รักกีดกั้น....สิ่งมองไม่เห็น

มีเด็กผู้ชายมาหัวเราะที่หัวนอนมุมห้องเราก็นึกในใจใช่น้องกุมารในบ้านรึเปล่าแต่เราว่าไม่ใช่น้องจะไม่แกล้งใครถ้าบอกก่อนเข้าบ้าน พอนึกอยู่ในใจหรือน้องที่เมฆฝันถึงบ่อยๆ เหมือนที่แม่เราบอกว่ามีเด็กตามหมอกมาที่บ้านเรามาอยู่ด้วยตอนนั้นคิดเยอะมากจนไม่กล้าเขา้ห้องตัวเอง แต่พอได้มีน้องแพรวเขาสื่อให้ผมก็เลยถามชื่อ b ใช่ไหมที่ตามหมอกมาอยู๋ด้วยกับเจนใช่มั้ย
แพรว แล้วรู้อยู่เบอะ (น้องก็ขนลุกบอกไปขนลุกไป)
ผม ก็คิดว่าเขาจะตามกลับบ้านแล้ว (ในใจก็ร้องไห้แล้วถึงพี่หมอกจะไปจากพี่ไปขอหนูอยู๋กับพี่ได้ไหม)
แพรว เขาห่วงพี่มากนะไม่อยากให้ใครมายุ่งกับพี่เลย ถึงคบใครก็ได้ไม่นานหรอก
ผม กับน้องเขาก็คุยนะแต่ถ้าคบก็ได้ไม่นานรู้
แพรว ก็ให้คำปรึกษาหลายอย่าง
ผมเองก็ไม่ปักหมุดไว้ตรงนั้นเยอะพอกลับบ้านเข้าห้องเท่านั้นแหละเขาทำให้ผมรู้สึกว่าเขาอยู่ในห้องจริงๆแล้วนะชอบนั่งที่โต๊ะหนังสือผมชอบนั่งเล่นเก้าสองขานั้นคือรู้แล้ว พอตกค่ำดึกประมาณตี 1 แม่ได้ยินเสียงคนเดินในห้องไปมาๆ ที่กำแพงระหว่างห้องแม่กับผม รุ่งเช้าแม่ก็ถามผมว่าทำไมดึกแล้วยังไม่นอนเดินไปมาทำไมในห้อง (นี่พิมไปก็ขนลุกไปแต่ไม่กลัวแล้ว) ผมบอกว่านอนตั้งแต่ 3ทุ่มแล้ว (ในใจอะรู้แล้ว) แม่ก็ปลอบใจว่าอ๋อหน้าว่าน้องข้างบ้านตื่นมาเล่นเวลาผ่านไป ก็เหมือนคนบ้าอีกครั้งทำให้นึกถึงแต่หมอกทำไรนึกถึงหมอกเอารูปถ่ายมายืนคุยนั่งคุยกอดตุ๊กตาที่หมอกให้นั่งลูบรูปถ่ายที่ติดไว้หัวนอนนั่งอ่านกระดาษเดิมๆ ที่หมอกเขียนไว้อวยพรวันเกิด....แต่เรื่องมันไม่ได้จบเพียงแค่นี้ละดิ.......