มีเพื่อนบ้านมาชอบ แต่เราไม่ได้ชอบ บอกแล้วแต่ก็ยังไม่เลิกตื๊อ ความรู้สึกตอนนี้ไม่ปลอดภัยเลยค่ะ ระแวงจะทำยังไงดี

เรื่องเกิดขึ้นหลังจากที่เราย้ายมาอยู่บ้านกับแม่ ซึ่งก่อนหน้านั้นเราเคยอยู่กับอาที่เป็นน้องสาวพ่อมาก่อน บ้านอากับบ้านพ่อห่างกันประมาณ 200-300 เมตร หลังจากที่อาเราเสียชีวิตเราก็ย้ายกลับมาอยู่บ้านกับพ่อและแม่ แต่ไม่ค่อยได้มาอยู่บ่อยนักเพราะไปอาศัยอยู่กับป้าและลุงที่รู้จักและเคยอยู่ด้วยตอนเด็กๆ ซึ่งก็ห่างจากบ้านเราประมาณ 200 เมตร ตอนนั้ยเรากำลังเรียนอยู่ ม.6 ตอนนั้นบ้านเรายังไม่มีไฟฟ้า ห้องน้ำก็ไม่มิดชิด พื้นไม้ผุๆ ล้อมด้วยสังกะสีไม่มีหลังคา ยืนบนโถส้วมทีมองเห็นบริเวณรอบนอกแทบหมด และอีกอย่างไม่ไว้ใจคนข้างบ้านด้วย เพราะมีอีกบ้านมาอาศัยอยู่ข้างๆ บ้านห่างกันไม่ถึงเมตร ตอนนั้นเราก็กำลังโตเป็นสาวถึงจะไม่ได้สวยเหมือนดาราก็เถอะ แต่ก็ระแวงอยู่ดี คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ แถมยังมีพ่อหม้ายลูกติด อายุตอนนี้สี่สิบกว่าได้แล้วมั้ง คือสรุปง่ายๆก็ไม่ไว้ใจอยู่ดี บ้านเราก็ไม่ได้แน่นหนาด้วย และก่อนหน้านั้นเราเคยเล่นกับเพื่อนแถวๆบ้าน ตอนที่เคยอยู่กับอา มันก็ชอบมองเราแปลกๆ ยิ่งพาให้ไม่อยากมาอยู่ใกล้ๆกัน มันเป็นความรู้สึกลึกๆที่รู้สึกไม่ปลอดภัย เราไปอยู่บ้านป้าที่รู้จักได้สักพัก พ่อเราก็มาเสียชีวิตไปตอนนั้นเรากำลังจะเรียนจบ ม.6 เทอมสุดท้าย พอพ่อมาเสียไปเราเลยย้ายกลับมาอยู่บ้านกับแม่สองคน (ที่จริงเราก็มีพี่ชายนะ แต่ว่าเขาทำงานและมีครอบครัวอยู่ต่างจังหวัด) พอเรามาอยู่ที่บ้านกับแม่ได้ไม่นานก็เรียนจบ ม.6 และได้งานทำอยู่ใกล้ๆบ้าน ตอนนั้นเหมือนว่าเพื่อนบ้านก็ไม่ได้หน้ากลัวอย่างที่คิด พยายามบอกตัวเองนะว่าถึงหน้าตัวอาจจะดูหน้ากลัว แต่เขาคงไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดไว้หรอกมั้ง นี่คือคำปลอบโยนตัวเองเพราะเป็นคนค่อนข้างมีอคติกับพวกที่ชอบมีพิรุธ และก็ไม่ค่อยชอบผู้ชายด้วย เพราะที่เจอๆมามีแต่พวกบ้ากาม แต๊ะอั๊ง หื่น หัวงู (แต่ดูเป็นคนๆไปนะ ไม่ได้เหมารวม) บอกได้เลยว่าเรายังไม่เคยมีแฟนเลยสักคนนะ เพราะตอนนั้นไม่สนใจจะมีแฟนทั่งนั้นอ่ะ เรียนอย่างเดียว ไม่อยากเอาเรื่องแฟน หรือเรื่องผู้ชายมาหนักสมอง ทำให้เสียสมาธิในการเรียน บางคนมีแล้วก็คุมสมาธิได้ แต่เราดูตัวเองแแล้วอาจจะคุมไม่ได้เลยไม่มีดีกว่า และอีกอย่างเวลามีคนมาชอบเรา ไม่ว่าจะรุ่นพี่ รุ่นน้องหรือเพื่อนๆกัน เราไม่เคยรู้สึกดีเลย เหมือนจะรู้สึกแย่มากกว่า เพราะเราไม่ได้ชอบเขา แล้วยังทำให้เราเสียสมาธิด้วย  และบางทีอาจจะทำกริยาแย่ๆใส่เขาไปเพราะเราขี้รำคาญ ชอบหลบหน้า ไม่อยากเจอ เหมือนเป็นการตัดปัญหา แล้วถ้าบอกว่าไม่ได้ชอบให้เลิกยุ่งเถอะ แล้วยังจะตื๊อเราก็ยิ่งไม่ชอบมากขึ้นอีก  เราชอบเล่นกับเด็กๆ เหมือนยังไม่โตอ่ะ ซึ่งทำงานแล้วนะแต่ก็เล่นกับลูกไอ้คนนั้นแหละ เป็นผู้ชายตอนนั้นมันอยู่ประมาณมอสามได้เราจบมอหกแล้ว ลูกพี่ลูกน้องมันผู้หญิงอยู่ปอห้า น้องผู้ชายแถวบ้านปอสี่ หลานชายเราปอสาม หลานชายเราอีกคนอยู่ศูนย์เด็กเล็ก ตอนเย็นๆหลังเลิกงานเรากับเด็กๆก็นัดกันมาตีแบทตรงถนนหน้าบ้านเรา ปกติก็มีแต่เด็กๆ เล่นสับเปลี่ยนกันไป ใครแพ้ออก เราได้เล่นทุกรอบไม่ได้ออกด้วยความที่โตกว่าน้องๆ หลังๆเริ่มมีไอ้พ่อหม้ายมาเนียนมาเล่นด้วย เราก็ไม่ได้คิดอะไร ก็เล่นตามปกติ เล่นแทบทุกวัน บางวันเราก็เล่น บางวันก็ไม่ได้เล่น แต่ไอ้นี่ชอบมาเล่นด้วย บางทีลูกมันก็ลากพ่อมันกลับบ้าน เริ่มรู้สึกแปลกๆตั้งแต่ตอนนั้นแล้วหละ แต่ก็ไม่อยากคิดมากเดี๋ยวจะกลายเป็นหลงตัวเอง หลังจากนั้นก็มีความรู้สึกแปลกๆอีก ตอนกลางคืนเหมือนมีคนมองต้องเข้ามา แล้วเราชอบไปยืนแต่งตัวอยู่ตรงนั้นแต่ไม่ถึงกับแก้ผ้านะ แต่ตอนอาบน้ำเนี้ยดิ แก้ผ้าอาบ แถมยังเปิดไฟด้วย (ตอนนั้นทำห้องน้ำใหม่แต่ก็เดิมๆ สังกะสีมีรู พื้นไม้ แต่มีหลังคาเพิ่มมาแค่นั้น ตอนนั้นชะล่าใจด้วยไง คิดว่ามีเพื้อนบ้านแล้วจะปลอดภัย ช่วยกันสอดส่องระวังภัย) ตอนนั้นเราได้กับข้าวเหลือจากที่ทำงานมามันเยอะเราก็ให้แม่เอาไปแบ่งข้างบ้านไม่ได้คิดอะไร แค่ให้ตามประสาเพื่อนบ้านผูกมิตรดีกว่าสร้างศัตรู