แอบรักข้างเดียว จะรู้ได้ยังไงว่าอีกฝ่ายรู้สึกแบบไหนกับเรา❤

กระทู้คำถาม
สวัสดีครับ คือผมมีเรื่องกังวลใจอยากขอคำแนะนำหน่อยอะครับ🙏🙏
  ผมเคยเป็นพี่เลี้ยงในการเข้าค่ายที่โรงเรียนจัดขึ้น ในค่ายนี้ผมได้เจอกับน้องคนหนึ่ง ซึ่งน้องเป็นเด็กผู้ชายลักษณะขี้อายไม่ค่อยคุย  ดูเงียบๆ ผมจึงให้ความใส่ใจน้องคนนี้เป็นพิเศษ เวลาเข้าฐานผมจะคอยเอาใจช่วยน้องคนนี้เสมอ อยากให้น้องเค้ามีความสุขในการมาเข้าค่ายครั้งนี้ ...
วันสุดท้ายของการเข้าค่ายผมได้เป็นพี่เลี้ยงฐานแต่งกลอน  ซึ่งฐานของผมจะให้น้องๆแต่งกลอน แล้วส่งตัวแทนกลุ่มออกมาอ่านให้เพื่อนฟัง...
พอกลุ่มของน้องคนนั้นมาถึง ผมก็อธิบายกติกาให้น้องๆฟัง จนถึงเวลาที่ต้องส่งตัวแทนออกมาอ่านหน้าแถว น้องๆในกลุ่มต่างก็เขินอายกัน
ไม่มีใครออกมาเลย ผมจึงเรียกชื่อน้องคนนั้นให้ออกมาอ่านกลอนให้เพื่อนฟัง ....ด้วยความที่ผมเป็นรุ่นพี่ น้องคงเกรงใจผมอะครับ น้องคนนั้นก็ยอมออกมาอ่านกลอนหน้าแถว แต่ผมสังเกตว่าน้องเค้าแก้มแดงมากๆ ผมคิดว่าน้องคงเขินเพื่อนๆ...
หลังจากค่ายจบลง ผมก็มีโอกาสได้ทักทายน้องเค้าบ้างเวลาเจอกันที่โรงเรียน โดยผมจะเป็นคนเริ่มทักน้องเค้าก่อนโดยการยิ้มให้ และน้องเค้าก็จะยิ้มให้ผมเช่นกัน ....ซึ่งต่างจากน้องคนอื่นๆ คือ ถ้าเป็นน้องคนอื่นเวลาเจอผม น้องก็จะไหว้ผม และผมก็รับไหว้ ทักทายกัน พูดคุยกัน แต่สำหรับน้องคนนั้นเราทักทายด้วยการยิ้มให้กันเฉยๆ บางครั้งก็โบกมือให้กันบ้าง แต่ผมไม่กล้าชวนน้องเค้าคุย คือผมรู้สึกว่า ผมเขินน้องเค้ามากอะครับ เป็นอย่างนี้มาเรื่อยๆจนผมขึ้นม.6
  ตอน ม.6 ผมเป็นรองประธานเชียร์งานกีฬาสีของโรงเรียน ด้วยตำแหน่งหน้าที่ ทำให้ผมมีโอกาสได้พบปะและทำกิจกรรมกับน้องๆในสีเกือบทุกวัน  โดยที่น้องคนนั้นอยู่สีเดียวกับผม ซึ่งผมมารู้ภายหลังนะครับ พอผมรู้...ผมรู้สึกดีใจมากๆ มันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก พอได้เห็นหน้าน้องคนนั้นแล้วผมยิ่งรู้สึกดีเป็นพิเศษ แล้วเวลาที่ผมเจอน้องเค้าทีไร ผมจะตื่นเต้นมาก เหงื่อออกที่มือเต็มไปหมด อาการของผมเป็นอย่างนี้มาตลอด จนจบงานกีฬาสี ผมหาเฟสบุ๊คของน้องรวมทั้งไปกดติดตามอินสตาแกรมของน้องด้วย  ผมกดถูกใจทุกโพสต์ในอินสตาแกรมของน้องเค้า  น้องเค้าก็กดถูกใจภาพที่ผมโพสต์ด้วยครับ ผมดีใจมากๆที่น้องเค้าถูกใจภาพของผม ... จนมาถึงเดือนสุดท้ายของม.6  ทำให้ผมเจอน้องเค้าน้อยลง เพราะช่วงนั้นใกล้สอบ ผมจึงไปนั่งฟังเพื่อนติวเกือบทุกวัน แต่จะมีช่วงเย็นของบางวันที่น้องเค้ากลับช้า ผมเลยได้เจอน้องเค้า เวลาผมเจอน้องคนนั้น ก็มีอาการเดิมๆอะครับ คือตื่นเต้นมากๆ แล้วก็ไม่กล้าทัก ได้แต่ยิ้มให้  น้องเค้าก็ยิ้มให้ผม  ......น้องเค้ารู้สึกยังไงกับผม ผมก็ไม่รู้นะครับ แต่ที่แน่ๆ คือผมชอบเค้ามากๆเลยครับ อยากเจอน้องทุกวัน อยากซื้อของไปให้ ......
