....ผมชอบผู้หญิงคนหนึ่ง
เเรกๆๆผมเข้าไปจีบเธอถามนู้นถามนี่ถามนั้นไปเรื่อยๆ
....บางครั้งผมก้อไปถาม....เพื่อนของเธอเเทน
ชอบถามเพื่อนของเธอ....เพราะไม่กล้าถามเค้าไปตรงๆๆ
>>>พอวันหนึ่ง....เธอบอกว่า...."มีอะไรจะพูดกับเค้ามั๊ย...
ไม่ต้องไปถามคนอื่น....มีอะไรจะถามก้อถามเลย
ไม่ต้องไปให้คนอื่นตอบเเทน"
.......ผมเลยบอกความในใจเธอไป....เธอก้อบอกว่า..
รอคำๆๆนี้อยู่เหมือนกัน(คำบอกรัก).....
.....สถานะตอนนั้นไม่ชัดเจนเลย.....เหมือนว่าเธออยาก
ใหเป็นเพื่อนมากกว่าคนพิเศษ
.....เพราะ ....ช่วงเวลานั้น...ดูเหมือนว่าผมจะเป็นฝ่าย
ชวนเธอคุยตลอด....บางครั้งเธอตอบผมมาสั้นๆๆ
หรือบางทีก้อเป็นสติ๊กเกอร์
>>>>>เเล้วก้อวันนึง.....ผมไปได้รู้มาว่า....
เธอพูดกับเพื่อนๆเธอว่า......เธอกับผมเเค่คนคุยกันเฉยๆ
......ผมเลยตัดสินถามว่า...ตกลงเธอคิดยังไงกับผม
เธอบอกว่าผมเป็นเพื่อนที่ดีนะ.......เค้าบอกว่า......
เป็นเพื่อนมันสำคัญกว่าเเฟนอีกนะ....เเละก้อบอกว่า
ตัวเค้ายังไม่พร้อมมีความรัก
.....ผมก้อ....คิดว่า(ความรู้สึก)ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา
เธอคงคุยกับผมเเค่ตอบตามมารยาทมั้งง.....
ผมเลยคิดว่าจะตัดใจ.....เพราะกลัวว่าจะคิดอะไร
ไปมากกว่านี้....ผมเลยเลิกคุยกับเธอไป.
เพราะ.....ผมกลัวว่าเธอจะคุยกับผมด้วยความอึดอัดใจ
..........เลยสัญญากันเธอว่า....จะไม่บอกรักบอกคิดถึง
เธออีกต่อไป.......
เเต่ว่าเรายังคุยกัน....เหมือนเพื่อนปกติ
บางครั้งเธอก้อถามเรื่องงานผมบ้าง.....
พอเธอถามเรื่องงาน...ผมรู้สึกอยากคุยกับเธอมากๆๆ
เลยถามเธอกลับไปบ้าง...เธอก้อตอบบ้างไม่ตอบบ้าง
......บางครั้งก้อทิ้งคำถามผมไว้.....เเล้วครั้งต่อไปเธอ
ก้อเป็นฝ่ายตั้งคำถามเหมือนเดิมโยที่ยังไม่ตอบคำถาม
ผมเลย........
ปล.ผมกับเธอเป็นเพื่อนร่วมห้องใน ร.ร. เดียวกัน
เเละตอนนี้ผมก้อเป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกับเธอ
(กลุ่มเพื่อน6คนที่ไปทานข้าวด้วยกันทำงานกลุ่มด้วยกัน)
........ผมยังรักเธออยู่เลยเเต่ต้องทำเป็นเฉยๆๆๆ
ผมกับเธอคุยกันน้อยมากเวลาเจอกันหรืออยู่ด้วยกัน
บางเวลาอยู่ด้วยกันเเค่สองคน...ก้อเงียบมาก...ไม่คุยกันเลย
ที่จิงผมกับเธอต่างก้อเป็นคนที่โลกส่วนตัวสูงสูงมากๆๆ
..........#ผมควรทำยังไงดี
เพราะ.....เธอก้ออยู่ต่อหน้าผม
เเต่....ผมก้อคว้าไว้ไม่ได้
เธอไม่ชัดเจนหรือผมคิดไปเอง....เเละผมควรทำยังไงดีครับ???
