สวัสดีค่ะ!! ตอนนี้เราเป็น นศ. อยู่วิทยาลัยแห่งหนึ่งคือเราเป็นทอมค่ะ แล้วตอนนี้เราชอบคนๆหนึ่งเขาเป็นครูสอนอยู่ที่วิทยาลัยสายสามัญคือเราชอบเขามาก มันคงไม่ผิดมากใช่ไหมที่เราจะรักครู? ครั้งแรกเราก็ไม่กล้าที่จะไปคุยกับเขามากเพราะด้วยสถานะครูกับนักเรียนแต่เราก็มีไปเม้นตัสเวลาเขาโพส มีไปแซวเข้าบ้าง ไปพูดหวานๆใส่เขาบ้าง จนวันหนึ่งเราก็บังเอิญได้คุยกัน ซึ่งเขาก็เป็นผู้ใหญ่มากแล้วอายุต่างกันอยู่หลายปี พอได้คุยกันเขาก็จะพูดตรงๆ ถามตรงๆเรื่องความรู้สึก แล้วมันก็เป็นเรื่องดีใช่ไหม ซึ่งเขาก็บอกว่าเขาก็ชอบเรา เราชอบกันไม่ผิดใช่ไหม? แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีมากหรอกเรารู้ แต่มันห้ามความรู้สึกไม่ได้จริงๆ เขาทั้งน่ารัก นิสัยดี เป็นคนตลก ใส่ใจ เป็นผู้ใหญ่ที่มีความน่ารักมากๆ เราคงหลงเขาแล้วแหละ เราคุยกันทุกวัน คอลหากันทุกคืน ก่อนนอนเห็นหน้า ตื่นเช้าก็โทรหากัน แต่เราไม่ค่อยได้เจอกันหรอกค่ะ เพราะเขาต้องสอน เราต้องเรียน แล้วอีกอย่างสถานะของเรามันทำให้เราเจอกันได้ยากต้องคอยกลัวคนอื่นจะรู้ จะเห็น เราก็เข้าใจน่ะไม่อยากให้เขามีปัญหาเพราะอาชีพครูมันก็มีกดข้อห้ามเรื่องนี้ ตอนนี้ความรู้สึกเรามันไม่ใช่แค่ชอบครูแล้วอ่ะ เราว่าเรารักครูไปแล้ว. แล้วก็มีอีกหนึ่งอย่างคือ ครูเขามีแฟนอยู่แล้ว!! ใช่. เขามีแฟนแล้ว เราคงเลวมากๆเลยสินะที่ไปรักคนมีแฟนแล้ว ไม่ใช่ครูไม่บอกน่ะว่ามีแฟนแล้ว เขาบอก และเขาก็ขอเลิกให้คุยกัน เขากลัวเราเสียใจ กลัวเราผิดหวัง เขาบอกว่าจะมองหน้าคนที่รักเราได้ยังไง ให้เมื่อเขาต้องทำให้เราเสียใจ เาเป็นทั้งครู และเขาก็มีแฟนอยู่แล้ว. เราตอบเขาไปว่าเรารู้ทุกอย่าง แต่เรายังไม่พร้อมที่จะเลิกคุยกับเขา เรารักเขามากจริงๆ. ที่เรากำลังทำอยู่ตอนนี้มันเรียกเห็นแก่ตัวใช่ไหม? ตอนนี้เรายอมทุกอย่าง ยอมทุกอย่างเลยขอแค่ให้เขายังอยู่. เรื่องราวทั้งหมดนี้เราบอกใครไม่ได้เลยเพราะเราไม่อยากให้ใครมองครูไม่ดี การมาระบายในนี้ อาจจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง ด่าเราได้น่ะ อย่าด่าคนที่เรารักเลย เราผิดคนเดียว.!!!
อยากรู้ว่าคนอ่านรู้สึกยังไง ด่าได้ ให้คำปรึกษาก็ดี ขอบคุณค่ะ