สวัสดีครับ ในช่วงชีวิตของทุกคนส่วนใหญ่ก็เคยแอบชอบเพื่อนของตัวเองกันทั้งนั้น ซึ่งผมก็เป็นคนนึงที่ชอบเพื่อนตัวเอง เรื่องของผมเริ่มจากตอนนั้นตอนที่เรียนอยู่ชั้น ม.6 ผมชอบเพื่อนห้องเดียวกันอยู่คนนึง ตอนแรกผมก็ไม่คิดหรอกครับว่าผมจะชอบเธอเพราะเราแทบจะไม่ได้คุยกันเลยในแต่ละวัน แต่แล้ววันๆนึงผมก็ได้นั่งมองเธอ แล้วความรู้สึกชอบของผมมันก็เกิดขึ้น เธอไม่ใช่ ผญ ที่สวย แต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่ แต่ผมว่าเธอดูมีเสน่ห์มาก ยิ่งเวลาเธออยู่กับกลุ่มเพื่อนของเธอ เธอจะดูสดใส่และร่าเริ่งเป็นพิเศษ ซึ่งมันทำให้เธอดูน่ารักมากเลย หลังจากนั้น ผมก็ เริ่มเข้าหาเธอ ด้วยการช่วยงาน การบ้านวิชาที่เธอไม่ค่อยถนัด ผมก็ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนเพื่อนบางคนเริ่มแซว 555 แล้วพอนานๆเข้าความรู้สึกชอบของผมมันเริ่มโตขึ้น ผมเริ่มได้มีโอกาศเดินไปส่งเธอถึงหน้าบ้านเกือบจะทุกวัน แล้ววันนึงผมก็บอกว่า ผมชอบเธอ ซึงเธอก็รับรู้
หลังจากนั้นผมก็แชทคุยกับเธอตลอดตั่งแต่ตื่นเช้าจนเข้านอน ทำแบบนี้อยู่ทุกวัน บางครั้งก็มีงอนมีง้อกันบ้างมีเรื่องให้ผิดใจกับบ้างซึ่งผมเป้นคนผิดเองตลอด จนเวลาผ่านไป เรียนจบ ม.6 ผมก็ยังคุยกับเธอเหมือนเดิม ความรู้สึกชอบของผมก็ยังคงอยู่และเพิ่มขึ้นด้วย แต่พอเข้ามหาลัย ปี.1เธอก้มีกิจกรรมเยอะ ไม่ค่อยได้คุยกัน ผมก็งี่เง่า จนทำให้เราทะเลาะกันและเริกคุยกันไปพักนึง แต่ก็ได้เพื่อนสนิทคนนึงของเธอช่วยให้เราดีกันได้ เราก็กลับมาคุยกันปกติเหมือนเดิมแต่พอผ่านมาได้เดือนกว่าเธอก็เหมือนจะมีเรื่องยุ่งๆที่มหาลัยอีก ครั้งซึ่งครั้งนี้เธอดูเหมือนจะเริ่มไม่ค่อยได้คุยกับผมเท่าไหร่ แล้วก็เริ่มห่างๆกันไป ด้วยความงี่เง่าของผมนี้แหละ หลังจากนั้นก็ผมก็ไม่ได้คุยกับเธอเลย เวลาก็ผ่านไปสามเดือน เดือนที่สามของผมมันตรงกับเดือนธันวาพอดีพอวันที่31ธันวา เวลา เที่ยงคืน ผมก็ทักไปสวัสดีปีใหม่เธอ แล้วหลังจากวันนั้นเราก็ได้กลับมาคุยกันเหมือนเดิม ช่วงที่คุยกัน ช่วงวันเกิดของเธอ ผมก็มีซื้อของขวัญให้ซื้อ เค้กไปเซอร์ไพรส์แต่ก็ไม่สำเร้จหรอกเธอชอบรู้ทันผมตลอด 555 เราก็คุยกันไปเรื่อยๆ เอาเข้าจริงๆเหมือนคนเป้นแฟนกันแต่มันก็ไม่ใช่ ผมกับเธอไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนด้วยกันหรอกแทบจะไม่เคยเลยแหละ 555 เป้นเพราะที่บ้านเธอหวงมากและเธอก็ ขก ออกจากบ้าน จนเวลาผ่านไป 1ปี ตอนนี้ผมอยู่ ปี2.