ผมกับแฟน เป็นเพื่อนกันมาก่อนครับ เพราะรู้ว่าแฟนผมเป็นคนเจ้าชู้ แม้เขาจะชอบผมมานาน แต่ก็ตกลงปลงใจคบไม่ได้ เพราะคิดว่าคบไปคงเลิกแน่ๆ
แต่สุดท้ายก็คบกันครับ (เหตุการณ์หลายอย่าง เริ่มต้นจากความสงสาร และภาวะจำเป็นจริงๆ ) คบกันได้ปีกว่า ก็มาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันครับ ผมหมดไป
กับการฟุ่มเฟือยหลายอย่างครับ จนสุดท้ายผมก็สูญเสียหลายอย่างเช่นกัน ทั้งเพื่อน สังคม และฐานะการเงิน
ตลอดเวลาผมผูกพันกับการทุ่มเทให้เธอคนนี้มากขึ้น ไม่ว่าจะพยายามชนะใจเธอด้วยความดี และความรัก เพียงเพื่อให้เธอมีความสุขและใช้ชีวิตที่มีรักเดียวคนเดียวครับ แต่ทุกครั้งที่มีปัญหากัน เธอจะมีคนอื่นใหม่เสมอ และผมจะไม่ตามเธอ เพราะผมรู้ว่าเธอเบื่อง่ายครับ
แต่มาครั้งนี้ ผมลำบากขึ้น ต้องหาเงินหนักขึ้น ภาระมากขึ้น จนไม่มีเวลาให้เธอเหมือนเคย และไม่สามารถตอบสนองความต้องการหลายๆอย่างของเธอได้
ผมจึงให้เธอไปอยู่กับผู้ใหญ่ที่ผมนับถือ ให้เธอไปอยู่ที่สบายๆ จนกว่าผมจะหมุนเงินได้คล่องกว่านี้ ซึ่งตลอดเวลาที่ว่าง ผมจะพาเธอไปทานอาหาร ไปเที่ยวใกล้ๆครับ
แต่สุดท้าย อยู่ๆเธอก็มาบอกผมว่า เธอไม่รักผมแล้ว และผมไม่ดีสารพัด บลาๆยาวเต็มไปหมด วีนใส่ผมทุกครั้งที่โทรไป เป็นแบบนั้นมาสองสัปดาห์ จนสุดท้ายผมก็คิดว่า เธอคงมีคนใหม่ ผมก็ถามว่ามีคนใหม่ใช่ไหม ถ้ามีก็บอกตรงๆ(เพราะทุกครั้งเธอก็บอกผมนะ และผมก็ปล่อยครับ) เธอก็บอกว่าไม่มี และก็บอกว่าทุกอย่างเป็นเพราะตัวผมเองที่เอาแต่ซื่อตรง ไม่รู้จักมีลูกเล่นเหมือนคนอื่น ทำให้ไม่ก้าวหน้าแบบนี้ ผมก็คิดว่าเราเข้าใจกันว่าเพราะอะไร ผมจึงพยายามไม่เซ้าซี้เธอ ปล่อยให้เธอตั้งสติกว่านี้และคิดให้ดีกับสิ่งที่ทำกับผม และอาทิตย์ต่อมาเธอก็บอกเลิกผม บล็อกเฟซ ไลน์ผม แล้วก็แอบมาขนเสื้อผ้าไป
ผมพยายามโทรหาเท่าไหร่ก็ไม่ติด และระหว่างนั้น งานที่ผมรับผิดชอบ ทำให้ผมไปไหนไม่ได้ ผมเสียใจมากครับ แบกใจที่หายไป พร้อมๆกับพยายามใช้ชีวิตอยู่ให้ได้ เฝ้าโทษตัวเองว่า ไม่ดีพออย่างที่เธอว่ามาตลอดสองสัปดาห์ จนเพื่อนมาบอกผมว่า เธอเปิดตัวคบคนใหม่แล้ว หน้าตาไม่ได้ดีเท่าไหร่ แต่เหมือนคนใหม่จะมีอาชีพมั่นคงกว่า (ในความคิดของแฟนผม)
ณ ตอนนี้ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วครับ ผมพยายามบอกตัวเองต้องผ่านไปให้ได้ ผมไม่เล่นโซเชียลอะไรเลย ผมตอบคำถามใครไม่ได้ จะว่าผมอาย หรือ ผมไม่อยากให้ใครมาซ้ำแผลผมก็ได้ครับ เพราะไม่มีใครเห็นด้วยตั้งแต่แรกที่ผมคบก้บเธอ และยอมเสียสละเพื่อเธอ
ผมยอมรับนะครับ ว่าผมยังหวังให้เธอกลับคืนมา หากวันนึงเธอคิดได้ว่า ผู้ชายคนนี้ทุ่มเท และแลกทุกอย่างเพื่อเธอเพียงใด แม้กระทั่งเวลาเธอป่วย หรือเธอเจอเรื่องร้ายๆ ผมทำให้เธอทุกอย่าง แม้กระทั่งเช็ดให้ทุกอย่างครับ
ผมก็ไม่รู้ครับ ว่าทำไมผมถึงยอมและทำให้เธอได้มากมายขนาดนั้น ผมรู้แค่ว่า หากเธอมีความสุข กินอิ่ม นอนหลับ และปลอดภัย และเวลาเธอยิ้มที่เธอได้สิ่งที่ต้องการ ผมโคตรมีความสุขเลยครับ
ผมควรทำอย่างไรครับ (ปล. แฟนผมเด็กว่าผมสิบปีครับ และที่ผ่านมาผมจะคิดเวลาเขาทำผิดว่า ไม่เป็นไรเขายังเด็กครับ )
....ขอบคุณที่อ่านเรื่องราวของผมนะครับ T^T
ทำอย่างไรให้ได้คนที่เรารักกลับคืนมา ทั้งๆที่เขานอกใจเราไปมีคนอื่น?!
