สวัสดีค่ะ
เราอยากระบายนิดๆหน่อยๆ
เรื่องของเรามันเริ่มที่ม.5 เราไปแอบชอบเพื่อนห้องเดียวกัน เขาเป็นหนุ่มน่ารัก หนุ่มขี้เล่น เขาเป็นหนุ่มฮ็อตใน รร.
มันมีอยู่วันหนึ่งที่เราเริ่มชอบเขามากขึ้น และเราสองคนเริ่มสนิทกันมากขึ้น
ตอนนั้นเรายังไม่ได้บอกหรอกค่ะว่าเราชอบเขา พอหลังๆมาเขาเริ่ม
น่ารักกับเรามันชวนให้เราคิดไปเอง เหมือนเขาจะให้ความหวังเรายังไงไม่รู้ฮ่าๆ
จากนั้นเราก็เริ่มชอบมากขึ้นบวกกับที่เขาแสดงออกกับเรา
มันทำให้เราเริ่มมั่นใจว่ายังไงเราต้องบอกความรู้สึกให้เขารู้แล้ว
วันนั้นห้องเราไม่มีเรียนทั้งวันค่ะเราก็เขียนเพลงใส่กระดาษให้เขา
เราเขียนเพลง"เหตุผลที่ไม่อยากเป็นเพื่อน" ให้เขาค่ะ
ตอนที่จะเอาให้ตอนนั้นเขายืนรอต่อแถวที่หน้า รร. เราก็ตื่นเต้นมากค่ะยืนทำใจอยู่สักพัก
ค่อยเดินผ่านหน้าเขาแล้วก็ยัดกระดาษที่เราเขียนลงกระเป๋าเสื้อเขา แล้วพูดว่า"พรุ่งนี้ขอคำตอบนะ"
เราก็อายเพื่อนเขาที่ยืนทำหน้างงกันเป็นแถบๆนะค่ะ แต่อารมณ์อยากบอกรักมีมากกว่า
หลังจากวันที่เราเอากระดาษให้เขา เราก็เริ่มรู้สึกว่าหยอกล้อกันมากกว่าเพื่อน การกระทำมากกว่าเพื่อน
แต่เขาไม่เคยให้คำตอบเราเลย สถานะคลุมเคลือมาตลอดจนจบม.6 เราก็ยังไม่รู้ว่าเขาคิดยังไงกับเรา
ทรมานนะคะอยู่โดยที่ไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรสำหรับเขา จะทำอะไรก็ไม่ได้
พอเวลาคิดจะหยุดกับใครสักคนสุดท้ายกลับไม่เป็นอย่างที่เราคิด
ตอนที่ขั้นมหาลัยเราสองคนเรียนไกลกันมากเราได้แต่พยายามทักหาเขาไปเผือจะช่วยได้บ้าง
เขาไม่เคยทักหาเราเลย ขึ้นออนแต่ละครั้งเราแค่หวังว่าเขาจะทักมาไม่เลยค่ะ
เรารู้สึกว่าเราไม่เคยพยายามมากเท่านี้มาก่อน พยายามทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองดูคู่ควร
ขึ้นมหาลัยเราก็ท้อนะคะเพราะอยู่ไกลกัน และที่สำคัญที่ผ่านมามีแค่เราที่พยายามมาตลอด
กลัวค่ะ กลัวจะเสียเขาให้คนอื่น แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ตอนที่รู้ว่าเขามีแฟนคนเเรกที่ขึ้นมหาลัย
เราเสียใจมากค่ะ ร้องไห้หนักมาก เป็นอยู่อย่างนั้นเกือบอาทิตย์ แล้วก็เริ่มทำใจได้บ้างแล้วพอดีช่วงนั้นก็
มีงานให้ทำเยอะไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นเลยค่ะ สักพักเขาก็เลิกกับแฟน ตอนนั้นรู้สึกดีใจมาก เหมือนมีหวังอีกครั้ง
ก็พยายามเก็บแต้มอีก แล้วเขาก็มีแฟนใหม่ เสียใจสิคะงานนี้ เป็นอย่างอย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมา
ก็เริ่มปลงแล้วค่ะ แต่ก็ยังคิดถึงอยู่ เพื่อนชอบบอกว่าเราโง่ที่ยังไม่ลืมเขา แต่จะว่าเราโง่ก็ได้นะคะเรายอม
