สวัสดีค่ะเพื่อนๆชาวพันทิป ปัญหาของเราเพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นานนัก ประเด็นคือ "เราเริ่มรู้สึกอีกครั้งกับคนที่เคยหลงรักแต่เลิกชอบไปนานแล้ว" มันคงไม่ใช่เรื่องแปลกนัก แต่มันก็ทำให้เราค่อนข้างหนักใจ เพราะก่อนหน้านี้เราตกลงเป็นเพื่อนกับเขาไปแล้ว ทว่าเรากลับปล่อยให้ความรู้สึกคล้ายๆเดิมกลับมาครอบงำจิตใจ มันทำให้เรารู้สึกผิด ทั้งต่อตนเอง และเขา เหมือนกับว่าเราเป็นคนที่พูดแล้วแต่ทำไม่ได้จริงๆ
เราขอเล่าเรื่องราวความรักของเรานิดนึงนะคะ
เราชอบเขาตอนประมาณ ม.3 เทอม2 จากความเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นพี่อีกคนที่เราปลื้มอยู่ เพราะมีชื่อเล่นและชื่อจริงเหมือนกัน แถมหน้าตายังคล้ายกันเราคุยกันมาเรื่อยๆ เราขาดเขาไม่ได้เลย คุยกันทุกวัน แทบจะตลอดเวลา(ยกเว้นเวลาไปเรียน) ยิ่งคุย ยิ่งรู้จัก ก็ยิ่งหลงรัก ด้วยความที่เขาเฟรนลี่ด้วย ช่วงแรกเราเป็นฝ่ายรุกตลอด เพราะเขาดูไม่สนใจเราเลย แต่เราก็ยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา ทำการบ้านให้ หรือแม้แต่ให้ตังค์เขาไปซื้อของที่อยากได้ ทั้งที่เงินนั้นเราใช้เวลาหานานมากกว่าจะได้ ไม่รู้ทำไมตอนนั้นเราถึงไม่รู้สึกเสียดาย รู้แต่ว่าอยากให้ พอมาคิดตอนนี้ก็เหมือนเราโง่จริงๆ จนตอนม.4 เหมือนว่าเขาจะเริ่มเห็นความดีในตัวเรา เราเป็นที่ปรึกษาที่ดีให้เขา เพราะช่วงนั้นเขามีปัญหากับเพื่อนและทางบ้าน เราไม่ได้คบกันหรอก แต่เขาก็บอกเรานะว่าความสัมพันธ์ตอนนี้ "เหมือนเป็นแฟนกันจริงๆ" ก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่าเขาเคยรู้สึกกับเราสักนิดไหม หรือเราแค่มโนมาตลอด จนวันหนึ่งช่วงกลาง ม.4 เทอม1 เราเริ่มห่างจากเขาไปเอง เพราะตอนนั้นเราสนใจกับการถ่ายภาพ และได้รู้จักกับรุ่นพี่ต่าง รร.คนหนึ่ง ซึ่งถ่ายรูปสวย เราเลยหันไปคุยกับฝ่ายนั้นมากกว่า เราเริ่มรู้สึกและรู้ตัวว่าความรู้สึกระหว่างเรากับเขามันจางลง วันหนึ่งเราเลยบอกกับเขา(จริงๆคืออยากลองใจด้วย) เราบอกว่า "เราจะไปจากเขา" ครั้งนั้นเราดีใจมาก เพราะเป็นครั้งแรกที่เขา "ไม่อยากให้เราไป" เขาบอกว่า "อย่าไปจากเราดิ" แต่สุดท้ายเราก็ห่างกันอยู่ดี...
เราลืมเขาได้ในช่วงประมาณ ม.4 ปลายๆ เราคุยกันน้อยจนห่างแบบไม่ได้คุย ยิ่งอยู่กันคนละ รร. คุยกันผ่านแชท เห็นตัวจริงกันแค่ครั้งเดียวด้วยแล้ว ยิ่งลืมกันง่ายขึ้นไปใหญ่ ช่วง ม.6 ต้นๆ เราคุยกันอีกครั้ง และตกลงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน จนตอนนี้...
