ผมเริ่มต้นเรื่องราวจากรุ่นพี่ที่ทำงานคนนึง ที่มีโอกาศสอนงานน้องที่เพิ่งจบมา แล้วมาเริ่มงาน ผมกับน้องเค้าห่างกันรอบกว่าๆ แรกๆผมไม่ได้คิดอะไรเลย เพราะผมมีคนในใจอยู่หนึ่งคน(ก็คุยๆกันแต่รู้ว่าไม่มีหวังอะไร เค้าลาออกจากที่ทำงานตั้งแต่ปีที่แล้ว ก่อนน้องคนนี้มาทำงาน) ผมเริ่มสนิทกับน้องคนนี้มากขึ้น ผมแหย่เธอด้วยจี้เอวบ้างจี้คอบ้าง(ซึ่งก็มีไม่กี่คนที่เล่นแบบนี้กับเธอได้) เราเปิดเผยเรื่องส่วนตัวเรื่องตลกกันทุกเรื่อง ผมเริ่มรู้สึกมากขึ้น น่าจะจากความใกล้ชิด แต่ผมไม่กล้าคิดหรือแสดงออกเลย ว่าผมรู้สึกแล้วนะ มีวันนึงเราเดินกลับบ้านด้วยกันหลังเลิกงาน เพราะผมอาสาจะหารถให้เธอกลับบ้าน เราเลิกกะกันห้าทุ่ม ซึ่งช่วงนั้นตรงกับงานพระราชพิธีที่สนามหลวงรถจึงติดมากๆ เราจึงตกลงว่าถ้าไม่เจอรถจะเดินไปเรื่อยๆจนถึงสนามหลวงแล้วกัน ผมโบกรถที่เธอน่าจะกลับได้ แต่มันไม่ไป เลยถามว่าเดินไหวไหม เค้าบอกว่าไหว เราเลยเดินกันมาเรื่อยๆ ผมมีความสุขมากเลยที่ได้เดินมากับน้อง มันบอกไม่ถูก ยิ่งตอนน้องกลัวหลง เพราะคนทะลักจากสนามหลวงออกมาหลังร้องเพลงสรรเสริญจบ น้องดึงเสื้อด้านหลังผมไว้แน่น ผมรู้สึกดีนะ แต่ไม่รู้จะแสดงออกยังไงมากกว่านี้ สุดท้ายผมก็ทำพลาด เพราะความคิดที่ว่า น้องเค้ารู้อยู่แล้วว่าเราจีบอีกคนอยู่ก่อนหน้านี้ มันจะดูไม่ดีเลยที่จะแสดงท่าทีกับน้องมากเกินไป สุดท้ายเราต้องแยกกันกลับ ซึ่งผมไม่สบายใจเลย แต่ก็ต้องทำ แล้วเห็นว่าคนเดินเยอะไม่เปลี่ยวมาก คงไม่น่าห่วง วันต่อมาเจอกันที่ทำงานผมก็ถามว่ากลับยังไง น้องเค้าบอกว่าเดินไปเรื่อยๆ ผมยิ่งรู้สึกผิดใหญ่แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เรื่องมันผ่านไปแล้ว เราได้มาลงกะกลางคืนกันอีกครั้งก็พุดคุยหยอกล้อตามปกติ แต่ผมเริ่มหยอดบ้างแล้วดูท่าที ผมจะซื้อกีต้าร์ไฟฟ้าผมเลยแกล้งชวนน้องว่า ไปซื้อกีต้าร์ด้วยกันหน่อยนะ น้องยืนเงียบมองงงๆ ผมก็เอ้า เงียบเลย น้องยิ้มแล้วบอกว่า เก็บเงินครบแล้วเหรอ ผมบอกว่ายัง ชวนไว้ก่อน แล้วน้องก็เดินเข้าออฟฟิตไป ผมเคยบอกน้องว่า ผมจะไม่คุยหรือติดต่อกับน้องอีกคนที่ผมเคยคุยๆด้วยแล้ว ไม่รู้ทำไมถึงบอกเค้า น้องเค้าก็ยิ้มแล้วก็อืมๆๆ ผมก็ไม่รู้ว่าน้องเค้ารู้สึกอะไรบ้างรึเปล่า แต่ผมรู้สึก