คงเป็นเพราะช่วงที่ได้รู้จักกับเขามันมีสิ่งดีๆและสิ่งที่พิเศษเกิดขึ้นมากมายจนเราไม่กล้าที่จะลืมมันมั้งคะ
บวกกับเวลาเราคาดหวังอะไรมากๆแล้วผิดหวังอย่างรุนแรงเลยฝังใจ
แต่สิ่งที่เราเสียใจที่สุดคือเขาชอบโพสว่าไม่มีใครรักเขาจริงเลย ทั้งๆที่เราพร้อมจะรักเขาตั้งแต่สามปีที่แล้วแล้ว
นี้สินะค่ะที่เขาว่ากันว่า "คนที่เขาชอบอยู่เฉยๆโดยที่ไม่ต้องพยายามก็ใช่" พยายามจนไม่รู้จะพยายามยังไงแล้ว
สิ่งที่เขาสร้างขึ้นเพื่อวัดใจเราหรือกั้นเราอะไรก็แล้วแต่ มันสูงเกินไปที่เราจะพยายามต่อแล้วค่ะ
ถ้าเป็นแต่ก่อนเราคงบอกว่าวัดใจกันไปเลยสู้ไม่ถ่อย แต่สำหรับตอนนี้ถึงเวลาต้องปล่อยวางแล้วค่ะ
เพราะที่สำหรับคนนั้น เราคงเป็นไม่ได้
สกิลความพยายามของคนเราไม่เท่ากันค่ะ เรารู้ว่าพยายามที่สุดแล้วควรพอ
เขาเคยจะบอกอะไรเราก็ไม่รู้เมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นเขาเรียกเราไว้เหมือนจะบอกอะไร แต่เพื่อนมาขัดสะก่อน
หลังจากนั้นสามปีต่อมาเราก็ไม่รู้เลยว่าเขาจะบอกอะไร
ตอนนี้ก็ยังคิดถึงค่ะ เพราะไกลกันมันเลยทำให้เราเริ่มที่จะเลิกรู้สึกได้บ้างแล้ว
แต่ทุกวันนี้ก็ยังหวังนะคะ หวังว่าเราจะใช่สำหรับเขาบ้าง
สำหรับเรา"ถ้าได้ชอบใครแล้ว เราจะพยายามจนถึงที่จุด จนถึงจุดๆที่เรารู้สึกว่าไม่มีค่าสำหรับเขา
และรู้สึกว่าเราควรพอ เราก็จะถอยออกมา ยืนอยู่ที่ๆเราควรอยู่ อยู่กับคำว่าเพื่อนหรือคนรู้จัก''
เคยไหม? แม้เขาไม่เลือกเราก็ยังรอเขาคนเดียว
เราอยากระบายนิดๆหน่อยๆ
เรื่องของเรามันเริ่มที่ม.5 เราไปแอบชอบเพื่อนห้องเดียวกัน เขาเป็นหนุ่มน่ารัก หนุ่มขี้เล่น เขาเป็นหนุ่มฮ็อตใน รร.
มันมีอยู่วันหนึ่งที่เราเริ่มชอบเขามากขึ้น และเราสองคนเริ่มสนิทกันมากขึ้น
ตอนนั้นเรายังไม่ได้บอกหรอกค่ะว่าเราชอบเขา พอหลังๆมาเขาเริ่ม
น่ารักกับเรามันชวนให้เราคิดไปเอง เหมือนเขาจะให้ความหวังเรายังไงไม่รู้ฮ่าๆ
จากนั้นเราก็เริ่มชอบมากขึ้นบวกกับที่เขาแสดงออกกับเรา
มันทำให้เราเริ่มมั่นใจว่ายังไงเราต้องบอกความรู้สึกให้เขารู้แล้ว
วันนั้นห้องเราไม่มีเรียนทั้งวันค่ะเราก็เขียนเพลงใส่กระดาษให้เขา
เราเขียนเพลง"เหตุผลที่ไม่อยากเป็นเพื่อน" ให้เขาค่ะ
ตอนที่จะเอาให้ตอนนั้นเขายืนรอต่อแถวที่หน้า รร. เราก็ตื่นเต้นมากค่ะยืนทำใจอยู่สักพัก
ค่อยเดินผ่านหน้าเขาแล้วก็ยัดกระดาษที่เราเขียนลงกระเป๋าเสื้อเขา แล้วพูดว่า"พรุ่งนี้ขอคำตอบนะ"
เราก็อายเพื่อนเขาที่ยืนทำหน้างงกันเป็นแถบๆนะค่ะ แต่อารมณ์อยากบอกรักมีมากกว่า