ความรู้สึกนั้น... มันเริ่มกลับมา เราคุยกันนิดหน่อยช่วงก่อนสอบโอเน็ตประมาณครึ่งเดือน เราต้องไปสอบที่ รร. เขาและต้องค้างแรมอยู่ที่นั่น เพราะ รร.เราใช้เวลาในการเดินทางนาน ค่ายโอเน็ต 3 วัน 2 คืน ทำให้เราได้พบกับเขาอีกครั้ง ตอนเห็นเขาอีกครั้งใจมันเต้นแรงมาก อันที่จริงต่างคนต่างเห็นกัน แต่ต่างคนต่างไม่กล้าทัก สุดท้ายเราทนไม่ไหว เราเลยไปทักเขาก่อน แต่เป็นการทักที่ตลกสิ้นดี เพราะเราแค่เข้าไปสะกิด โบกมือ และยิ้มให้เท่านั้น... แต่แค่นั้นหัวใจมันก็แทบหลุดออกมาจากอกแล้ว คืนนั้นเราได้คุยกันผ่านแชท เขาบอกว่าไม่กล้าทัก อาย (อย่างกับเราไม่อายเลยยย) และคืนนั้น เราก็ได้รู้ความจริงว่าเขา... "มีแฟนแล้ว" แต่ยิ่งกว่ามีแฟนคือ "แฟนเขาเป็นผู้ชาย"
ความรู้สึกตอนรู้เรื่องมันไม่เจ็บนะ แต่มันแปลกใจ มันตกใจ จริงๆถ้าเขาจะเป็นมันก็ไม่แปลกมาก เพราะจากที่เคยคุยกันมา เขาก็เล่นแต่กับเพื่อนผู้หญิง ด่าแรง แถมยังโดนแซวบ่อยๆ แต่แค่ไม่คิดว่าจะกล้าคบจริงๆแค่นั้น หลังจากสอบวันสุดท้ายเสร็จ เราได้เปิดใจคุยกับเขาเรื่องที่เขาไม่แมนซะแล้ว ก็พอได้รู้เรื่อง แต่ก็มีเรื่องที่สงสัยและต้องการคำตอบอีกมาก อยากจะถามเขา แต่เราดันแคร์กลัวว่าเขาจะอึดอัดและไม่อยากคุยกับเราอีก แต่คือเราก็อยากรู้ไง... จากที่ไปเผือกมา ก็ยังไม่ได้ข้อมูลอะไรมาก อยากถามแต่ไม่กล้า... แต่ที่แย่กว่าไม่กล้าถามคือ "ความรู้สึกที่คล้ายจะกลับมา" ถ้าถามว่ายังชอบอยู่ไหม? ตอบ ว่า "ไม่" รักไหม? ก็เหมือนจะ "ไม่" อีก แต่เวลาย้อนกลับไปดูรูปเขา อ่านเรื่องราวเก่าๆ หรือคิดถึงโมเมนต์ดีๆ มันจะมีความรู้สึกแปลบๆตรงหัวใจ คล้ายจะเจ็บ หรือบางครั้งก็เบาหวิว มันเหมือน "หวั่นไหว" 2-3 วันนี้ ถ้าได้นั่งเงียบๆ เราจะคิดถึงเขาตลอดเวลา เราควรทำยังไงดี ควรถามไปตรงๆไหม คือถามน่ะ คิดว่าได้ถามแน่ แต่เราควรจะถามยังไงหรือช่วงไหนดี ควรควบคุมความรู้สึกให้คงที่ก่อนไหม จริงๆเรากลัวตัวเองด้วยว่าจะเผลอทำร้ายความรู้สึกเขา เราไม่อยากเสียเขาไปเลยจริงๆ เรายังรู้สึกว่าเขาคือเพื่อน แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองนักว่าทำไมถึงยังรู้สึก หรือว่าไม่ควรคุยกันอีก เราประเมินดู เหมือนกับว่ายิ่งเราได้คุยกับผู้ชายคนนี้ ยิ่งคุมตัวเองไม่ได้ หรือมันอาจจะเป็นแค่เพราะแฟนเขาเป็นชาย คือเราก็มานั่งคิดนอนคิดอีกทีว่า ถ้าแฟนเขาเป็นผู้หญิงเราจะรู้สึกยังไง ก็อาจจะตกใจ แต่ไม่แปลกใจเลย เพราะเขาเสน่ห์แรงอยู่ด้วย ตอนนี้มันเหมือนเป็นห่วงด้วย กังวลด้วย ผสมปนเปไปกันหมด เราไม่เข้าใจตัวเองเลย เราตอบตัวเองไม่ได้ จะปรึกษาเพื่อนมันก็ไม่ว่าง จะทำยังไงดีคะ รบกวนเพื่อนๆช่วยแนะนำหน่อย เราคิดไม่ออกแล้วจริงๆ เรื่องจะงงๆ ขอโทษด้วย เราสับสนมากจริงๆ
เมื่อ' ความรู้สึกเดิมๆ เริ่มกลับมา... แต่ว่าเขาคนนั้นกลับ...
