หวัดดีค่ะ ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนนะคะ ขอแทนตัวเองว่า M แล้วกัน😁
...คือทุกวันนี้เราไม่รู้ว่าเราควรทำยังไงดี เราต้องทำตามทุกอย่างที่แม่สั่ง เราต้องอยู่ในกรอบตลอด บางทีเราก็อยากออกไปข้างนอกบ้าง อยากไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนเหมือนคนอื่นๆเขา แต่คือแม่เราบอกเราว่า "อยากไปใหนก็จะให้ไปแค่ให้บอกก่อน" อ่านั่นแหละ พอเราบอกก็ไม่ให้เราไป เพื่อนๆเคยเป็นแบบเรามั้ย ไม่มีอิสระในชีวิต ไม่มีเวลาส่วนตัว เหมือนลูกแหง่อ่ะ คือเราต้องทำยังไง เผื่อวันข้างหน้าเราแต่งงานออกไป เขาขะยังตามมาสั่งมาสอนเรายุมั้ย เราอยากก้าวออกจากกรอบสี่เหลี่ยวนั่น แต่พอเราขัด เขาก็ชอบพูดเรื่องตัดขาดกันออกมา เราเป็นลูกนะไม่ไช่ทาส เรามีความรู้สึก ทุกครั้งจะฟังคนอื่นมากกว่าเรา เราทำอะไรก็ผิดไปหมด เราทำอะไรไม่ได้เลย ทั้งๆที่เราต้องการกำลังใจจากเขามากที่สุด แต่เขากลับทำลายกำลังใจนั้น เราก็ไม่ได้อยากจะพูดเรื่องนี้สักเท่าใหร่หรอก แต่เราแค่อยากระบายมันออกมา เราเก็บไว้คนเดียวไม่ไหว มันเหนื่อย มันท้อ มีทางออกที่ดีให้เราบ้างมั้ย???
เราควรทำยังไง??
...คือทุกวันนี้เราไม่รู้ว่าเราควรทำยังไงดี เราต้องทำตามทุกอย่างที่แม่สั่ง เราต้องอยู่ในกรอบตลอด บางทีเราก็อยากออกไปข้างนอกบ้าง อยากไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนเหมือนคนอื่นๆเขา แต่คือแม่เราบอกเราว่า "อยากไปใหนก็จะให้ไปแค่ให้บอกก่อน" อ่านั่นแหละ พอเราบอกก็ไม่ให้เราไป เพื่อนๆเคยเป็นแบบเรามั้ย ไม่มีอิสระในชีวิต ไม่มีเวลาส่วนตัว เหมือนลูกแหง่อ่ะ คือเราต้องทำยังไง เผื่อวันข้างหน้าเราแต่งงานออกไป เขาขะยังตามมาสั่งมาสอนเรายุมั้ย เราอยากก้าวออกจากกรอบสี่เหลี่ยวนั่น แต่พอเราขัด เขาก็ชอบพูดเรื่องตัดขาดกันออกมา เราเป็นลูกนะไม่ไช่ทาส เรามีความรู้สึก ทุกครั้งจะฟังคนอื่นมากกว่าเรา เราทำอะไรก็ผิดไปหมด เราทำอะไรไม่ได้เลย ทั้งๆที่เราต้องการกำลังใจจากเขามากที่สุด แต่เขากลับทำลายกำลังใจนั้น เราก็ไม่ได้อยากจะพูดเรื่องนี้สักเท่าใหร่หรอก แต่เราแค่อยากระบายมันออกมา เราเก็บไว้คนเดียวไม่ไหว มันเหนื่อย มันท้อ มีทางออกที่ดีให้เราบ้างมั้ย???