ทำไมรู้สึก "ตะวันลับฟ้าเมื่อตอนเย็นๆ จะเป็นเวลาที่ใจหาย" หลังจากความมืดครอบงำความสดใสก็ค่อยๆหายไป
พอเลิกงาน ต้องอยู่คนเดียวก็รู้สึกเหงา ปกติตอนเรียนจะชอบออกไปกับเพื่อน ขี่มอไซเล่นตอนดึกๆอากาศดีดีบ้าง จบมาก็ต้องแยกย้ายกัน พอทำงานมาจะออกไปที่ไหนก็ไม่รู้จะไปกับใคร จะหาอะไรทำก็ไม่รู้ทำอะไร มีแค่หนังสือ คอมพิวเตอร์ แล้วก็มือถือนั่งเขี่ยไทม์ไลน์
คิดจะมีใครสักคน รู้สึกเหมือนตามหาใครสักคนก็ไม่เจอสักที ยิ่งเลยวัยร่ำเรียนมายิ่งหายาก ก็ต้องทนเหงาแบบนี้
ใครรู้สึกเป็นเหมือนกันบ้างครับ. รู้สึกแพ้กลางคืนทุกที
เคยรู้สึกเหงาบ้างไหมครับ หรือว่าเราแพ้กลางคืน
พอเลิกงาน ต้องอยู่คนเดียวก็รู้สึกเหงา ปกติตอนเรียนจะชอบออกไปกับเพื่อน ขี่มอไซเล่นตอนดึกๆอากาศดีดีบ้าง จบมาก็ต้องแยกย้ายกัน พอทำงานมาจะออกไปที่ไหนก็ไม่รู้จะไปกับใคร จะหาอะไรทำก็ไม่รู้ทำอะไร มีแค่หนังสือ คอมพิวเตอร์ แล้วก็มือถือนั่งเขี่ยไทม์ไลน์
คิดจะมีใครสักคน รู้สึกเหมือนตามหาใครสักคนก็ไม่เจอสักที ยิ่งเลยวัยร่ำเรียนมายิ่งหายาก ก็ต้องทนเหงาแบบนี้
ใครรู้สึกเป็นเหมือนกันบ้างครับ. รู้สึกแพ้กลางคืนทุกที