แฟนกลายเป็นเพื่อน ทั้งที่ยังรักหมดใจ
สวัสดีค่ะ เพื่อนๆ พันทิปทุกคน
นี่เป็นกระทู้แรกที่เข้ามาเขียน
ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนเราขอแทนชื่อเราว่า เอนะ แล้วแฟนเราชื่อ บี เรากับแฟนเราเป็น ผญ ทั้งคู่นะค่ะ จะเรียกว่า เป็นเลส ก็ได้
เรากับแฟนเราคบกันมาได้ 2 ปี 10 เดือน
เราคบกันตั้งแต่เราเรียนอยู่ปี 3 แฟนเราเรียนอยู่ปี 4 เรียนคณะเดียวกัน เราสองคนเป็นพี่น้องสายรหัสเดียวกัน เราก็ค่อนข้างสนิทกัน แต่เรา 2 คนต่างไม่ได้ชอบ ผญ ทั้งคู่นะค่ะ เราก็คุยเล่นๆกัน แซวกันไปกันมา มารู้ตัวอีกที เราก็ชอบเค้าไปแล้ว ในวันที่ 22/2/57 เราได้ขอเค้าเป็นแฟน เราอยู่หอพักเดียวกัน ทุกคืนเราจะนัดมาเจอกัน มานั่งคุยกัน แต่ช่วงแรกๆก็ไม่กล้าไปไหนมาไหนด้วยกัน กลัวเพื่อนๆรับไม่ได้ ไม่กล้าบอกใคร พอเราคบกันไปได้พักหนึ่งเราก็กล้าที่จะไปไหนมาไหนด้วยกัน เพื่อนๆก็เริ่มรู้ว่าเราคบกับบี บีก็มานอนด้วยที่ห้องทุกคืน บางทีเราก็ไปนอนห้องบีบ้าง ระหว่างที่เราคบกันก็มีทะเลาะกันอยู่บ่อยครั้ง ถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน ปกติบีเป็นคนไม่ชอบให้ใครมาทำร้ายอยู่แล้ว แต่ด้วยนิสัยอารมณ์ของเราเป็นคนโมโหแรง แล้วเราก็ทำร้ายบีอยู่บ่อยครั้ง จนมันกลายเป็นความรู้สึกที่บีสะสมมาเรื่อยๆ จนมาถึงตอนที่เราเรียนจบ เราก็ได้มาทำงานที่เดียวกับบี เราอยู่ห้องด้วยกัน ไม่ว่าจะไปไหนมาไหน ทำอะไรเราก็ทำด้วยกัน คือชีวิตประจำวันของเราและบี คือเราต้องมีกันและกันตลอด เราทีความสุขมากนะที่ได้อยู่ ได้ไปเที่ยว ไปกินอะไรด้วยกัน เวลาทะเลาะกันเราก็ทำร้ายร่างกายบีตลอด เราห้ามใจตัวเองไม่ได้ถ้าโมโห จนวันหนึ่งบีทนกับนิสัยเราไม่ได้ และบีก็บอกว่าเหนื่อยแล้ว ที่จะต้องเป็นผู้นำทุกเรื่องเราไม่เคยเป็นผู้นำให้เขาเลย ที่เราไม่นำเขาเพราะเราอยากจะตามใจเขา อยากจะทำให้เขามีความสุข อยากไปไหน อยากกินอะไรเราก็พาไปหมด แต่บีกลับมองว่าเราไม่มีความเป็นผู้นำ บีเหนื่อยที่บีต้องคิดเองทุกอย่าง เหนื่อยที่จะต้องมาทะเลาะกัน บีเริ่มหมดรักเรา โดยที่เราไม่เคยรู้มาก่อน บีเริ่มออกห่างจากเรา เริ่มไม่ค่อยสนใจ แต่เราก็ไม่ได้จะแอะใจอะไรเราก็ใช้ชีวิตตามปกติของเราไป ช่วงหลังๆบีจะถามเราตลอดเลยว่าถ้าเราเลิกกันแล้วเราเป็นเพื่อนกันได้ไหม ถ้าเรามีแฟนเราพาแฟนมากินข้าวด้วยกันได้ไหม เราก็ตอบไปว่าได้ สัญญาได้ไหม เราก็สัญญากับบีนะ เราไม่คิดว่านี่คือสญญาณเตือนที่บีจะไปจากเรา