แต่สุดท้ายก็คบกันครับ (เหตุการณ์หลายอย่าง เริ่มต้นจากความสงสาร และภาวะจำเป็นจริงๆ ) คบกันได้ปีกว่า ก็มาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันครับ ผมหมดไป
กับการฟุ่มเฟือยหลายอย่างครับ จนสุดท้ายผมก็สูญเสียหลายอย่างเช่นกัน ทั้งเพื่อน สังคม และฐานะการเงิน
ตลอดเวลาผมผูกพันกับการทุ่มเทให้เธอคนนี้มากขึ้น ไม่ว่าจะพยายามชนะใจเธอด้วยความดี และความรัก เพียงเพื่อให้เธอมีความสุขและใช้ชีวิตที่มีรักเดียวคนเดียวครับ แต่ทุกครั้งที่มีปัญหากัน เธอจะมีคนอื่นใหม่เสมอ และผมจะไม่ตามเธอ เพราะผมรู้ว่าเธอเบื่อง่ายครับ
แต่มาครั้งนี้ ผมลำบากขึ้น ต้องหาเงินหนักขึ้น ภาระมากขึ้น จนไม่มีเวลาให้เธอเหมือนเคย และไม่สามารถตอบสนองความต้องการหลายๆอย่างของเธอได้
ผมจึงให้เธอไปอยู่กับผู้ใหญ่ที่ผมนับถือ ให้เธอไปอยู่ที่สบายๆ จนกว่าผมจะหมุนเงินได้คล่องกว่านี้ ซึ่งตลอดเวลาที่ว่าง ผมจะพาเธอไปทานอาหาร ไปเที่ยวใกล้ๆครับ
แต่สุดท้าย อยู่ๆเธอก็มาบอกผมว่า เธอไม่รักผมแล้ว และผมไม่ดีสารพัด บลาๆยาวเต็มไปหมด วีนใส่ผมทุกครั้งที่โทรไป เป็นแบบนั้นมาสองสัปดาห์ จนสุดท้ายผมก็คิดว่า เธอคงมีคนใหม่ ผมก็ถามว่ามีคนใหม่ใช่ไหม ถ้ามีก็บอกตรงๆ(เพราะทุกครั้งเธอก็บอกผมนะ และผมก็ปล่อยครับ) เธอก็บอกว่าไม่มี และก็บอกว่าทุกอย่างเป็นเพราะตัวผมเองที่เอาแต่ซื่อตรง ไม่รู้จักมีลูกเล่นเหมือนคนอื่น ทำให้ไม่ก้าวหน้าแบบนี้ ผมก็คิดว่าเราเข้าใจกันว่าเพราะอะไร ผมจึงพยายามไม่เซ้าซี้เธอ ปล่อยให้เธอตั้งสติกว่านี้และคิดให้ดีกับสิ่งที่ทำกับผม และอาทิตย์ต่อมาเธอก็บอกเลิกผม บล็อกเฟซ ไลน์ผม แล้วก็แอบมาขนเสื้อผ้าไป
ผมพยายามโทรหาเท่าไหร่ก็ไม่ติด และระหว่างนั้น งานที่ผมรับผิดชอบ ทำให้ผมไปไหนไม่ได้ ผมเสียใจมากครับ แบกใจที่หายไป พร้อมๆกับพยายามใช้ชีวิตอยู่ให้ได้ เฝ้าโทษตัวเองว่า ไม่ดีพออย่างที่เธอว่ามาตลอดสองสัปดาห์ จนเพื่อนมาบอกผมว่า เธอเปิดตัวคบคนใหม่แล้ว หน้าตาไม่ได้ดีเท่าไหร่ แต่เหมือนคนใหม่จะมีอาชีพมั่นคงกว่า (ในความคิดของแฟนผม)
ณ ตอนนี้ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วครับ ผมพยายามบอกตัวเองต้องผ่านไปให้ได้ ผมไม่เล่นโซเชียลอะไรเลย ผมตอบคำถามใครไม่ได้ จะว่าผมอาย หรือ ผมไม่อยากให้ใครมาซ้ำแผลผมก็ได้ครับ เพราะไม่มีใครเห็นด้วยตั้งแต่แรกที่ผมคบก้บเธอ และยอมเสียสละเพื่อเธอ
ผมยอมรับนะครับ ว่าผมยังหวังให้เธอกลับคืนมา หากวันนึงเธอคิดได้ว่า ผู้ชายคนนี้ทุ่มเท และแลกทุกอย่างเพื่อเธอเพียงใด แม้กระทั่งเวลาเธอป่วย หรือเธอเจอเรื่องร้ายๆ ผมทำให้เธอทุกอย่าง แม้กระทั่งเช็ดให้ทุกอย่างครับ
ผมก็ไม่รู้ครับ ว่าทำไมผมถึงยอมและทำให้เธอได้มากมายขนาดนั้น ผมรู้แค่ว่า หากเธอมีความสุข กินอิ่ม นอนหลับ และปลอดภัย และเวลาเธอยิ้มที่เธอได้สิ่งที่ต้องการ ผมโคตรมีความสุขเลยครับ
ผมควรทำอย่างไรครับ (ปล. แฟนผมเด็กว่าผมสิบปีครับ และที่ผ่านมาผมจะคิดเวลาเขาทำผิดว่า ไม่เป็นไรเขายังเด็กครับ )
....ขอบคุณที่อ่านเรื่องราวของผมนะครับ T^T