ผม.. กับแฟนคบกันได้เกือบสองปีแล้ว เราต่างเรียนมัธยมเหมือนกัน แต่คนละโรงเรียน เลยไม่ค่อยได้เจอกันเลย
อีกอย่าง ที่บ้านเธอ ไม่อนุณาตให้เธอมีแฟนด้วย เวลากลางคืน ก็ไม่ได้คุยโทรศัพ ทำให้เหมือนเราห่างกันมาก
แต่ผมก็พยายามรักษาระยะไม่ให้ห่างกันเกินไป คือ ..ผมรักเธอมาก เพราะเธอเป็นคนน่ารัก ไม่อยากจะเสียเธอไป
และพอถึงวันหยุด ผมก็จะช่วยเธอไปเที่ยวกับผมบ้าง ไปกินไรบ้าง แต่ก็โดนปฏิเสธเกือบทุกครั้ง โดยที่บอกผมว่าไม่ว่าง หรือไม่ก็บอกไม่อยากไป
หากวันไหน เธอตอบตกลง ทุกครั้ง เธอจะมีเพื่อนติดไปด้วย เกือบทุกครั้ง
แรกๆ ก็ไม่คิดไรมาก เพราะได้เจอก็รู้สึกดีแล้ว แต่พอหลังๆ เธอมาเที่ยวกับผมนะ และนั้น เพื่อนสาว โรงเรียนเดียวกัน บ้านอยู่ซอยข้างๆ
อยู่ด้วยกันตลอด และเธอก็ไปไหนมาไหนด้วยกัน รวมถึงเวลาที่ไปเที่ยวกับผมด้วย
จริงๆผมก็ไม่ได้ว่าเพื่อนเธอไม่ดีนะ แต่เป็นแฟนผมเอง ที่เป็นคนชวนไปด้วยกัน.. คือมันบ่อยไปอ่า ผมอยากอยากได้เวลาส่วนตัวกับคำว่าแฟนบ้าง
เราไปเดทด้วยกันกับเพื่อน ไม่ว่าเพื่อนผม หรือเพื่อนเธอ ก็คงอึดอัดไม่ต่างกันแหละ ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกน้อยใจมาก
ผมเคยถามเธอนะ ว่า"เพื่อน"ที่ได้เจอทุกวัน กับ"แฟน"ที่แทบจะไม่ได้เจอกันแม้ทุกวันหยุด เธอควรเอาเวลาให้เราบ้างมั้ย เธอตอบว่า.. ไม่รู้ดิ
และเรื่องพวกนี่ มันทำให้ผมทะเลาะกับเธอหลายครั้ง และผมก็ยอมเธอ เกือบทุกครั้ง
ล่าสุด เราก็ทะเลาะกัน เหตุเพราะ ผมชวนเธอไปกินหมูกะทะ สองคน แต่เธอบอกไม่ไป บอกไปร้านหนมเค้กแทน และจะเอาเพื่อนไปด้วย
ผมไม่ว่าอะไร แต่พอถึงเวลา เธอไปกัน กับพื่อนเธอ สักพักค่อยบอกผทีหลัง มันทำให้ผมรู้สึกน้อยใจจนหัวร้อน
และเราก็ทะเลาะกันยาวเลย (ปกติก็ทะเลาะเรื่องพวกนี่บ่อยอยู่แล้ว โดยการแชทผ่านเฟส) และเธอก็หายไป
สุดท้าย ผมก็ตัดสินใจ บล็อกเฟสตัวผมเอง เลยไม่ได้คุยกัเธออีก จนถึงทุกวันนี้
ผมรู้สึกว่า ผมยังไม่ค่อยมีโอกาศ ดูแลเธอดีๆเลย
เรื่องทั้งหมด เป็นเพราะผมงี่เง่าไป หรือเพราะเรายังเด็กเกินที่จะเข้าใจคำรัก ?
ควรทำตัวอย่างไง? เมื่อคำว่า"แฟน" มีหน้าที่ไม่ต่างอะไรกับ"เพื่อน"เลย
อีกอย่าง ที่บ้านเธอ ไม่อนุณาตให้เธอมีแฟนด้วย เวลากลางคืน ก็ไม่ได้คุยโทรศัพ ทำให้เหมือนเราห่างกันมาก
แต่ผมก็พยายามรักษาระยะไม่ให้ห่างกันเกินไป คือ ..ผมรักเธอมาก เพราะเธอเป็นคนน่ารัก ไม่อยากจะเสียเธอไป
และพอถึงวันหยุด ผมก็จะช่วยเธอไปเที่ยวกับผมบ้าง ไปกินไรบ้าง แต่ก็โดนปฏิเสธเกือบทุกครั้ง โดยที่บอกผมว่าไม่ว่าง หรือไม่ก็บอกไม่อยากไป
หากวันไหน เธอตอบตกลง ทุกครั้ง เธอจะมีเพื่อนติดไปด้วย เกือบทุกครั้ง
แรกๆ ก็ไม่คิดไรมาก เพราะได้เจอก็รู้สึกดีแล้ว แต่พอหลังๆ เธอมาเที่ยวกับผมนะ และนั้น เพื่อนสาว โรงเรียนเดียวกัน บ้านอยู่ซอยข้างๆ
อยู่ด้วยกันตลอด และเธอก็ไปไหนมาไหนด้วยกัน รวมถึงเวลาที่ไปเที่ยวกับผมด้วย
จริงๆผมก็ไม่ได้ว่าเพื่อนเธอไม่ดีนะ แต่เป็นแฟนผมเอง ที่เป็นคนชวนไปด้วยกัน.. คือมันบ่อยไปอ่า ผมอยากอยากได้เวลาส่วนตัวกับคำว่าแฟนบ้าง
เราไปเดทด้วยกันกับเพื่อน ไม่ว่าเพื่อนผม หรือเพื่อนเธอ ก็คงอึดอัดไม่ต่างกันแหละ ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกน้อยใจมาก
ผมเคยถามเธอนะ ว่า"เพื่อน"ที่ได้เจอทุกวัน กับ"แฟน"ที่แทบจะไม่ได้เจอกันแม้ทุกวันหยุด เธอควรเอาเวลาให้เราบ้างมั้ย เธอตอบว่า.. ไม่รู้ดิ
และเรื่องพวกนี่ มันทำให้ผมทะเลาะกับเธอหลายครั้ง และผมก็ยอมเธอ เกือบทุกครั้ง
ล่าสุด เราก็ทะเลาะกัน เหตุเพราะ ผมชวนเธอไปกินหมูกะทะ สองคน แต่เธอบอกไม่ไป บอกไปร้านหนมเค้กแทน และจะเอาเพื่อนไปด้วย
ผมไม่ว่าอะไร แต่พอถึงเวลา เธอไปกัน กับพื่อนเธอ สักพักค่อยบอกผทีหลัง มันทำให้ผมรู้สึกน้อยใจจนหัวร้อน
และเราก็ทะเลาะกันยาวเลย (ปกติก็ทะเลาะเรื่องพวกนี่บ่อยอยู่แล้ว โดยการแชทผ่านเฟส) และเธอก็หายไป
สุดท้าย ผมก็ตัดสินใจ บล็อกเฟสตัวผมเอง เลยไม่ได้คุยกัเธออีก จนถึงทุกวันนี้
ผมรู้สึกว่า ผมยังไม่ค่อยมีโอกาศ ดูแลเธอดีๆเลย
เรื่องทั้งหมด เป็นเพราะผมงี่เง่าไป หรือเพราะเรายังเด็กเกินที่จะเข้าใจคำรัก ?