เราคิดว่าบีถามเผื่อไว้ในอนาคตข้างหน้าอีกไม่รู้เมื่อไหร่ จนวันที่ 21/1/60 พอบีเลิกงานมาก็เดินเข้ามาบอกว่า เราเป็นเพื่อนกันนะ ด้วยตอนนั้นเราหลีบอยู่เราก็ไม่ทันได้คิดอะไร เราก็ตอบไปว่าได้ บีก็สัญญานะว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันตลอดไป เราก็สัญญา แต่เรามารู้ทีหลังว่าบีมีคนคุยด้วยใหม่แล้ว เป็นผู้ชาย คนนั้นซึ่งเจอกันในโลกออนไลน์ เราก็ถามบีนะเพราะคนนี้ใช่ไหมถึงได้เลิกกับเรา บีบอกว่าถึงไม่มีคนนี้เข้ามาก็คิดอยู่แล้วว่ายังไงก็เลิก เราขอร้องอ้อนวอนให้บีกลับมา เราคิดถึงขั้นจะฆ่าตัวตายเลย เราอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขาอยู่ เรารักเค้ามากๆ เรามีความสุขมากๆที่มีเขาอยู่ข้างๆ แต่บีก็ยืนยันคำเดิมว่ายังไงก็เลิก แต่เรายังอย๔่ด้วยกันเหมือนเดิม อยู่ห้องนอนเตียงเดียวกันเหมือนเดิม แต่เปลี่ยนสถานะจากแฟนเป็นเพื่อน แล้วบีก็คุยกับผู้ชายคนนั้นตลอด แต่เขาก็ยังรักษาน้ำใจเราอยู่ เขาจะไม่คุยในห้อง บีก็จะคุยที่ทำงานจนคนนั้นหลับแล้วค่อยกลับมาห้อง กลับมาห้องทีก็เกือบเที่ยงคืนทุกวัน เราเห็นแล้วสงสารเขา แค่ทำงานเขาก็เหนื่อยอยู่แล้ว เราเลยให้เขามาคุยโทรศัพท์ที่ห้องได้ เราก็ทำใจไม่ได้หรอก แต่เราเห็นแล้วเราสงสารเขา เราไม่อยากเห็นเขาเหนื่อย พอบีคุยโทรศัพท์ เราก็จะใส่หูฟังเปิดเพลงดังๆ ไม่ให้ได้ยินเสียง แล้วก็นอนหลับไปด้วยน้ำตาทุกคืน บีก็คงรู้สึกอึดอัดเหมือนกัน เราเข้าใจบีนะ เราคิดจะย้ายออกนะ แต่เราก็ทำไม่ได้ เราไม่อยากจากบีไป เราเลยต้องทนอยู่โดยที่รับรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา 2 คน แล้วมีวันหนึ่ง ผช คนนั้นได้มาหาบี บีก็เช่าห้องให้ ผช คนนั้นอยู่ ชั้นข้างล่างของหอที่เราอยู่กัน เราเป็นห่วงบีมากนะ (บีไม่เคยมีแฟนมาก่อน เราเป็นคนแรกที่เป็นแฟนบี ) ผช คนนั่นไม่รู้ไว้ใจได้มากแค่ไหน เจอกันครั้งแรก แล้วเป็นคนที่มาจากโลกออนไลน์ แต่บีก็ไว้ใจเขาคนนั้น บีบอกว่า ผช คนนั้นเขาเป็นสุภาพบุรุษมาก คืนนั้นเรานอนไม่หลับเลยเป็นหวงมากๆ พอโทรไปก็หาว่าไปวุ่นวาย บีไม่อยากให้ ผช คนนั่นรู้ว่าเราเคยเป็นแฟนกันมาก่อน เราก็ทำไลไม่ได้ เรารักเต้ามากๆ เรายอมทุกอย่าง เรายอมเปลี่ยนแปลงตัวเอง จากสิ่งที่เราไม่เคยทำให้บีเลยเราก็ทำให้ เราทำเซอร์ไพร์บี เอาโพสอิสมาติดที่ฝาห้อง แล้วเขียนข้อความง้อให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่เจอเซอร์ไพร์กว่า กลับโดนตอกกลับมาว่า อย่าทำแบบนี้ ถ้าเป็นแบบนี่จะอยู่ด้วยกัน เป็นเพื่อนกันไมาได้นะ มันอึดอัด บีบอกถ้าทำแบบนี้จะย้ายห้อง ตอนนั้นเรารู้สึกเสียใจมาก แต่เราก็พูดอะไรไม่ได้ เราก็ได้แต่บอกว่าจะไม่ทำอีกแล้ว เราไม่อยากให้บีย้ายห้องเราขอให้บีอยู่กับเราต่อไปนะ เราพยายามเปลี่ยนตัวเองทุกอย่าง ซักผ้ารัดผ้าให้ เตรียมของไว้ให้ ก่อนบีออกไปทำงาน แต่เราก็ทำใจไม่ได้ที่เห็นบีคุยกับ ผช คนนั้น เราร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นบีคุย ทุกคำพูดทุกการกระทำทีบีพูดกับ ผช คนนั้นมันเป็นเหมือนภาพสะท้อนในอดีตที่บีเคยพูดกับเรา เคยบอกว่าคิดถึงเรา เคยบอกว่ารักเรา แต่วันนี้เราต้องมาฟังบีพูดคำนี้กับ ผช คนนี้ ในใจโครตเจ็บ เจ็บจนชาไปทั้งตัวแต่ก็ยังทนฟัง ทนอยู่ต่อไป เราไม่อยากเสียเขาไป เรารักบีมาก บีคือครึ่งชีวิตของเราเลย บีคือเกือบเป็นทุกอย่างในชีวิตเราเลย อะไรที่เราไม่เคยทำ บีเป็นคนแรกที่พาเราไปทำ พาเราไปกิน ตอนนี้อะไรที่เมื่อก่อนว่าอร่อย ตอนนี้ไม่มีความรู้สึกเลยว่าอยากจะกินมัน ของที่ชอบตอนนี้รู้สึกไม่อยากกินมันเลย เราไปไหนเราก็คิดถึงแต่บี คิดว่าถ้าบีมาด้วยคงดี อยากให้บีมาด้วย เห็นอะไรที่บีชอบก็ซื้อไปฝาก เราอยาเห็นบีมีความสุขนะ เรายอมได้ทุกอย่างแม้ว่าวันนี้จะเข็บมากแค่ไหน เราก็ยอมเพื่อให้ได้อยู่กับบี ตอนนี้เวลาก็ผ่านมาเดือนกว่าๆล่ะ เราก็ยังคงเหมือนเดิม เรายังทำอะไรให้บีเหมือนเดิม ถ้ามีโอกาสหรือบีให้โอกาสเราแก้ตัวอีกสักครั้ง เราสัญญาเราจะดูแลบีให้ดี วันนีเราได้รู้แล้วว่าใครสำคัญที่สุดในชีวิตเรา ว่าเรารักใครมากที่สุด เราขอโทษตลอดเวลาที่เราคบกันมาเราดูแลเธอไม่ดีเอง ทำให้เธอเปิดใจให้คนอื่นเข้ามา นานแค่ไหนเราก็จะยังอยู่ที่เดิม รอบีเราพร้อมที่จะกลับไปดูแลบีตลอดเวลา ไม่ว่าวันนั้นจะนานแค่ไหนเราก็จะรอเธอนะ เอรักบีมากนะ ความรักของเราสองคนอาจจะเป็นไปไม่ได้ ผญ กับ ผญ ทุกคนคงคิดว่ามันเป็นรักที่ไม่ยั่งยืนไม่มีอนาคต ไม่มีความมั่นคง ไม่มีรักแท้ แต่สำหรับเรามันคือรักแท้ จะรักและรอบีตลอดไป รักบีที่สุดในโลก ทุกวันนี้อยากคุยด้วยนะ อยากทักไลน์ อยากโทไปหา แต่ก็ต้องห้ามใจตัวเิงได้แค่เปิดไลน์ เปิดเฟสบุ๊คเข้าไปดู แล้วก็กดปิดไป คอยดูแลอยู่ห่างๆ
ขอบคุณนะค่ะที่เข้ามาอ่านจนจบ
เราคงรอปาฏิหารต่อไปเผื่อสักวันบีจะเห็นความรักที่เรามีให้บี ทุกวันก็ยังอยู่ด้วยกัน ยังคงทำอะไรเหมือนเดิมแต่สถานะเปลี่ยนจากแฟนเป็นเพื่อน
แต่เรายังทำใจไม่ได้ เราก็จะพยายามทำใจเป็นเพื่อนให้ได้ต่อไป
