คือเรื่องเป็นมาแบบนี้นะคับ
ผมทำงานเข็นขนมส่งตาม ทะเบียนรถ ร้านผมจะมีร้านอื่นเอารถเข็นมาฝากไว้ที่ร้านที่ผมทำงานยุ ร้านอีกร้าน มีแรงงานพม่า
เค้าพึ่งมาทำงานกับร้านที่เอารถเข็นมาฝาก คือวันนั้น คนพม่าคนนึงมาเอารถเข็นที่ร้าน แล้วผมกับเค้าก้อไม่รู้จักกันแต่วันแรกที่เค้ามาเอารถเข็น เค้ามองผม แล้วแบบ ผมก้อไม่ได้สนใจอะแรกๆอะนะ ขอบอกก่อนนะคับว่า คนที่มาเอารถเข็นเป็น ผช นะ ปกติผมนิสัยหยิ่งๆนะ เฉยๆ ไม่ได้ชอบ
เค้าก้อมาเอารถเข็นทุกวัน บางวันก้อสลับให้เพื่อนมาเอารถเข็นบ้าง วันนั้นที่ร้านผมสั่งให้ผมเอาขนมไปส่งที่ร้านคนที่มาเอารถเข็น แล้วกะลังเอาของลงเค้าก้อชอบมองหน้าแล้วผมก้อไม่ได้สนใจ เอาของลงแล้วก็รีบๆไป อีกวัน ที่ร้านก้อบอกให้ไปซื้อขนมร้านพี่ที่มาเอารถเข็น แล้วผมก้อถามเจ้าของร้านว่ามีขนมอันนี้อันนี้ไหม เค้าก้อเรียกพี่คนนั้นบอก เห้ย เอาขนมให้น้องเค้าหน่อย ตอนนั้นก้อเฉยๆนะ พอไปเรื่อย เวลาเราเอาขนมไปส่งชอบผ่านกันตลอดเลย บางทีผมก้อเห็นเค้าชอบมองผมตลอด มีวันนึงเค้าขนมที่ร้านเค้ามาส่งที่ร้านผม เค้าใส่หูฟัง แล้วเจ้าของร้านผมก้อบอกให้ผมไปนับของว่ามากี่ลัง ผมก้อเลยถามเค้าว่า พี่ขนมมากี่ลัง เค้าก้อบอกไม่รู้ ผมก้อแอบขำๆ แล้วทันใดนั้นเอง ขนมที่เค้ามาส่งก้อหล่นลังนึง ขนมกระจาย เค้าก้อเก็บ ผมก้อเลยไปช่วยเก็บ รุ่สึกว่าผมจะเก็บไปด้วยยิ้มๆพี่เค้าไปด้วย เก้บเสจก้อเอาของลงๆเค้าก้อรีบกลับร้านไป แล้ววันนั้นป๋าของเจ้าของร้านผมก้อบอกให้เข้นรถไปเอาขนมที่ร้านพี่คนนั้นหน่อยผมก้อเข็นๆไป แล้วไม่รู้พี่คนนั้นไปไหน ผมก้อเลยเอาขนมขึ้นรถเข็น แล้วพี่คนนั้นก้อมา แล้วเค้าก้อยืนตรงข้ามหัวหน้ารถเข็น ตอนนั้นผมกะลังขึ้นของยุ เค้ามาจับรถเข็นผมตอนนั้นผมก้มหน้ายุ แล้วผมก้อเลยมองหน้าพี่เค้านึกว่าเค้าหันไปที่อื่นแต่มันไม่ใช่แบบที่คิด เค้ากลับมองหน้าผมแล้วยิ้มแบบใจผมแทบละลายอะ จนผมก้อยิ้มกลับไปแบบเขินๆ ผมเขินพี่เค้ามากเลย เอาจิงๆตั้งแต่แรกที่ผ่านๆมาเรากับพี่เค้าไม่เคยยิ้มให้กันเลย ที่เค้ายิ้มให้เราผมอยากรุ้ว่าเคิดไร้าคิดอะไรรึป่าว แต่ผมคิดกับเค้าไปแล้ว