เราขอเล่าเรื่องราวความรักของเรานิดนึงนะคะ
เราชอบเขาตอนประมาณ ม.3 เทอม2 จากความเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นพี่อีกคนที่เราปลื้มอยู่ เพราะมีชื่อเล่นและชื่อจริงเหมือนกัน แถมหน้าตายังคล้ายกันเราคุยกันมาเรื่อยๆ เราขาดเขาไม่ได้เลย คุยกันทุกวัน แทบจะตลอดเวลา(ยกเว้นเวลาไปเรียน) ยิ่งคุย ยิ่งรู้จัก ก็ยิ่งหลงรัก ด้วยความที่เขาเฟรนลี่ด้วย ช่วงแรกเราเป็นฝ่ายรุกตลอด เพราะเขาดูไม่สนใจเราเลย แต่เราก็ยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา ทำการบ้านให้ หรือแม้แต่ให้ตังค์เขาไปซื้อของที่อยากได้ ทั้งที่เงินนั้นเราใช้เวลาหานานมากกว่าจะได้ ไม่รู้ทำไมตอนนั้นเราถึงไม่รู้สึกเสียดาย รู้แต่ว่าอยากให้ พอมาคิดตอนนี้ก็เหมือนเราโง่จริงๆ จนตอนม.4 เหมือนว่าเขาจะเริ่มเห็นความดีในตัวเรา เราเป็นที่ปรึกษาที่ดีให้เขา เพราะช่วงนั้นเขามีปัญหากับเพื่อนและทางบ้าน เราไม่ได้คบกันหรอก แต่เขาก็บอกเรานะว่าความสัมพันธ์ตอนนี้ "เหมือนเป็นแฟนกันจริงๆ" ก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่าเขาเคยรู้สึกกับเราสักนิดไหม หรือเราแค่มโนมาตลอด จนวันหนึ่งช่วงกลาง ม.4 เทอม1 เราเริ่มห่างจากเขาไปเอง เพราะตอนนั้นเราสนใจกับการถ่ายภาพ และได้รู้จักกับรุ่นพี่ต่าง รร.คนหนึ่ง ซึ่งถ่ายรูปสวย เราเลยหันไปคุยกับฝ่ายนั้นมากกว่า เราเริ่มรู้สึกและรู้ตัวว่าความรู้สึกระหว่างเรากับเขามันจางลง วันหนึ่งเราเลยบอกกับเขา(จริงๆคืออยากลองใจด้วย) เราบอกว่า "เราจะไปจากเขา" ครั้งนั้นเราดีใจมาก เพราะเป็นครั้งแรกที่เขา "ไม่อยากให้เราไป" เขาบอกว่า "อย่าไปจากเราดิ" แต่สุดท้ายเราก็ห่างกันอยู่ดี...
เราลืมเขาได้ในช่วงประมาณ ม.4 ปลายๆ เราคุยกันน้อยจนห่างแบบไม่ได้คุย ยิ่งอยู่กันคนละ รร. คุยกันผ่านแชท เห็นตัวจริงกันแค่ครั้งเดียวด้วยแล้ว ยิ่งลืมกันง่ายขึ้นไปใหญ่ ช่วง ม.6 ต้นๆ เราคุยกันอีกครั้ง และตกลงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน จนตอนนี้...