แฟนกลายเป็นเพื่อน ทั้งที่ยังรักหมดใจ
นี่เป็นกระทู้แรกที่เข้ามาเขียน
ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนเราขอแทนชื่อเราว่า เอนะ แล้วแฟนเราชื่อ บี เรากับแฟนเราเป็น ผญ ทั้งคู่นะค่ะ จะเรียกว่า เป็นเลส ก็ได้
เรากับแฟนเราคบกันมาได้ 2 ปี 10 เดือน
เราคบกันตั้งแต่เราเรียนอยู่ปี 3 แฟนเราเรียนอยู่ปี 4 เรียนคณะเดียวกัน เราสองคนเป็นพี่น้องสายรหัสเดียวกัน เราก็ค่อนข้างสนิทกัน แต่เรา 2 คนต่างไม่ได้ชอบ ผญ ทั้งคู่นะค่ะ เราก็คุยเล่นๆกัน แซวกันไปกันมา มารู้ตัวอีกที เราก็ชอบเค้าไปแล้ว ในวันที่ 22/2/57 เราได้ขอเค้าเป็นแฟน เราอยู่หอพักเดียวกัน ทุกคืนเราจะนัดมาเจอกัน มานั่งคุยกัน แต่ช่วงแรกๆก็ไม่กล้าไปไหนมาไหนด้วยกัน กลัวเพื่อนๆรับไม่ได้ ไม่กล้าบอกใคร พอเราคบกันไปได้พักหนึ่งเราก็กล้าที่จะไปไหนมาไหนด้วยกัน เพื่อนๆก็เริ่มรู้ว่าเราคบกับบี บีก็มานอนด้วยที่ห้องทุกคืน บางทีเราก็ไปนอนห้องบีบ้าง ระหว่างที่เราคบกันก็มีทะเลาะกันอยู่บ่อยครั้ง ถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน ปกติบีเป็นคนไม่ชอบให้ใครมาทำร้ายอยู่แล้ว แต่ด้วยนิสัยอารมณ์ของเราเป็นคนโมโหแรง แล้วเราก็ทำร้ายบีอยู่บ่อยครั้ง จนมันกลายเป็นความรู้สึกที่บีสะสมมาเรื่อยๆ จนมาถึงตอนที่เราเรียนจบ เราก็ได้มาทำงานที่เดียวกับบี เราอยู่ห้องด้วยกัน ไม่ว่าจะไปไหนมาไหน ทำอะไรเราก็ทำด้วยกัน คือชีวิตประจำวันของเราและบี คือเราต้องมีกันและกันตลอด เราทีความสุขมากนะที่ได้อยู่ ได้ไปเที่ยว ไปกินอะไรด้วยกัน เวลาทะเลาะกันเราก็ทำร้ายร่างกายบีตลอด เราห้ามใจตัวเองไม่ได้ถ้าโมโห จนวันหนึ่งบีทนกับนิสัยเราไม่ได้ และบีก็บอกว่าเหนื่อยแล้ว ที่จะต้องเป็นผู้นำทุกเรื่องเราไม่เคยเป็นผู้นำให้เขาเลย ที่เราไม่นำเขาเพราะเราอยากจะตามใจเขา อยากจะทำให้เขามีความสุข อยากไปไหน อยากกินอะไรเราก็พาไปหมด แต่บีกลับมองว่าเราไม่มีความเป็นผู้นำ บีเหนื่อยที่บีต้องคิดเองทุกอย่าง เหนื่อยที่จะต้องมาทะเลาะกัน บีเริ่มหมดรักเรา โดยที่เราไม่เคยรู้มาก่อน บีเริ่มออกห่างจากเรา เริ่มไม่ค่อยสนใจ แต่เราก็ไม่ได้จะแอะใจอะไรเราก็ใช้ชีวิตตามปกติของเราไป ช่วงหลังๆบีจะถามเราตลอดเลยว่าถ้าเราเลิกกันแล้วเราเป็นเพื่อนกันได้ไหม ถ้าเรามีแฟนเราพาแฟนมากินข้าวด้วยกันได้ไหม เราก็ตอบไปว่าได้ สัญญาได้ไหม เราก็สัญญากับบีนะ เราไม่คิดว่านี่คือสญญาณเตือนที่บีจะไปจากเรา