เเรกๆๆผมเข้าไปจีบเธอถามนู้นถามนี่ถามนั้นไปเรื่อยๆ
....บางครั้งผมก้อไปถาม....เพื่อนของเธอเเทน
ชอบถามเพื่อนของเธอ....เพราะไม่กล้าถามเค้าไปตรงๆๆ
>>>พอวันหนึ่ง....เธอบอกว่า...."มีอะไรจะพูดกับเค้ามั๊ย...
ไม่ต้องไปถามคนอื่น....มีอะไรจะถามก้อถามเลย
ไม่ต้องไปให้คนอื่นตอบเเทน"
.......ผมเลยบอกความในใจเธอไป....เธอก้อบอกว่า..
รอคำๆๆนี้อยู่เหมือนกัน(คำบอกรัก).....
.....สถานะตอนนั้นไม่ชัดเจนเลย.....เหมือนว่าเธออยาก
ใหเป็นเพื่อนมากกว่าคนพิเศษ
.....เพราะ ....ช่วงเวลานั้น...ดูเหมือนว่าผมจะเป็นฝ่าย
ชวนเธอคุยตลอด....บางครั้งเธอตอบผมมาสั้นๆๆ
หรือบางทีก้อเป็นสติ๊กเกอร์
>>>>>เเล้วก้อวันนึง.....ผมไปได้รู้มาว่า....
เธอพูดกับเพื่อนๆเธอว่า......เธอกับผมเเค่คนคุยกันเฉยๆ
......ผมเลยตัดสินถามว่า...ตกลงเธอคิดยังไงกับผม
เธอบอกว่าผมเป็นเพื่อนที่ดีนะ.......เค้าบอกว่า......
เป็นเพื่อนมันสำคัญกว่าเเฟนอีกนะ....เเละก้อบอกว่า
ตัวเค้ายังไม่พร้อมมีความรัก
.....ผมก้อ....คิดว่า(ความรู้สึก)ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา
เธอคงคุยกับผมเเค่ตอบตามมารยาทมั้งง.....
ผมเลยคิดว่าจะตัดใจ.....เพราะกลัวว่าจะคิดอะไร
ไปมากกว่านี้....ผมเลยเลิกคุยกับเธอไป.
เพราะ.....ผมกลัวว่าเธอจะคุยกับผมด้วยความอึดอัดใจ
..........เลยสัญญากันเธอว่า....จะไม่บอกรักบอกคิดถึง
เธออีกต่อไป.......
เเต่ว่าเรายังคุยกัน....เหมือนเพื่อนปกติ
บางครั้งเธอก้อถามเรื่องงานผมบ้าง.....
พอเธอถามเรื่องงาน...ผมรู้สึกอยากคุยกับเธอมากๆๆ
เลยถามเธอกลับไปบ้าง...เธอก้อตอบบ้างไม่ตอบบ้าง
......บางครั้งก้อทิ้งคำถามผมไว้.....เเล้วครั้งต่อไปเธอ
ก้อเป็นฝ่ายตั้งคำถามเหมือนเดิมโยที่ยังไม่ตอบคำถาม
ผมเลย........
ปล.ผมกับเธอเป็นเพื่อนร่วมห้องใน ร.ร. เดียวกัน
เเละตอนนี้ผมก้อเป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกับเธอ
(กลุ่มเพื่อน6คนที่ไปทานข้าวด้วยกันทำงานกลุ่มด้วยกัน)
........ผมยังรักเธออยู่เลยเเต่ต้องทำเป็นเฉยๆๆๆ
ผมกับเธอคุยกันน้อยมากเวลาเจอกันหรืออยู่ด้วยกัน
บางเวลาอยู่ด้วยกันเเค่สองคน...ก้อเงียบมาก...ไม่คุยกันเลย
ที่จิงผมกับเธอต่างก้อเป็นคนที่โลกส่วนตัวสูงสูงมากๆๆ
..........#ผมควรทำยังไงดี
เพราะ.....เธอก้ออยู่ต่อหน้าผม
เเต่....ผมก้อคว้าไว้ไม่ได้