เรื่องของเรื่องคือเรามีญาติผู้หญิงคนนึงเขาอายุห่างจากเรา1ปี(ปล เราอายุ20) แล้วเราก็รู้สึกว่าเขาพยายามที่จะทำตามเราทุกอย่าง บ้างครั้งเราก็คิดนะว่าเราคิดไปเองรึเปล่า เราก็เลยพยายามไม่คิดมากแต่ วันนึงเราสังเกตว่าเขาซื้อเสื้อผ้าเหมือนเราทุกอย่างจนเหมือนกับว่าเรามีเสื้อผ้าอย่างละ2ชุด ตอนแรกเราก็ไม่ได้คิดอะไรแต่วันนึงพี่แม่บ้านก็มาบอกเราว่าน้องซีคะน้องพีซื้อกางเกงเหมือนน้องซีอีกแล้วคะเราก็เริ่มมาคิดว่าแบบเออวะ เราเคยเห็นเขาใส่กางเกงเหมือนเราจริงๆด้วย หลังจากนั้นมาเราก็เริ่มสังเกตเขามากขึ้นทั้งเหตุการณ์ในอดีตถึงปัจจุบันก็เลยเห้นว่าไม่ใช่เเค่เรื่องกางเกงเรื่องเดียว แต่ทั้งเรื่องทรงผมที่เราตัดสั่นเพราะว่าอากาศร้อน วันต่อมาเขาก็ตัดผมสั่นเหมือนเรา เรื่องน้ำเสียงคำพูดอีกคือเราจะเป้นคนเสียงเล็กๆแล้วเวลาพูดประกอบกับท่าทางหน้าแล้วนิสัยมันมำให้เราดูหมือนเด็ก แต่เสียงเขาจะไม่ใช่เสียงเล็กแล้ววันนั้นเขาก็พูดพร้อมกับท่าทางเหมือนเราเป๊ะ เราก็มองนะ แต่เขาก้ยังทำต่อไป ที่บ้านเราก็บอกว่าอย่าไปคิดมากแต่แบบ เราก็เห็นว่าแบบเขาก็ทำตามเราอ่ะ คือเรารู้สึกไม่ดีเลยนะแบบเหมือนเรามมีโคลนนิ่งอ่ะ เเล้วเพราะเรื่องนี้มันก็ทำให้เรารุ้สึกไม่อยากอยู่บ้าน คือมันอึดอัดอ่ะรุ้ทั่งรุ้ว่าเขาทำตามแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เรื่องแบบนี้คนที่ไม่เคยโดนอาจจะไม่รู้สึกอะไร หรือคิดว่าเราระแวงไปเอง แต่คนที่โดนอย่างเราจะรุ่สึกไม่โอเคมากกกก เพราะมันอึดอัดมากแล้วทำให้พี่ไม่รู้จะทำยังไงดี เพราะถึงพี่ว่าไปน้องก็คงทำเหมือนพี่รังแกน้อง
เพื่อนเราบางคนบอกให้เราว่าอย่าไปสนใจแต่นี้มันสามปีแล้วนะที่เราต้องเจอกับความรู้สึกแบบนี้ ถ้าจะบอกว่าโรคจิตก็ไม่ใช่นะ แล้วเราก็ไม่ได้หลงตัวเองด้วยเพราะมันเหมือนจนขนาดพี่แม่บ้านยังรู้สึกเราก็พยายามไม่สนใจเเต่ต้องเจอทุกวันอย่างนี้มันก็รู้สึกแปลกๆอ่ะ
ตอนนี้เราอยากรู้ว่าเราต้องทำยังไงต่อไป
ป ล ถ้าน้องได้มาอ่านกระทู้นี้ ขอร้องเหอะ อย่าซื้ออะไรเหมือนเราเลย มันเเยกยากว้าเป็นของใคร แล้วอีกอย่างพี่ว่ามันไม่เก๋อ่ะคะ น้องโคแล้วควรมีสไตล์เป็นของตัวเอง ถ้าน้องจะเอาพี่เป็นตัวอย่างก็ขอให้น้องเอาไปประยุกต์ให้มันเข้ากับตัวเองนะคะ อะไรที่มันไม่เข้ากับตัวเองน้องก็ควรรู้นะคะว่าถึงทำไปมันก็ไม่ได้ช่วยทำให้น้องดูดีขึ้นหรอกคะ น้องอายุเยอะแล้วก็น่าจะมีวุฒิภาวะในการคิดได้นะคะ ดูเป็นแบบได้คะแต่อย่าเหมือนทุกอย่างทำแบบนี้คนพี่รำคาญ โตเเล้วติดเองได้นะคะว่าน้องจะมีเอกลักษณ์ให้คนจดจำหรือจะทำตัวเป็นของก็อปไม่มีเกรด
ขอคำแนะนำหน่อยคะ มีคนเลียนแบบเราทุกอย่างเลย
เพื่อนเราบางคนบอกให้เราว่าอย่าไปสนใจแต่นี้มันสามปีแล้วนะที่เราต้องเจอกับความรู้สึกแบบนี้ ถ้าจะบอกว่าโรคจิตก็ไม่ใช่นะ แล้วเราก็ไม่ได้หลงตัวเองด้วยเพราะมันเหมือนจนขนาดพี่แม่บ้านยังรู้สึกเราก็พยายามไม่สนใจเเต่ต้องเจอทุกวันอย่างนี้มันก็รู้สึกแปลกๆอ่ะ
ตอนนี้เราอยากรู้ว่าเราต้องทำยังไงต่อไป
ป ล ถ้าน้องได้มาอ่านกระทู้นี้ ขอร้องเหอะ อย่าซื้ออะไรเหมือนเราเลย มันเเยกยากว้าเป็นของใคร แล้วอีกอย่างพี่ว่ามันไม่เก๋อ่ะคะ น้องโคแล้วควรมีสไตล์เป็นของตัวเอง ถ้าน้องจะเอาพี่เป็นตัวอย่างก็ขอให้น้องเอาไปประยุกต์ให้มันเข้ากับตัวเองนะคะ อะไรที่มันไม่เข้ากับตัวเองน้องก็ควรรู้นะคะว่าถึงทำไปมันก็ไม่ได้ช่วยทำให้น้องดูดีขึ้นหรอกคะ น้องอายุเยอะแล้วก็น่าจะมีวุฒิภาวะในการคิดได้นะคะ ดูเป็นแบบได้คะแต่อย่าเหมือนทุกอย่างทำแบบนี้คนพี่รำคาญ โตเเล้วติดเองได้นะคะว่าน้องจะมีเอกลักษณ์ให้คนจดจำหรือจะทำตัวเป็นของก็อปไม่มีเกรด