ความรู้สึกนั้น... มันเริ่มกลับมา เราคุยกันนิดหน่อยช่วงก่อนสอบโอเน็ตประมาณครึ่งเดือน เราต้องไปสอบที่ รร. เขาและต้องค้างแรมอยู่ที่นั่น เพราะ รร.เราใช้เวลาในการเดินทางนาน ค่ายโอเน็ต 3 วัน 2 คืน ทำให้เราได้พบกับเขาอีกครั้ง ตอนเห็นเขาอีกครั้งใจมันเต้นแรงมาก อันที่จริงต่างคนต่างเห็นกัน แต่ต่างคนต่างไม่กล้าทัก สุดท้ายเราทนไม่ไหว เราเลยไปทักเขาก่อน แต่เป็นการทักที่ตลกสิ้นดี เพราะเราแค่เข้าไปสะกิด โบกมือ และยิ้มให้เท่านั้น... แต่แค่นั้นหัวใจมันก็แทบหลุดออกมาจากอกแล้ว คืนนั้นเราได้คุยกันผ่านแชท เขาบอกว่าไม่กล้าทัก อาย (อย่างกับเราไม่อายเลยยย) และคืนนั้น เราก็ได้รู้ความจริงว่าเขา... "มีแฟนแล้ว" แต่ยิ่งกว่ามีแฟนคือ "แฟนเขาเป็นผู้ชาย"
ความรู้สึกตอนรู้เรื่องมันไม่เจ็บนะ แต่มันแปลกใจ มันตกใจ จริงๆถ้าเขาจะเป็นมันก็ไม่แปลกมาก เพราะจากที่เคยคุยกันมา เขาก็เล่นแต่กับเพื่อนผู้หญิง ด่าแรง แถมยังโดนแซวบ่อยๆ แต่แค่ไม่คิดว่าจะกล้าคบจริงๆแค่นั้น หลังจากสอบวันสุดท้ายเสร็จ เราได้เปิดใจคุยกับเขาเรื่องที่เขาไม่แมนซะแล้ว ก็พอได้รู้เรื่อง แต่ก็มีเรื่องที่สงสัยและต้องการคำตอบอีกมาก อยากจะถามเขา แต่เราดันแคร์กลัวว่าเขาจะอึดอัดและไม่อยากคุยกับเราอีก แต่คือเราก็อยากรู้ไง... จากที่ไปเผือกมา ก็ยังไม่ได้ข้อมูลอะไรมาก อยากถามแต่ไม่กล้า... แต่ที่แย่กว่าไม่กล้าถามคือ "ความรู้สึกที่คล้ายจะกลับมา" ถ้าถามว่ายังชอบอยู่ไหม? ตอบ ว่า "ไม่" รักไหม? ก็เหมือนจะ "ไม่" อีก แต่เวลาย้อนกลับไปดูรูปเขา อ่านเรื่องราวเก่าๆ หรือคิดถึงโมเมนต์ดีๆ มันจะมีความรู้สึกแปลบๆตรงหัวใจ คล้ายจะเจ็บ หรือบางครั้งก็เบาหวิว มันเหมือน "หวั่นไหว" 2-3 วันนี้ ถ้าได้นั่งเงียบๆ เราจะคิดถึงเขาตลอดเวลา เราควรทำยังไงดี ควรถามไปตรงๆไหม คือถามน่ะ คิดว่าได้ถามแน่ แต่เราควรจะถามยังไงหรือช่วงไหนดี ควรควบคุมความรู้สึกให้คงที่ก่อนไหม จริงๆเรากลัวตัวเองด้วยว่าจะเผลอทำร้ายความรู้สึกเขา เราไม่อยากเสียเขาไปเลยจริงๆ เรายังรู้สึกว่าเขาคือเพื่อน แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองนักว่าทำไมถึงยังรู้สึก หรือว่าไม่ควรคุยกันอีก เราประเมินดู เหมือนกับว่ายิ่งเราได้คุยกับผู้ชายคนนี้ ยิ่งคุมตัวเองไม่ได้ หรือมันอาจจะเป็นแค่เพราะแฟนเขาเป็นชาย คือเราก็มานั่งคิดนอนคิดอีกทีว่า ถ้าแฟนเขาเป็นผู้หญิงเราจะรู้สึกยังไง ก็อาจจะตกใจ แต่ไม่แปลกใจเลย เพราะเขาเสน่ห์แรงอยู่ด้วย ตอนนี้มันเหมือนเป็นห่วงด้วย กังวลด้วย ผสมปนเปไปกันหมด เราไม่เข้าใจตัวเองเลย เราตอบตัวเองไม่ได้ จะปรึกษาเพื่อนมันก็ไม่ว่าง จะทำยังไงดีคะ รบกวนเพื่อนๆช่วยแนะนำหน่อย เราคิดไม่ออกแล้วจริงๆ เรื่องจะงงๆ ขอโทษด้วย เราสับสนมากจริงๆ