จนผมจบม.6 ก่อนวันปัจฉิม ผมตั้งใจซื้อของขวัญแทนความรู้สึกจากผม ให้น้องคนนั้น แต่พอมีเพื่อนผมมาถามว่าซื้อให้สาวที่ไหน ผมรู้สึกไม่ดีเลยครับ ผมรู้สึกผิดที่ไปชอบน้องเค้า ผมจึงเปลี่ยนใจไม่ซื้อของขวัญให้น้องเค้าแล้วครับ แต่เปลี่ยนเป็นซื้อลิสต์แบนให้น้องๆในสีทุกคนอย่างน้อยก็เป็นการซื้อของให้น้องคนนั้นในทางอ้อม จะได้ไม่เป็นที่สงสัยของเพื่อน แล้วอีกอย่างคือผมกลัวน้องเค้าอายถ้าเค้ารู้ว่าผมชอบเค้า วันปัจฉิมเป็นวันสุดท้ายของการเรียน แต่กลับเป็นวันแรกที่ผมได้คุยกับน้องเค้า ผมตั้งใจที่จะเดินไปบอกน้องเค้าว่า ตั้งใจเรียนนะ สู้ๆ แต่พอผมไปยืนตรงหน้าน้องเค้า ผมตื่นเต้นมากเลยครับ ผมจึงได้แต่ถามเค้าว่าเพื่อนๆอยู่ไหนกัน พี่ซื้อลิสต์แบนมาให้ น้องเค้าก็บอกว่ากำลังเปลี่ยนคาบไปเรียนพละ เดี๋ยวเพื่อนคงเดินไปที่โรงยิม ผมก็บอกน้องเค้าว่า ขอบคุณมากครับ
ผมรู้สึกไม่ดีที่ไม่ได้บอกน้องเค้าอย่างที่ตั้งใจไว้ .....
จนปิดเทอม มหาวิทยาลัยยังไม่เปิด ผมกับเพื่อนได้ไปเรียนพิเศษ  ซึ่งผมก็ได้เจอน้องเค้าอีกครั้ง ความรู้สึกผมยังเหมือนเดิม คือผมชอบน้องและตื่นเต้นมากๆเวลาเจอน้อง แล้วก็ยิ้มให้กัน โดยไม่ได้พูดกันเลย น้องเค้าก็ดูนิ่งๆไม่ค่อยพูดจา เหมือนครั้งแรกและทุกครั้งที่เราเจอกัน  ก็เป็นเช่นนี้มาเรื่อยๆ จนมหาวิทยาลัยเปิด ผมไม่ได้เจอน้องเค้านานหลายเดือน แต่ผมจะคอยกดถูกใจรูปภาพในอินสตาแกรมของน้องเค้าตลอด แต่ในตอนนี้น้องเค้าไม่มากดถูกใจรูปภาพของผมเลย ผมคิดว่ามันแปลกๆไป ผมไม่ค่อยสบายใจ ผมกลัวน้องเค้ารู้สึกแย่กับผม ผมกลัวน้องเค้ารู้ว่าผมชอบ พอมหาวิทยาลัยปิดเทอม ผมแวะมาเยี่ยมอาจารย์และน้องๆที่โรงเรียน พอเจอน้องคนนั้น น้องเค้าดูดีขึ้นมาก แต่ในจุดๆนั้นผมกลับไม่กล้าทักน้อง เวลาเจอก็หลบหน้าน้องเค้า ซึ่งน้องเค้าก็ไม่ได้ทักผมเช่นกัน
ผมมีเพื่อนที่พึ่งกลับจากต่างประเทศแล้วมาเรียนซ้ำ ม.6 เพื่อนคนนี้ชวนผมมาเรียนพิเศษแถวๆโรงเรียน ผมก็มาเรียนกับเพื่อน เพราะในขณะนั้นมหาวิทยาลัยยังปิดเทอมอยู่....ในตึกเรียนผมก็เจอน้องเค้าบ่อยมาก แต่ผมก็หลบหน้าน้องตลอด ซึ่งน้องเค้าก็หลบหน้าผมเช่นกัน แม้กระทั่งตอนนั่งรอเข้าห้องเรียน ซึ่งผมนั่งตรงข้ามกับน้องเค้า ผมก็ทำทีท่าเป็นคุยกับเพื่อนผม และก็แอบมองน้องเค้าบ่อยๆ ผมก็เห็นน้องเค้าคุยกับเพื่อนเค้า มีบ้างที่ผมกับน้องเงยหน้ามาสบตากันพอดี แล้วผมก็รีบละสายตาไปทางอื่น แล้วหลังจากนั้นก็มองเค้าต่อ พอเห็นน้องเค้าทำท่าจะเงยหน้า ผมก็รีบก้มหน้าก่อนเลยครับ มีอยู่วันหนึ่งน้องเค้าลงมายืนรอรถ ผมเองก็เห็นน้องเค้ามาแต่ไกล ผมก็ทำเป็นเดินก้มหน้ากดโทรศัพท์ พอกำลังจะเดินผ่านน้องเค้ามันเหมือนเป็นปฏิกริยาอัตโนมัติขอร่างกาย ทำให้ผมต้องเงยหน้ามองน้อง ซึ่งผมก็สบตากับน้องพอดี นัองเค้ารีบก้มหน้ากดโทรศัพท์ จากนั้นผมก็รีบเดินต่อไปทันที   ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมต้องทำเป็นหลบหน้าน้อง ทั้งที่ในใจอยากคุยกับน้องเค้ามากๆ  มาถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้นะครับว่าน้องคิดยังไงกับผม แต่สำหรับผม ผมก็ยังคงชอบน้องเค้า ดีใจและมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นหน้า แถมยังตื่นเต้นมากๆเวลาเห็นหน้าน้องอีกด้วยครับ
....คือที่ผมตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา ผมอยากรู้ครับว่าผมควรทำไงต่อไป แล้วน้องเค้าคิดยังไงกับผมกันแน่. ใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้ช่วยแนะนำผมหน่อยครับ
....ไม่ได้ดราม่านะครับ  อยากรู้จริงๆ 🙏🙏
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่