จะอยู่กับตัวเองและเข้มแข็งได้อย่างไรในวันที่ไม่เหลือใครแม้แต่คนเดียว

จขกท เป็นคนโลกส่วนตัวสูง และหลายคนมองว่าเป็นตัวของตัวเองมาก (อินดี้) ปกติภายนอกเราดูเข้มแข็ง แต่ภายในเราอ่อนไหวมากเลยนะ เราแคร์เพื่อนมาก  ตลอดชีวิตเราไม่เคยมีเพื่อนสนิทที่ปรึกษาได้ทุกเรื่องเลย ล่าสุด กลุ่มเพื่อนปริญญาโทที่เราผูกพัน แต่กาลเวลาผ่านไปทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไป มีอะไรคุยปรึกษา เฮฮากันมาตลอด แต่มาวันนี้มันถึงจุดแตกหัก ที่เพื่อนเราเอาความรู้สึกไปเล่น ไปนินทา มองเราเป็นตัวตลก  ความรู้สึกมันแตกสลายป่นปี้ในทันที ในวันที่เราได้ดีเพื่อนเรากลุ่มนี้มีแต่อิจฉาเราว่าเรารายได้ดี แต่วันที่เราตกต่ำ (ตกงาน) กลับถูกดูถูกว่าโง่  และมาในวันนี้เพื่อนเรากลุ่มนี้ก็ยังคงมีนิสัยเหมือนๆเดิมที่เอาความรู้สึกเราไปเมาส์ตามเดิม ตอนนี้จขกท ก็ถอยห่างจากกลุ่มไปแล้ว เพราะด้วยมุมมองและอะไรหลายๆอย่างที่ไปด้วยกันไม่ได้ เพราะความ "ไว้วางใจและสิ่งที่ดีๆที่เคยให้กัน" มันจบลงแล้ว สิ่งที่เคยให้กลับถูกตอบแทนมาแบบนี้ เพื่อนสมัยปริญญาตรีกับมัธยมก็ห่างเหินกันไปหมดแล้วเพราะเขาต่างมีครอบครัวกัน เราจึงไม่เหลือใครและไม่อยากมีใครที่หน้าไหว้หลังหลอก  

ตอนนี้เรามีพ่อแม่พี่น้องที่คอยปรึกษาได้เสมอๆมา สิ่งที่เจ้าของกระทู้อยากถามคือเราจะอยู่กับตัวเองและเข้มแข็งและมีความสุขได้อย่างไรในสภาพที่เราไม่มีพ่อแม่หรือเพื่อนสนิทดีๆแม้แต่คนเดียว โดยเฉพาะถ้าเราต้องไปเรียนหรือทำงานที่ต่างประเทศ (มีแนวโน้ม) เราจะหยุดความโหยหาเพื่อนหรือเพื่อนได้อย่างไร