เรื่องราวของเรามีอยู่ว่า เราได้ทำงานในบริษัทแห่งหนึ่งมาสักพักละ ชีวิตก็ไม่มีอะไรมาก เหมือนเดิมไปทุกวัน ทำงาน ทำงาน ทำงาน
ชีวิตในออฟฟิศของเราอะน่าเบื่อมาก ทั้งลูกค้า เจ้านาย ผู้จัดการ เเต่เราก็ไม่คิดอะไรมาก ในใจก็อยากจะลาออกหลายครั้งละ แต่ก็ยังไม่กล้าเกรงใจคนโน้น คนนี้ แล้วก็เหมือนมีอะไรที่ฉุดรั้งเราไว้ไม่ให้ไป ส่วนเรื่องความรักอะหรอ ไม่เคยคิด ไม่เคยมีอะ เพราะวันๆทำแต่งาน หมดเวลางานก็กลับบ้านนอน
ชีวิตวนเวียนไปแบบนี้เรื่อยๆ จนมาวันหนึ่งเหมือนฟ้าส่งบททดสอบอะไรมาสักอย่าง....
วันหนึ่งมีน้องฝึกงานเข้ามาฝึกงานในบริษัท ชื่อน้องฟิต แรกๆเราก็ไม่ได้สนใจอะไร รู้สึกเฉยๆเพราะน้องคนนี้อะ ก็ไม่ถึงกับหล่อน่ามองอะไรมากมาย ตัวเตี้ย
ผิวคล้ำ แต่งตัวเชยๆ และที่สำคัญเป็นมุสลิมด้วยอะ ซึ่งโดยส่วนตัวเราก็ไม่ได้ชอบผู้ชายต่างศาสนาอยู่เเล้ว ก็เลยไม่ได้สนใจเท่าไหร่
แต่บังเอิญผู้จัดการบอกให้เราต้องเป็นพี่เลี้ยงคอยสอนงานน้องคนนี้ เราก็เลยต้องทำความรู้จักกับน้องคนนี้เอาไว้
แรกๆเราก็เฉยๆ ทำตัวปกติ ตลกๆตามประสาของเรา ก็มีพูดคุยกันบ้างแต่ก็ไม่สนิท จนเวลาผ่านไปเราก็เริ่มสนิทกันมากขึ้นเวลามีเรื่องอะไรไม่สบายใจ
เราก็มักจะปรึกษาฟิตตลอด น้องเค้าก็มักจะให้กำลังใจเราตลอด เวลาเราถามว่าดูดิ คนโน้นสวยไหม คนนี้สวยไหม น้องก็ชอบตอบว่าพี่สวยกว่า
เราก็เขินอะดิแบบนี้ แล้วน้องเค้าก็ชอบพูดให้เราหวั่นไหว เช่น ชอบจัง พี่นี้ดูมีอะไรอะไรดีน่ะ, พี่น่ารัก (แต่ความจริงเค้าก็อัธยาศัยดีและปากหวานแบบนี้กับทุกคนเหละ เราเองดิที่หวั่นไหวไปเอง) พอรู้จักไปเรื่อยๆฟิตเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มาก อบอุ่น เป็นสุภาพบุรุต มีน้ำใจกับทุกๆคน แล้วก็ชอบทำให้เรายิ้มตลอดอะ แล้วเชื่อไหมไม่ว่าเราจะไปยืนอยู่ตรงไหน จุดๆไหนก็จะเห็นเค้าอยู่ในสายตาของเราตลอดทั้งๆที่ไม่ได้ตั้งใจ แต่เค้าก็จะอยู่ไกล้ๆเราเสมอ
จนมาช่วงหลังๆเราก็ไปเที่ยวด้วยกันบ่อยขึ้น ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น จนเกิดความรู้สึกบางอย่าง เราก็ไม่แน่ใจว่านั้นคือความชอบหรือความรัก
จนเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 เราก็เราบอกความในใจของเราให้กับเค้าฟัง เค้าก็รับฟังน่ะ แล้วก็ทำตัวปกติทุกอย่างไม่ได้เปลี่ยนไป แต่เราก็ไม่เคยถามกลับว่าเค้ารู้สึกยังไงกับเรา เพราะเราคิดว่า เค้าคิดยังไงก็คงไม่สำคัญ แล้วระหว่างนี้เราก็รู้สึกเหมือนกับว่ามีเพื่อนเราคนนึ่งก็ชอบฟิตเหมือนกัน เเล้วฟิตเค้าก็อัธยาศัยดีไปตามประสา ส่วนเรื่องราวของเราก็เหมือนเดิมที่เยอะไปอะคือเรา ที่พยายามทำทุกอย่างให้เค้า พยายามสร้างสิ่งดีดีให้เค้า สร้างความประทับใจให้เค้า แอบทำเรื่องต่างๆที่เป็นการดูเเลเค้าโดยที่เค้าก็ไม่รู้ตัว เช่นแอบซักเสื้อให้ แอบทำความสะอาดคอมพิวเตอร์ให้ ฯลฯ แต่เค้าก็ยังดูเฉยๆอะ ไม่ได้มีอะไรพิเศษที่ตอบกลับมา ไลน์ก็ยังเป็นเราเหมือนเดิมที่ทักไปหาเค้าก่อน ซึ่งจะเอาจริงๆน่ะเค้าก็ไม่เคยทักเราก่อนหรอก จนวันนี้เค้าฝึกงานเสร็จเเล้ว
เรารู้สึกคิดถึงเค้ามาก แต่ก็มีอะไรหลายๆอย่างที่ไม่ว่ายังไงเรากับเค้าก็ไม่มีทางพัฒนาได้ ไม่ว่าจะเรื่องของศาสนา และเพศ (เราเป็นสาวประเภทสองน่ะ)
เราเลยคิดว่า ถ้าวันหนึ่งเราหายไปจากชีวิตเค้าแบบว่าหายไปเลยมันจะได้ไหม แบบว่าลบไลน์ ลบเฟส เเล้วทำเหมือนกับว่าเราไม่เคยรู้จักเค้า
หรือว่าเราจะเป็นเพื่อนกันต่อไปเก็บความทรงจำดีดีเอาไว้ (แต่ความไม่ชัดเจน และความคิดถึงมันก็โครตทรมาน) เราควรที่จะทำยังไงดี....
แต่ตลอดเวลาที่เราอยู่ไกล้เค้าอะเราโครตมีความสุขเลย อบอุ่นแบบบอกไม่ถูก เป็นตัวของตัวเอง รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้มองตา จากคนที่เฉยๆกลายมาเป็นตกหลุมรักเค้าซะงั้น ล่าสุดตอนนี้เราลาออกจากบริษัทที่เราทำงานอยู่ (ความจริงก็อยากจะออกมาตั้งนานละ) เพราะเราไม่อยากที่จะคิดถึงเค้า เรามองไปตรงไหนมุมไหนก็เห็นแต่ภาพเค้า โครตทรมานเลยอะ (แต่มองอีกมุมหนึ่งก็เหมือนเค้ามาช่วยปลดปล่อยพันธนาการของเราช่วยให้เรามีความกล้าที่จะก้าวเดินออกจากที่นี้) (หลายๆคนคงคิดอะดิว่าบริษัทที่เราทำงานอยู่มันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ เชื่อเถอะว่าทุกคนคิดไม่ถึงหรอกว่ามันแย่ขนาดไหน) ... เราควรจะทำยังไงดี
แด่ ... Fahri
เราควรเดินหนีจากความรู้สึก หรือคิดถึงต่อไปทั้งๆที่ไม่สมหวัง ความรักที่แตกต่าง
ชีวิตในออฟฟิศของเราอะน่าเบื่อมาก ทั้งลูกค้า เจ้านาย ผู้จัดการ เเต่เราก็ไม่คิดอะไรมาก ในใจก็อยากจะลาออกหลายครั้งละ แต่ก็ยังไม่กล้าเกรงใจคนโน้น คนนี้ แล้วก็เหมือนมีอะไรที่ฉุดรั้งเราไว้ไม่ให้ไป ส่วนเรื่องความรักอะหรอ ไม่เคยคิด ไม่เคยมีอะ เพราะวันๆทำแต่งาน หมดเวลางานก็กลับบ้านนอน
ชีวิตวนเวียนไปแบบนี้เรื่อยๆ จนมาวันหนึ่งเหมือนฟ้าส่งบททดสอบอะไรมาสักอย่าง....
