เห็นการเกิดแก่เจ็บตายทุกวันจนหัวใจด้านชา

ทำงานเป็นพยาบาลค่ะ ปีนี้ก็เข้าปีที่8แล้ว เริ่มรู้สึกว่า การเกิด การเจ็บป่วย การเสียชีวิต เป็นเรื่องธรรมดาของทุกๆคนที่ต้องเจอ รู้ว่ามีเหตุเกิดก็ต้องมีผลตามมา เห็นแผล ความเจ็บ ความตาย จนชาชิน สงสาร เห็นใจ แต่ก็เฉยๆ บางทีก็คิดว่าเป็นเพราะยังไม่ใช่คนใกล้ตัวเราหรือเปล่า ถึงทำให้รู้สึกเฉยแบบนั้น จนวันนึงเราและครอบครัวรถคว่ำ โชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไรมาก เคล็ดขัดยอกนิดหน่อย (คาดข็มขัดนิรภัย) ทุกคนในครอบครัวดูตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ญาติๆก็ถามไถ่ แต่ความรู้สึกของตัวเองก็ยังเฉยๆ ตกใจแค่ตอนที่รถคว่ำ พอเห็นไม่มีใครเป็นอะไร ก็ไม่ได้ตกใจหรือกลัวเท่าไหร่
กังวลว่าต่อไปความรู้สึกแบบนี้จะทำให้ตัวเองกลายเป็นคนแข็งกระด้าง ไม่ยินดียินร้าย