เราคิดว่าบีถามเผื่อไว้ในอนาคตข้างหน้าอีกไม่รู้เมื่อไหร่ จนวันที่ 21/1/60 พอบีเลิกงานมาก็เดินเข้ามาบอกว่า เราเป็นเพื่อนกันนะ ด้วยตอนนั้นเราหลีบอยู่เราก็ไม่ทันได้คิดอะไร เราก็ตอบไปว่าได้ บีก็สัญญานะว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันตลอดไป เราก็สัญญา แต่เรามารู้ทีหลังว่าบีมีคนคุยด้วยใหม่แล้ว เป็นผู้ชาย คนนั้นซึ่งเจอกันในโลกออนไลน์ เราก็ถามบีนะเพราะคนนี้ใช่ไหมถึงได้เลิกกับเรา บีบอกว่าถึงไม่มีคนนี้เข้ามาก็คิดอยู่แล้วว่ายังไงก็เลิก เราขอร้องอ้อนวอนให้บีกลับมา เราคิดถึงขั้นจะฆ่าตัวตายเลย เราอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขาอยู่ เรารักเค้ามากๆ เรามีความสุขมากๆที่มีเขาอยู่ข้างๆ แต่บีก็ยืนยันคำเดิมว่ายังไงก็เลิก แต่เรายังอย๔่ด้วยกันเหมือนเดิม อยู่ห้องนอนเตียงเดียวกันเหมือนเดิม แต่เปลี่ยนสถานะจากแฟนเป็นเพื่อน แล้วบีก็คุยกับผู้ชายคนนั้นตลอด แต่เขาก็ยังรักษาน้ำใจเราอยู่ เขาจะไม่คุยในห้อง บีก็จะคุยที่ทำงานจนคนนั้นหลับแล้วค่อยกลับมาห้อง กลับมาห้องทีก็เกือบเที่ยงคืนทุกวัน เราเห็นแล้วสงสารเขา แค่ทำงานเขาก็เหนื่อยอยู่แล้ว เราเลยให้เขามาคุยโทรศัพท์ที่ห้องได้ เราก็ทำใจไม่ได้หรอก แต่เราเห็นแล้วเราสงสารเขา เราไม่อยากเห็นเขาเหนื่อย พอบีคุยโทรศัพท์ เราก็จะใส่หูฟังเปิดเพลงดังๆ ไม่ให้ได้ยินเสียง แล้วก็นอนหลับไปด้วยน้ำตาทุกคืน บีก็คงรู้สึกอึดอัดเหมือนกัน เราเข้าใจบีนะ เราคิดจะย้ายออกนะ แต่เราก็ทำไม่ได้ เราไม่อยากจากบีไป เราเลยต้องทนอยู่โดยที่รับรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา 2 คน แล้วมีวันหนึ่ง ผช คนนั้นได้มาหาบี บีก็เช่าห้องให้ ผช คนนั้นอยู่ ชั้นข้างล่างของหอที่เราอยู่กัน เราเป็นห่วงบีมากนะ (บีไม่เคยมีแฟนมาก่อน เราเป็นคนแรกที่เป็นแฟนบี ) ผช คนนั่นไม่รู้ไว้ใจได้มากแค่ไหน เจอกันครั้งแรก แล้วเป็นคนที่มาจากโลกออนไลน์ แต่บีก็ไว้ใจเขาคนนั้น บีบอกว่า ผช คนนั้นเขาเป็นสุภาพบุรุษมาก คืนนั้นเรานอนไม่หลับเลยเป็นหวงมากๆ พอโทรไปก็หาว่าไปวุ่นวาย บีไม่อยากให้ ผช คนนั่นรู้ว่าเราเคยเป็นแฟนกันมาก่อน เราก็ทำไลไม่ได้ เรารักเต้ามากๆ เรายอมทุกอย่าง เรายอมเปลี่ยนแปลงตัวเอง จากสิ่งที่เราไม่เคยทำให้บีเลยเราก็ทำให้ เราทำเซอร์ไพร์บี เอาโพสอิสมาติดที่ฝาห้อง แล้วเขียนข้อความง้อให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่เจอเซอร์ไพร์กว่า กลับโดนตอกกลับมาว่า อย่าทำแบบนี้ ถ้าเป็นแบบนี่จะอยู่ด้วยกัน เป็นเพื่อนกันไมาได้นะ มันอึดอัด บีบอกถ้าทำแบบนี้จะย้ายห้อง ตอนนั้นเรารู้สึกเสียใจมาก แต่เราก็พูดอะไรไม่ได้ เราก็ได้แต่บอกว่าจะไม่ทำอีกแล้ว เราไม่อยากให้บีย้ายห้องเราขอให้บีอยู่กับเราต่อไปนะ เราพยายามเปลี่ยนตัวเองทุกอย่าง ซักผ้ารัดผ้าให้ เตรียมของไว้ให้ ก่อนบีออกไปทำงาน แต่เราก็ทำใจไม่ได้ที่เห็นบีคุยกับ ผช คนนั้น เราร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นบีคุย ทุกคำพูดทุกการกระทำทีบีพูดกับ ผช คนนั้นมันเป็นเหมือนภาพสะท้อนในอดีตที่บีเคยพูดกับเรา เคยบอกว่าคิดถึงเรา เคยบอกว่ารักเรา แต่วันนี้เราต้องมาฟังบีพูดคำนี้กับ ผช คนนี้ ในใจโครตเจ็บ เจ็บจนชาไปทั้งตัวแต่ก็ยังทนฟัง ทนอยู่ต่อไป เราไม่อยากเสียเขาไป เรารักบีมาก บีคือครึ่งชีวิตของเราเลย บีคือเกือบเป็นทุกอย่างในชีวิตเราเลย อะไรที่เราไม่เคยทำ บีเป็นคนแรกที่พาเราไปทำ พาเราไปกิน ตอนนี้อะไรที่เมื่อก่อนว่าอร่อย ตอนนี้ไม่มีความรู้สึกเลยว่าอยากจะกินมัน ของที่ชอบตอนนี้รู้สึกไม่อยากกินมันเลย เราไปไหนเราก็คิดถึงแต่บี คิดว่าถ้าบีมาด้วยคงดี อยากให้บีมาด้วย เห็นอะไรที่บีชอบก็ซื้อไปฝาก เราอยาเห็นบีมีความสุขนะ เรายอมได้ทุกอย่างแม้ว่าวันนี้จะเข็บมากแค่ไหน เราก็ยอมเพื่อให้ได้อยู่กับบี ตอนนี้เวลาก็ผ่านมาเดือนกว่าๆล่ะ เราก็ยังคงเหมือนเดิม เรายังทำอะไรให้บีเหมือนเดิม ถ้ามีโอกาสหรือบีให้โอกาสเราแก้ตัวอีกสักครั้ง เราสัญญาเราจะดูแลบีให้ดี วันนีเราได้รู้แล้วว่าใครสำคัญที่สุดในชีวิตเรา ว่าเรารักใครมากที่สุด เราขอโทษตลอดเวลาที่เราคบกันมาเราดูแลเธอไม่ดีเอง ทำให้เธอเปิดใจให้คนอื่นเข้ามา นานแค่ไหนเราก็จะยังอยู่ที่เดิม รอบีเราพร้อมที่จะกลับไปดูแลบีตลอดเวลา ไม่ว่าวันนั้นจะนานแค่ไหนเราก็จะรอเธอนะ เอรักบีมากนะ ความรักของเราสองคนอาจจะเป็นไปไม่ได้ ผญ กับ ผญ ทุกคนคงคิดว่ามันเป็นรักที่ไม่ยั่งยืนไม่มีอนาคต ไม่มีความมั่นคง ไม่มีรักแท้ แต่สำหรับเรามันคือรักแท้ จะรักและรอบีตลอดไป รักบีที่สุดในโลก ทุกวันนี้อยากคุยด้วยนะ อยากทักไลน์ อยากโทไปหา แต่ก็ต้องห้ามใจตัวเิงได้แค่เปิดไลน์ เปิดเฟสบุ๊คเข้าไปดู แล้วก็กดปิดไป คอยดูแลอยู่ห่างๆ
ขอบคุณนะค่ะที่เข้ามาอ่านจนจบ
เราคงรอปาฏิหารต่อไปเผื่อสักวันบีจะเห็นความรักที่เรามีให้บี ทุกวันก็ยังอยู่ด้วยกัน ยังคงทำอะไรเหมือนเดิมแต่สถานะเปลี่ยนจากแฟนเป็นเพื่อน
แต่เรายังทำใจไม่ได้ เราก็จะพยายามทำใจเป็นเพื่อนให้ได้ต่อไป