เทอมสองใกล้จะสอบและ ส่วนเธอได้ซิ่วเพราะคณะที่เรียนเธอไปไม่ไหว เธอก็ได้ ทำงานพิเศษหาเงิน ซึ่งผมก็ได้คุยกับเธอบ้างบางครั้งเวลาเธอว่าง แล้วผมก็โทรไปหาเธอบ้างเป็นครั้งคราว จนมาวันนึง ไม่รู้ว่าทำไม เธอก้บอกกับผมว่า ผมทำให้เธอต้องโกหกผมทั้งๆที่เธอก็ไม่สบายใจหรอก ทำให้เธอ มีความส่วนตัวน้อยลง เธอยากมี อิสระอยากทำอะไรก็ทำไม่ต้องคอยบอก ผมทำเหมือนคนเป็นแฟนกัน แต่ จริงๆก็แค่คนคุยกัน เราก็ได้คุยกัน เธอก็บอกให้ผมหยุด ผมเสียใจนะร้องไห้ฝูมฟายเลยแหละ แต่ผมว่าเธอก้คงจะเสียใจเหมือนกันแหละ ผมก็ได้ง้อเธอนะพยายามพูดให้คุยกันเหมือนเดิม แต่เธอก็บอกให้ผมพอเถอะ ถึงยังไงก็ไปกันไม่รอด เพราะว่ามันเป้นครั้งที่สามแล้ว(ในช่วงที่คุยกันผมขอกับเธอว่าเวลาไปไหนก็บอกกันบ้าง เวลาเธอหายไปนานๆ ผมก็ชอบเยอะใส่เธอ เพราะผมเป้นห่วงเธอ มาก จนเกินไป ความรู้สึกของผมมันมากไป จนทำให้เธอ อึดอัด) ตอนนี้ผ่านมาจะอาทิตย์นึงแล้ว ผมก็ ยังคุยกับเธอนะ แต่ว่าผมก็พยายามห้ามความรู้สึกตัวเองไม่เยอะใส่เธอ ไม่เซ่าซี่ เพราะผมบอกกับเธอว่าเราก็ยังเป้นเพื่อนกันใช่ไหม เธอก้บอกว่าใช่ แต่ผมคุยกับเธอผมก็ยังใจสั่นๆอยู่ทุกครั้งเหมือนความรู้สึกชอบหรือรักเธอของผมไม่ได้หายไปไหน ถ้าความรู้สึกของผมยังชีดเจนแบบนี่ต่อไปเรื่อยๆ สักวันผมว่าผมจะบอกเธออีกครั้งว่าผมไม่ได้เลิกรุ้สึกกับเธอเลย
จริงๆแล้วเรื่ องราวของผมที่คุยกับเธอมา มีรายละเอียดเยอะมาก ผมเรียบเรียงไม่ถูก แต่ที่ผ่านๆมมาผมรู้สึกกับเธอเยอะไปจริงๆ ผมอยากได้โอกาศอีกครั้งนะ แต่ตอนนี้ คงต้องให้เวลาพิศูจน์ใจผมเอง ผมอาจจะพิมพ์ผิดๆ อ่านแล้วงงก็ขออภัยด้วยนะครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจนจบนะครับ
จากวันนั้นจนถึงวันนี้
หลังจากนั้นผมก็แชทคุยกับเธอตลอดตั่งแต่ตื่นเช้าจนเข้านอน ทำแบบนี้อยู่ทุกวัน บางครั้งก็มีงอนมีง้อกันบ้างมีเรื่องให้ผิดใจกับบ้างซึ่งผมเป้นคนผิดเองตลอด จนเวลาผ่านไป เรียนจบ ม.6 ผมก็ยังคุยกับเธอเหมือนเดิม ความรู้สึกชอบของผมก็ยังคงอยู่และเพิ่มขึ้นด้วย แต่พอเข้ามหาลัย ปี.1เธอก้มีกิจกรรมเยอะ ไม่ค่อยได้คุยกัน ผมก็งี่เง่า จนทำให้เราทะเลาะกันและเริกคุยกันไปพักนึง แต่ก็ได้เพื่อนสนิทคนนึงของเธอช่วยให้เราดีกันได้ เราก็กลับมาคุยกันปกติเหมือนเดิมแต่พอผ่านมาได้เดือนกว่าเธอก็เหมือนจะมีเรื่องยุ่งๆที่มหาลัยอีก ครั้งซึ่งครั้งนี้เธอดูเหมือนจะเริ่มไม่ค่อยได้คุยกับผมเท่าไหร่ แล้วก็เริ่มห่างๆกันไป