ทำไมเราถึงแคร์เพื่อนมากกว่าแคร์ความรู้สึกตัวเอง

เรามีเพื่อนสนิททั้งหมด5คน เรียกง่ายๆว่าพวกมันเป็นเหมือนครอบครัวเราเลยเป็นส่วนนึงในชีวิตอะ ต่างคนต่างเรียนคนละสายแยกย้ายกันไป เมื่อก่อนเราบ้านอยู่ใกล้กันเลิกเรียนนัดเจอกันตลอด บางคนมีแฟนก็ไปอยู่กับแฟน อีกคนก็ไปเรียนที่ไกลๆก็เช่าห้องอยู่ใกล้ที่เรียน ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป ส่วนคนที่ไม่ได้ไปไหน อยู่ที่เดิมก็นัดเจอกันเช่นเคย ส่วนเราต้องมาอยู่ใน กทม ความสัมพันเริ่มห่างเหิน แชทกลุ่มก็ไม่ตอบ ส่านมากเราจะเป็นคนชวนคุยเพื่อนก็อ่านนะ อต่ไม่ตอบเลย เสียใจนิดแอบน้อยใจ แต่พวกมันคงไม่รู้ เพราะเราไม่ได้อยู่กัน พวกมันมีแฟนกันส่วนเราไม่มีโสดอยู่คนเดียวเลยทำให้พวกมันสนใจแฟนมากกว่าเรา อันนี้พอเข้า T.T แต่หลายวันที่ผ่านมาเป็นวันเกิดเรา มีเพื่อนอยู่สองคนที่บอกจะมาหาเราในวันเกิดเรา สุดท้ายมันก็ไม่มาพอเข้าใจเพราะมันทำงานไกลแถมอยู่ไกลจากเรามาก ไม่เป็นไร อีกสามคนไม่ไกลมากหรอกเพราะก่อนหน้านี้ที่เราจะมาอยู่ กทม เราก็อยู่ที่เดียวกันกับอีกสามคนนั่น บางครั้งเราว่างเราก็จะไปที่นั่นขับรถแปปเดียวถึง แต่พวกมันสามคนบอกว่าไกลกลับดึกไม่ได้ทางอันตราย โอเคเข้าใจ (แต่มาตอนกลางวันก็ได้ปะมาแปปเดียวก็ได้ไม่ต้องมีของวันก็ได้ข้อแค่มาอยากเห็นอยากเจอกอยากคุย #คิดในใจ) เราก็ได้แต่ตอบพวกมันว่าโอเคไม่เป็นไร #กูคงไม่สำคัญแล้วสินะ แอบเสียใจ แต่เหตุการที่พลีกที่สุดคือในวันเกิดเรามันบอกมาหาเราไม่ได้ แต่มันไปวัดบางนานอกไปกับพวกแฟนมันทั้งสามคน น้ำตาเรานี่ไหลเลยเสียใจมากๆ นี่ใช่ไหมที่บอกว่ารักุ นี่ใช่ไหมที่บอกว่าแคร์กูมากกว่าแฟน แล้วในวันที่แฟนทิ้งใครวะที่คอยอยู่ข้างๆ แล้วหลายๆอย่างทุกข์สุขด้วยกันมานานเท่าไรแล้ว กูเข้าใจนะเว้ยว่าถึงเวลาพวกก็ต้องมีแฟนกัน แต่อยากให้พวกรู้ว่าวันเกิดกูมีหนึ่งปีครั้งเดียว ไม่รู้ปีหน้าหรือปีไหนๆจะได้จัดวันเกิดกูอีกหรือเปล่า กูรักและคิดถึงพวกมากเลยนะเว้ย กูไม่เคยโกรธไม่เคยเกลียดแค่เสียใจน้อยใจ อกอนก(เพื่อนรัก)