กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว....มีชายหนุ่มคนหนึ่งหลงทางมานานแสนนาน วันแล้ววันเล่าที่เขาเดินรอนแรมเพื่อหาทางกลับบ้าน
ทุกวัน...เมื่อความมืดคืบคลานเข้ามาทีไร เขาต้องคอยวิ่งหนีหรือซุกซ่อนตัวเองจากสัตว์ร้ายที่น่ากลัว อีกทั้งยังมีเงาวูบไหวที่ตามหลอกหลอน แต่ไม่เคยเห็นตัวตน เป็นอย่างนี้เสมอ...อยู่ร่ำไป
จนกระทั่งวันหนึ่ง...เขาตัดสินใจที่จะลองเดินไปในป่า ป่าเเห่งนึงซึ่งไม่ว่าเขาจะเดินไปทางไหนก็มักวนมาที่ตรงนี้เสมอๆ ในนั้นดูรกทึบ...มืดหม่น
ยิ่งทำให้เขาไม่เคยคิดจะเข้าไปเลย เพราะกลัวจะกลับออกมาไม่ได้
เขาหยุด!...ตัดสินใจอีกครั้งแล้วเดินออกจากทางที่คุ้นเคยเข้าไป สองขาค่อยๆก้าวไปอย่างหวาดกลัว ใจหวั่นระแวง...เพราะมันเป็นที่ๆเขาไม่คุ้นชิน...มีเสียงแมลงอื้ออึง และสัตว์เลื้อยคลานอยู่บนพื้นเเฉะๆขวางทางเดินเต็มไปหมด
ชายหนุ่มเดินวนเวียนอยู่นานก็ยังหาทางออกไม่เจอ จะหันหลังกลับก็ไม่ได้ ทุกๆก้าวที่เดินผ่านมันอันตรธานหายไปตลอดเวลา เขาเริ่มสิ้นหวัง ท้อแท้ และหมดแรง...ทรุดตัวลงเอามือกุมหน้าร้องไห้
"ฉันแค่อยากกลับบ้าน" ฉันได้ลองเดินผ่านถนนเป็นร้อยๆสาย แม่น้ำ ภูเขามาเป็นร้อยเป็นพันแห่ง จะไม่มีทางไหนสักทางที่พากลับบ้านได้เลยหรือไง เขาฟูมฟายร้องไห้เหมือนคนบ้าบออยู่นาน
เสียงร้องไห้นั้นดังกลบเสียงสัตว์และแมลงจนต่างพากันค่อยๆเงียบหายไป ความเศร้าเสียใจได้ระบายออกมา....
หลังน้ำตาหยดสุดท้ายหล่นลงพื้น เขาก็เริ่มสร้างความหวังในใจอีกครั้ง
"ฉันต้องเดินผ่านที่แห่งนี้ไปให้ได้"
ว่าแล้วเขาก็พยายามลุกขึ้น แล้วเริ่มออกเดินอีกครั้ง เดินไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ ในใจมีแต่ก้าวแต่ละก้าวเรื่อยๆไป
จนเจอแสงเรืองสลัวๆ เขาค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆ
และสิ่งที่เขาเห็น! มันช่างน่าเกลียดน่ากลัวสิ้นดี หญิงชราผมขาวสกปรกยาวลากพื้น หน้าตาเหี่ยวย่นมีหนอนใต่ยั้วเยี้ย เนื้อตัวเปื่อยยุ่ยเน่าเหม็นไร้ซึ่งเสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆ กลับมีแสงสะท้อนประหลาดเรืองรองรอบตัว
ภายใต้เรือนร่างทุเรศน่ารังเกียจ...หญิงชรามีแสงในตัวเอง
แต่ที่ประหลาดยิ่งกว่านั้นคือ...เสียงที่หญิงชราเปล่งออกมากลับเป็นเสียงของเขาเอง
(เสียงที่เหมือนเสียงของชายหนุ่มนั่นเอง)
หญิงชราบอกเขาว่า เมื่อเจ้ากล้าเข้ามาในนี้ ข้าจะช่วยเจ้าออกไป เจ้าจะได้กลับบ้าน "ลุกขึ้นเถอะ" ชายหนุ่มดีใจมาก เขาตรงเข้าไปสวมกอดหญิงชราคนนั้นอย่างซาบซึ้ง เขาลืมความหน้าเกลียดน่ากลัวของหญิงชราไปจนหมดสิ้น
หญิงชรานำทางชายหนุ่มออกมาจนเริ่มเห็นดวงตะวัน เห็นบ้านของเขาอยู่ตรงปลายฟ้าไม่ไกล และค่อยๆเห็นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มหันกลับมาร่ำลาและสัญญาว่าจะจดจำหญิงชราไว้ในใจเสมอ
"ท่านชื่ออะไร" (ชายหนุ่มถาม)
ข้าชื่อ "ความจริง" (หญิงชราตอบ) แล้วโอบกอดชายหนุ่มจนกลายเป็นคนๆเดียวกัน
*ตรงไหนที่หัวใจได้หยุดพัก...ตรงนั้นคือบ้าน
ชายหนุ่มได้กลับบ้าน เพราะความกล้าและยอมรับในตัวเอง
..บ้าน..
