แม่ผมเป็นโรคไทรอยด์ครับ

ผมเป็นลูกชายคนเดียวของพ่อแม่ครับ แม่ผมเป็นโรคไทรอยด์ครับ ผมได้ศึกษาเรื่องโรคไทรอยด์มาแล้วเขาบอกด้วยว่ามีผลเสียต่อลูกในขณะตั้งครรภ์คือถ้าคลอดออกมาลูกจะมีพัฒนาการสมองช้า แม่ผมเล่าให้ฟังว่า กว่าผมจะพูดได้ผมอายุ 3ขวบกว่าๆ เกือบจะ 4ขวบ ปกติแล้วเด็กจะพูดได้แล้วเมื่ออายุ 2ขวบครึ่ง-3ขวบ ตอนนั้นแม่ผมบอกว่า คิดว่าผมจะเป็นใบ้ เพราะตอนนั้นผมพูดคำว่า พ่อ แม่ ได้เป็นเลย
พอโตมาได้เรียนอนุบาล เพื่อนๆครูๆก็จะว่าผมว่า เด๋อ เอ๋อ ปยอ. บ้า อะไรประมาณนี้ ไปอยู่กับลุงป้าญาติคนไหนก้อว่าผมบ้าๆปยอ.
เอ๋อ หมด เพื่อนก็ชอบพูดว่าผมเหมือนคน เซ่อๆซ่าๆ เอ๋อๆ สมาธิสั้น จนผมท้อมาก ผมเป็นคนเส้นตื้น หัวเราะง่าย พูดไรไร้สาระ พอผมได้เป็นวัยรุ่นจนตอนนี้16ปีแล้ว ผมมีความรู้สึกว่าผมไม่เหมือนแต่ก่อนเลย ผมรู้สึกว่าผมไม่ค่อยบ้าเอ๋อ เพราะตอนนี้ผมรับรู้ เข้าใจง่าย มีความรู้สึกต่างๆ แยกแยะออก คำนวนคณิตศาสตร์ง่ายและรวดเร็ว รับรู้เร็ว ไม่ค่อยสมาธิสั้นแล้ว แต่ตอนนี้สมองก็ยังมีความรู้สึกช้าอยู่บ้าง เหม่อบ้างเวลาง่วงนอนจัด อยู่คิดอะไรขำๆก็อมยิ้มบ้าง แต่ว่าเวลาใครด่าผมผมมักชอบยิ้มให้ไม่รุ้มันเป็นอะไร พูดอะไรที่เป็นเรื่องไม่น่าขำเดี๋ยวไม่ค่อยขำแล้ว แต่ก่อนนี้ใครพูดผิดอะไรหน่อยหรือใครพูดในสิ่งที่ไม่น่าขำนี่ผมก็ขำแล้วไม่รู้เป็นเพราะอะไร แต่เดี๋ยวผมไม่เป็นแบบเมื่อก่อนแล้ว ผมมีความรู้สึกว่าผมเหมือนผู้ใหญ่ขึ้น ถ้าผมโตไปเรื่อยๆผมอาจจะมีโอกาสสมองสติปัญญาดีขึ้นสมบูรณ์ดีกว่าแบบนี้และเมื่อก่อนหรือป่าวครับ