วันหนึ่งมีน้องฝึกงานเข้ามาฝึกงานในบริษัท ชื่อน้องฟิต แรกๆเราก็ไม่ได้สนใจอะไร รู้สึกเฉยๆเพราะน้องคนนี้อะ ก็ไม่ถึงกับหล่อน่ามองอะไรมากมาย ตัวเตี้ย
ผิวคล้ำ แต่งตัวเชยๆ และที่สำคัญเป็นมุสลิมด้วยอะ ซึ่งโดยส่วนตัวเราก็ไม่ได้ชอบผู้ชายต่างศาสนาอยู่เเล้ว ก็เลยไม่ได้สนใจเท่าไหร่
แต่บังเอิญผู้จัดการบอกให้เราต้องเป็นพี่เลี้ยงคอยสอนงานน้องคนนี้ เราก็เลยต้องทำความรู้จักกับน้องคนนี้เอาไว้
แรกๆเราก็เฉยๆ ทำตัวปกติ ตลกๆตามประสาของเรา ก็มีพูดคุยกันบ้างแต่ก็ไม่สนิท จนเวลาผ่านไปเราก็เริ่มสนิทกันมากขึ้นเวลามีเรื่องอะไรไม่สบายใจ
เราก็มักจะปรึกษาฟิตตลอด น้องเค้าก็มักจะให้กำลังใจเราตลอด เวลาเราถามว่าดูดิ คนโน้นสวยไหม คนนี้สวยไหม น้องก็ชอบตอบว่าพี่สวยกว่า
เราก็เขินอะดิแบบนี้ แล้วน้องเค้าก็ชอบพูดให้เราหวั่นไหว เช่น ชอบจัง พี่นี้ดูมีอะไรอะไรดีน่ะ, พี่น่ารัก (แต่ความจริงเค้าก็อัธยาศัยดีและปากหวานแบบนี้กับทุกคนเหละ เราเองดิที่หวั่นไหวไปเอง) พอรู้จักไปเรื่อยๆฟิตเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มาก อบอุ่น เป็นสุภาพบุรุต มีน้ำใจกับทุกๆคน แล้วก็ชอบทำให้เรายิ้มตลอดอะ แล้วเชื่อไหมไม่ว่าเราจะไปยืนอยู่ตรงไหน จุดๆไหนก็จะเห็นเค้าอยู่ในสายตาของเราตลอดทั้งๆที่ไม่ได้ตั้งใจ แต่เค้าก็จะอยู่ไกล้ๆเราเสมอ
จนมาช่วงหลังๆเราก็ไปเที่ยวด้วยกันบ่อยขึ้น ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น จนเกิดความรู้สึกบางอย่าง เราก็ไม่แน่ใจว่านั้นคือความชอบหรือความรัก
จนเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 เราก็เราบอกความในใจของเราให้กับเค้าฟัง เค้าก็รับฟังน่ะ แล้วก็ทำตัวปกติทุกอย่างไม่ได้เปลี่ยนไป แต่เราก็ไม่เคยถามกลับว่าเค้ารู้สึกยังไงกับเรา เพราะเราคิดว่า เค้าคิดยังไงก็คงไม่สำคัญ แล้วระหว่างนี้เราก็รู้สึกเหมือนกับว่ามีเพื่อนเราคนนึ่งก็ชอบฟิตเหมือนกัน เเล้วฟิตเค้าก็อัธยาศัยดีไปตามประสา ส่วนเรื่องราวของเราก็เหมือนเดิมที่เยอะไปอะคือเรา ที่พยายามทำทุกอย่างให้เค้า พยายามสร้างสิ่งดีดีให้เค้า สร้างความประทับใจให้เค้า แอบทำเรื่องต่างๆที่เป็นการดูเเลเค้าโดยที่เค้าก็ไม่รู้ตัว เช่นแอบซักเสื้อให้ แอบทำความสะอาดคอมพิวเตอร์ให้ ฯลฯ แต่เค้าก็ยังดูเฉยๆอะ ไม่ได้มีอะไรพิเศษที่ตอบกลับมา ไลน์ก็ยังเป็นเราเหมือนเดิมที่ทักไปหาเค้าก่อน ซึ่งจะเอาจริงๆน่ะเค้าก็ไม่เคยทักเราก่อนหรอก จนวันนี้เค้าฝึกงานเสร็จเเล้ว
เรารู้สึกคิดถึงเค้ามาก แต่ก็มีอะไรหลายๆอย่างที่ไม่ว่ายังไงเรากับเค้าก็ไม่มีทางพัฒนาได้ ไม่ว่าจะเรื่องของศาสนา และเพศ (เราเป็นสาวประเภทสองน่ะ)
เราเลยคิดว่า ถ้าวันหนึ่งเราหายไปจากชีวิตเค้าแบบว่าหายไปเลยมันจะได้ไหม แบบว่าลบไลน์ ลบเฟส เเล้วทำเหมือนกับว่าเราไม่เคยรู้จักเค้า
หรือว่าเราจะเป็นเพื่อนกันต่อไปเก็บความทรงจำดีดีเอาไว้ (แต่ความไม่ชัดเจน และความคิดถึงมันก็โครตทรมาน) เราควรที่จะทำยังไงดี....
แต่ตลอดเวลาที่เราอยู่ไกล้เค้าอะเราโครตมีความสุขเลย อบอุ่นแบบบอกไม่ถูก เป็นตัวของตัวเอง รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้มองตา จากคนที่เฉยๆกลายมาเป็นตกหลุมรักเค้าซะงั้น ล่าสุดตอนนี้เราลาออกจากบริษัทที่เราทำงานอยู่ (ความจริงก็อยากจะออกมาตั้งนานละ) เพราะเราไม่อยากที่จะคิดถึงเค้า เรามองไปตรงไหนมุมไหนก็เห็นแต่ภาพเค้า โครตทรมานเลยอะ (แต่มองอีกมุมหนึ่งก็เหมือนเค้ามาช่วยปลดปล่อยพันธนาการของเราช่วยให้เรามีความกล้าที่จะก้าวเดินออกจากที่นี้) (หลายๆคนคงคิดอะดิว่าบริษัทที่เราทำงานอยู่มันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ เชื่อเถอะว่าทุกคนคิดไม่ถึงหรอกว่ามันแย่ขนาดไหน) ... เราควรจะทำยังไงดี
แด่ ... Fahri