ด้วยความงี่เง่าของผมนี้แหละ หลังจากนั้นก็ผมก็ไม่ได้คุยกับเธอเลย เวลาก็ผ่านไปสามเดือน เดือนที่สามของผมมันตรงกับเดือนธันวาพอดีพอวันที่31ธันวา เวลา เที่ยงคืน ผมก็ทักไปสวัสดีปีใหม่เธอ แล้วหลังจากวันนั้นเราก็ได้กลับมาคุยกันเหมือนเดิม ช่วงที่คุยกัน ช่วงวันเกิดของเธอ ผมก็มีซื้อของขวัญให้ซื้อ เค้กไปเซอร์ไพรส์แต่ก็ไม่สำเร้จหรอกเธอชอบรู้ทันผมตลอด 555 เราก็คุยกันไปเรื่อยๆ เอาเข้าจริงๆเหมือนคนเป้นแฟนกันแต่มันก็ไม่ใช่ ผมกับเธอไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนด้วยกันหรอกแทบจะไม่เคยเลยแหละ 555 เป้นเพราะที่บ้านเธอหวงมากและเธอก็ ขก ออกจากบ้าน จนเวลาผ่านไป 1ปี ตอนนี้ผมอยู่ ปี2.เทอมสองใกล้จะสอบและ ส่วนเธอได้ซิ่วเพราะคณะที่เรียนเธอไปไม่ไหว เธอก็ได้ ทำงานพิเศษหาเงิน ซึ่งผมก็ได้คุยกับเธอบ้างบางครั้งเวลาเธอว่าง แล้วผมก็โทรไปหาเธอบ้างเป็นครั้งคราว จนมาวันนึง ไม่รู้ว่าทำไม เธอก้บอกกับผมว่า ผมทำให้เธอต้องโกหกผมทั้งๆที่เธอก็ไม่สบายใจหรอก ทำให้เธอ มีความส่วนตัวน้อยลง เธอยากมี อิสระอยากทำอะไรก็ทำไม่ต้องคอยบอก ผมทำเหมือนคนเป็นแฟนกัน แต่ จริงๆก็แค่คนคุยกัน เราก็ได้คุยกัน เธอก็บอกให้ผมหยุด ผมเสียใจนะร้องไห้ฝูมฟายเลยแหละ แต่ผมว่าเธอก้คงจะเสียใจเหมือนกันแหละ ผมก็ได้ง้อเธอนะพยายามพูดให้คุยกันเหมือนเดิม แต่เธอก็บอกให้ผมพอเถอะ ถึงยังไงก็ไปกันไม่รอด เพราะว่ามันเป้นครั้งที่สามแล้ว(ในช่วงที่คุยกันผมขอกับเธอว่าเวลาไปไหนก็บอกกันบ้าง เวลาเธอหายไปนานๆ ผมก็ชอบเยอะใส่เธอ เพราะผมเป้นห่วงเธอ มาก จนเกินไป ความรู้สึกของผมมันมากไป จนทำให้เธอ อึดอัด) ตอนนี้ผ่านมาจะอาทิตย์นึงแล้ว ผมก็ ยังคุยกับเธอนะ แต่ว่าผมก็พยายามห้ามความรู้สึกตัวเองไม่เยอะใส่เธอ ไม่เซ่าซี่ เพราะผมบอกกับเธอว่าเราก็ยังเป้นเพื่อนกันใช่ไหม เธอก้บอกว่าใช่ แต่ผมคุยกับเธอผมก็ยังใจสั่นๆอยู่ทุกครั้งเหมือนความรู้สึกชอบหรือรักเธอของผมไม่ได้หายไปไหน ถ้าความรู้สึกของผมยังชีดเจนแบบนี่ต่อไปเรื่อยๆ สักวันผมว่าผมจะบอกเธออีกครั้งว่าผมไม่ได้เลิกรุ้สึกกับเธอเลย
จริงๆแล้วเรื่ องราวของผมที่คุยกับเธอมา มีรายละเอียดเยอะมาก ผมเรียบเรียงไม่ถูก แต่ที่ผ่านๆมมาผมรู้สึกกับเธอเยอะไปจริงๆ ผมอยากได้โอกาศอีกครั้งนะ แต่ตอนนี้ คงต้องให้เวลาพิศูจน์ใจผมเอง ผมอาจจะพิมพ์ผิดๆ อ่านแล้วงงก็ขออภัยด้วยนะครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจนจบนะครับ