จากใจรุ่นพี่ถึงน้องที่ทำงาน ที่หลายอย่างมันไม่เหมือนเดิม

ผมเริ่มต้นเรื่องราวจากรุ่นพี่ที่ทำงานคนนึง ที่มีโอกาศสอนงานน้องที่เพิ่งจบมา แล้วมาเริ่มงาน ผมกับน้องเค้าห่างกันรอบกว่าๆ แรกๆผมไม่ได้คิดอะไรเลย เพราะผมมีคนในใจอยู่หนึ่งคน(ก็คุยๆกันแต่รู้ว่าไม่มีหวังอะไร) ผมเริ่มสนิทกับน้องคนนี้มากขึ้น ผมแหย่เธอด้วยจี้เอวบ้างจี้คอบ้าง(ซึ่งก็มีไม่กี่คนที่เล่นแบบนี้กับเธอได้)  เราเปิดเผยเรื่องส่วนตัวเรื่องตลกกันทุกเรื่อง  ผมเริ่มรู้สึกมากขึ้น น่าจะจากความใกล้ชิด  แต่ผมไม่กล้าคิดหรือแสดงออกเลย ว่าผมรู้สึกแล้วนะ  มีวันนึงเราเดินกลับบ้านด้วยกันหลังเลิกงาน เพราะผมอาสาจะหารถให้เธอกลับบ้าน เราเลิกกะกันห้าทุ่ม  ซึ่งช่วงนั้นตรงกับงานพระราชพิธีที่สนามหลวงรถจึงติดมากๆ  เราจึงตกลงว่าถ้าไม่เจอรถจะเดินไปเรื่อยๆจนถึงสนามหลวงแล้วกัน  ผมโบกรถที่เธอน่าจะกลับได้  แต่มันไม่ไป  เลยถามว่าเดินไหวไหม  เค้าบอกว่าไหว  เราเลยเดินกันมาเรื่อยๆ ผมมีความสุขมากเลยที่ได้เดินมากับน้อง มันบอกไม่ถูก ยิ่งตอนน้องกลัวหลง เพราะคนทะลักจากสนามหลวงออกมาหลังร้องเพลงสรรเสริญจบ  น้องดึงเสื้อด้านหลังผมไว้แน่น ผมรู้สึกดีนะ แต่ไม่รู้จะแสดงออกยังไงมากกว่านี้  สุดท้ายผมก็ทำพลาด เพราะความคิดที่ว่า น้องเค้ารู้อยู่แล้วว่าเราจีบอีกคนอยู่ก่อนหน้านี้  มันจะดูไม่ดีเลยที่จะแสดงท่าทีกับน้องมากเกินไป  สุดท้ายเราต้องแยกกันกลับ ซึ่งผมไม่สบายใจเลย  แต่ก็ต้องทำ แล้วเห็นว่าคนเดินเยอะไม่เปลี่ยวมาก คงไม่น่าห่วง  วันต่อมาเจอกันที่ทำงานผมก็ถามว่ากลับยังไง น้องเค้าบอกว่าเดินไปเรื่อยๆ  ผมยิ่งรู้สึกผิดใหญ่แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เรื่องมันผ่านไปแล้ว  เราได้มาลงกะกลางคืนกันอีกครั้งก็พุดคุยหยอกล้อตามปกติ  แต่ผมเริ่มหยอดบ้างแล้วดูท่าที  ผมจะซื้อกีต้าร์ไฟฟ้าผมเลยแกล้งชวนน้องว่า  ไปซื้อกีต้าร์ด้วยกันหน่อยนะ  น้องยืนเงียบมองงงๆ ผมก็เอ้า เงียบเลย  น้องยิ้มแล้วบอกว่า เก็บเงินครบแล้วเหรอ   ผมบอกว่ายัง  ชวนไว้ก่อน  แล้วน้องก็เดินเข้าออฟฟิตไป   ผมเคยบอกน้องว่า ผมจะไม่คุยหรือติดต่อกับน้องอีกคนที่ผมเคยคุยๆด้วยแล้ว ไม่รู้ทำไมถึงบอกเค้า  น้องเค้าก็ยิ้มแล้วก็อืมๆๆ
จนเมื่อวาเลนไทน์ ผมคิดว่าน่าจะแสดงความรู้สึกบ้าง เลยแวะซื้อดอกไม้ แล้วก็ตุ๊กตาโดเรม่อน เพราะน้องชอบเรื่องนี้  ก่อนน้องกลับบ้าน ผมวิ่งเข้าไปแล้วถามว่า วันนี้ไดดอกไม้รึยัง  น้องบอกว่ายัง   ผมเลยหยิบออกมาบอกว่า  อะให้(แต่ไม่กล้าพูดความจริง เลยโกหกว่าเค้าแค่นให้ซื้อเลยซื้อมา ไม่รู้จะให้ใครเลยให้อะ  )  น้องก็รับไว้แล้วบอกว่า ไปเที่ยวไหนมาแน่เลย  ผมเลยบอกว่าบ้า ต่อรถที่เสาวรีย์แล้วก็มาทำงานเนี่ย  แล้วก็ให้โดเรม่อน น้องเค้าเก็บใส่กระเป๋า แล้วบอกว่ากลับแล้วนะ   ผมไม่รู้ว่าผมทำถูกมั้ย กลัวเค้าจะเปลี่ยนไป  แต่กลายเป็นเราที่เปลี่ยน  กดดันจนทำตัวไม่ถูกทั้งที่อยากคุยอยากเล่นเหมือนเดิม  เธอก็คุยเล่นบ้างเป็นบางครั้ง แต่คงเป็นผมที่มันแปลกๆไป เค้าเลยไม่กล้าเล่นอะไรแบบเดิม บางทีน้องก็เงียบใส่จนผมทำตัวไม่ถูก  ผมควรบอกชอบน้องเลยดีมั้ยครับ  มันอึดอัดมาก กินไม่ได้มาหลายวัน  เพราะในหัวมันคิดแต่เรื่องนี้ครับ ช่วยเสนอแนวคิดหน่อยนะครับ