ทุกวัน...เมื่อความมืดคืบคลานเข้ามาทีไร เขาต้องคอยวิ่งหนีหรือซุกซ่อนตัวเองจากสัตว์ร้ายที่น่ากลัว อีกทั้งยังมีเงาวูบไหวที่ตามหลอกหลอน แต่ไม่เคยเห็นตัวตน เป็นอย่างนี้เสมอ...อยู่ร่ำไป
จนกระทั่งวันหนึ่ง...เขาตัดสินใจที่จะลองเดินไปในป่า ป่าเเห่งนึงซึ่งไม่ว่าเขาจะเดินไปทางไหนก็มักวนมาที่ตรงนี้เสมอๆ ในนั้นดูรกทึบ...มืดหม่น
ยิ่งทำให้เขาไม่เคยคิดจะเข้าไปเลย เพราะกลัวจะกลับออกมาไม่ได้
เขาหยุด!...ตัดสินใจอีกครั้งแล้วเดินออกจากทางที่คุ้นเคยเข้าไป สองขาค่อยๆก้าวไปอย่างหวาดกลัว ใจหวั่นระแวง...เพราะมันเป็นที่ๆเขาไม่คุ้นชิน...มีเสียงแมลงอื้ออึง และสัตว์เลื้อยคลานอยู่บนพื้นเเฉะๆขวางทางเดินเต็มไปหมด
ชายหนุ่มเดินวนเวียนอยู่นานก็ยังหาทางออกไม่เจอ จะหันหลังกลับก็ไม่ได้ ทุกๆก้าวที่เดินผ่านมันอันตรธานหายไปตลอดเวลา เขาเริ่มสิ้นหวัง ท้อแท้ และหมดแรง...ทรุดตัวลงเอามือกุมหน้าร้องไห้
"ฉันแค่อยากกลับบ้าน" ฉันได้ลองเดินผ่านถนนเป็นร้อยๆสาย แม่น้ำ ภูเขามาเป็นร้อยเป็นพันแห่ง จะไม่มีทางไหนสักทางที่พากลับบ้านได้เลยหรือไง เขาฟูมฟายร้องไห้เหมือนคนบ้าบออยู่นาน
เสียงร้องไห้นั้นดังกลบเสียงสัตว์และแมลงจนต่างพากันค่อยๆเงียบหายไป ความเศร้าเสียใจได้ระบายออกมา....
หลังน้ำตาหยดสุดท้ายหล่นลงพื้น เขาก็เริ่มสร้างความหวังในใจอีกครั้ง
"ฉันต้องเดินผ่านที่แห่งนี้ไปให้ได้"
ว่าแล้วเขาก็พยายามลุกขึ้น แล้วเริ่มออกเดินอีกครั้ง เดินไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ ในใจมีแต่ก้าวแต่ละก้าวเรื่อยๆไป
จนเจอแสงเรืองสลัวๆ เขาค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆ
และสิ่งที่เขาเห็น! มันช่างน่าเกลียดน่ากลัวสิ้นดี หญิงชราผมขาวสกปรกยาวลากพื้น หน้าตาเหี่ยวย่นมีหนอนใต่ยั้วเยี้ย เนื้อตัวเปื่อยยุ่ยเน่าเหม็นไร้ซึ่งเสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆ กลับมีแสงสะท้อนประหลาดเรืองรองรอบตัว
ภายใต้เรือนร่างทุเรศน่ารังเกียจ...หญิงชรามีแสงในตัวเอง
แต่ที่ประหลาดยิ่งกว่านั้นคือ...เสียงที่หญิงชราเปล่งออกมากลับเป็นเสียงของเขาเอง
(เสียงที่เหมือนเสียงของชายหนุ่มนั่นเอง)
หญิงชราบอกเขาว่า เมื่อเจ้ากล้าเข้ามาในนี้ ข้าจะช่วยเจ้าออกไป เจ้าจะได้กลับบ้าน "ลุกขึ้นเถอะ" ชายหนุ่มดีใจมาก เขาตรงเข้าไปสวมกอดหญิงชราคนนั้นอย่างซาบซึ้ง เขาลืมความหน้าเกลียดน่ากลัวของหญิงชราไปจนหมดสิ้น
หญิงชรานำทางชายหนุ่มออกมาจนเริ่มเห็นดวงตะวัน เห็นบ้านของเขาอยู่ตรงปลายฟ้าไม่ไกล และค่อยๆเห็นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มหันกลับมาร่ำลาและสัญญาว่าจะจดจำหญิงชราไว้ในใจเสมอ
"ท่านชื่ออะไร" (ชายหนุ่มถาม)
ข้าชื่อ "ความจริง" (หญิงชราตอบ) แล้วโอบกอดชายหนุ่มจนกลายเป็นคนๆเดียวกัน
*ตรงไหนที่หัวใจได้หยุดพัก...ตรงนั้นคือบ้าน
ชายหนุ่มได้กลับบ้าน เพราะความกล้าและยอมรับในตัวเอง