จนเมื่อวาเลนไทน์ ผมคิดว่าน่าจะแสดงความรู้สึกบ้าง เลยแวะซื้อดอกไม้ แล้วก็ตุ๊กตาโดเรม่อน เพราะน้องชอบเรื่องนี้ ก่อนน้องกลับบ้าน ผมวิ่งเข้าไปแล้วถามว่า วันนี้ได้ดอกไม้รึยัง น้องบอกว่ายัง ผมเลยหยิบออกมาบอกว่า อะให้(แต่ไม่กล้าพูดความจริง เลยโกหกว่าคนขายเค้าแค่นให้ซื้อเลยซื้อมา เลยเอามาให้อะ ) น้องก็รับไว้แล้วบอกว่า ไปเที่ยวไหนมาแน่เลย ผมเลยบอกว่าบ้า ต่อรถที่เสาวรีย์แล้วก็มาทำงานเนี่ย แล้วก็ให้โดเรม่อน น้องเค้าเก็บใส่กระเป๋า แล้วบอกว่ากลับแล้วนะ ผมไม่รู้ว่าผมทำถูกมั้ย กลัวเค้าจะเปลี่ยนไป แต่กลายเป็นเราที่เปลี่ยน กดดันจนทำตัวไม่ถูกทั้งที่อยากคุยอยากเล่นเหมือนเดิม เธอก็คุยเล่นบ้างเป็นบางครั้ง แต่คงเป็นผมที่มันแปลกๆไป เค้าเลยไม่กล้าเล่นอะไรแบบเดิม บางทีน้องก็เงียบใส่จนผมทำตัวไม่ถูก ผมควรบอกชอบน้องให้เค้ารู้เลยดีมั้ยครับ มันอึดอัดมาก กินไม่ได้มาหลายวัน เพราะในหัวมันคิดแต่เรื่องนี้ครับ ช่วยเสนอแนวคิดหน่อยนะครับ
เกิดความรู้สึกชอบน้องที่ทำงาน ต้องทำยังไงดีครับ
จนเมื่อวาเลนไทน์ ผมคิดว่าน่าจะแสดงความรู้สึกบ้าง เลยแวะซื้อดอกไม้ แล้วก็ตุ๊กตาโดเรม่อน เพราะน้องชอบเรื่องนี้ ก่อนน้องกลับบ้าน ผมวิ่งเข้าไปแล้วถามว่า วันนี้ได้ดอกไม้รึยัง น้องบอกว่ายัง ผมเลยหยิบออกมาบอกว่า อะให้(แต่ไม่กล้าพูดความจริง เลยโกหกว่าคนขายเค้าแค่นให้ซื้อเลยซื้อมา เลยเอามาให้อะ ) น้องก็รับไว้แล้วบอกว่า ไปเที่ยวไหนมาแน่เลย ผมเลยบอกว่าบ้า ต่อรถที่เสาวรีย์แล้วก็มาทำงานเนี่ย แล้วก็ให้โดเรม่อน น้องเค้าเก็บใส่กระเป๋า แล้วบอกว่ากลับแล้วนะ ผมไม่รู้ว่าผมทำถูกมั้ย กลัวเค้าจะเปลี่ยนไป แต่กลายเป็นเราที่เปลี่ยน กดดันจนทำตัวไม่ถูกทั้งที่อยากคุยอยากเล่นเหมือนเดิม เธอก็คุยเล่นบ้างเป็นบางครั้ง แต่คงเป็นผมที่มันแปลกๆไป เค้าเลยไม่กล้าเล่นอะไรแบบเดิม บางทีน้องก็เงียบใส่จนผมทำตัวไม่ถูก ผมควรบอกชอบน้องให้เค้ารู้เลยดีมั้ยครับ มันอึดอัดมาก กินไม่ได้มาหลายวัน เพราะในหัวมันคิดแต่เรื่องนี้ครับ ช่วยเสนอแนวคิดหน่อยนะครับ