หลังจากวันที่เราเอากระดาษให้เขา เราก็เริ่มรู้สึกว่าหยอกล้อกันมากกว่าเพื่อน การกระทำมากกว่าเพื่อน
แต่เขาไม่เคยให้คำตอบเราเลย สถานะคลุมเคลือมาตลอดจนจบม.6 เราก็ยังไม่รู้ว่าเขาคิดยังไงกับเรา
ทรมานนะคะอยู่โดยที่ไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรสำหรับเขา จะทำอะไรก็ไม่ได้
พอเวลาคิดจะหยุดกับใครสักคนสุดท้ายกลับไม่เป็นอย่างที่เราคิด
ตอนที่ขั้นมหาลัยเราสองคนเรียนไกลกันมากเราได้แต่พยายามทักหาเขาไปเผือจะช่วยได้บ้าง
เขาไม่เคยทักหาเราเลย ขึ้นออนแต่ละครั้งเราแค่หวังว่าเขาจะทักมาไม่เลยค่ะ
เรารู้สึกว่าเราไม่เคยพยายามมากเท่านี้มาก่อน พยายามทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองดูคู่ควร
ขึ้นมหาลัยเราก็ท้อนะคะเพราะอยู่ไกลกัน และที่สำคัญที่ผ่านมามีแค่เราที่พยายามมาตลอด
กลัวค่ะ กลัวจะเสียเขาให้คนอื่น แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ตอนที่รู้ว่าเขามีแฟนคนเเรกที่ขึ้นมหาลัย
เราเสียใจมากค่ะ ร้องไห้หนักมาก เป็นอยู่อย่างนั้นเกือบอาทิตย์ แล้วก็เริ่มทำใจได้บ้างแล้วพอดีช่วงนั้นก็
มีงานให้ทำเยอะไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นเลยค่ะ สักพักเขาก็เลิกกับแฟน ตอนนั้นรู้สึกดีใจมาก เหมือนมีหวังอีกครั้ง
ก็พยายามเก็บแต้มอีก แล้วเขาก็มีแฟนใหม่ เสียใจสิคะงานนี้ เป็นอย่างอย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมา
ก็เริ่มปลงแล้วค่ะ แต่ก็ยังคิดถึงอยู่ เพื่อนชอบบอกว่าเราโง่ที่ยังไม่ลืมเขา แต่จะว่าเราโง่ก็ได้นะคะเรายอม
คงเป็นเพราะช่วงที่ได้รู้จักกับเขามันมีสิ่งดีๆและสิ่งที่พิเศษเกิดขึ้นมากมายจนเราไม่กล้าที่จะลืมมันมั้งคะ
บวกกับเวลาเราคาดหวังอะไรมากๆแล้วผิดหวังอย่างรุนแรงเลยฝังใจ
แต่สิ่งที่เราเสียใจที่สุดคือเขาชอบโพสว่าไม่มีใครรักเขาจริงเลย ทั้งๆที่เราพร้อมจะรักเขาตั้งแต่สามปีที่แล้วแล้ว
นี้สินะค่ะที่เขาว่ากันว่า "คนที่เขาชอบอยู่เฉยๆโดยที่ไม่ต้องพยายามก็ใช่" พยายามจนไม่รู้จะพยายามยังไงแล้ว
สิ่งที่เขาสร้างขึ้นเพื่อวัดใจเราหรือกั้นเราอะไรก็แล้วแต่ มันสูงเกินไปที่เราจะพยายามต่อแล้วค่ะ
ถ้าเป็นแต่ก่อนเราคงบอกว่าวัดใจกันไปเลยสู้ไม่ถ่อย แต่สำหรับตอนนี้ถึงเวลาต้องปล่อยวางแล้วค่ะ
เพราะที่สำหรับคนนั้น เราคงเป็นไม่ได้
สกิลความพยายามของคนเราไม่เท่ากันค่ะ เรารู้ว่าพยายามที่สุดแล้วควรพอ
เขาเคยจะบอกอะไรเราก็ไม่รู้เมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นเขาเรียกเราไว้เหมือนจะบอกอะไร แต่เพื่อนมาขัดสะก่อน
หลังจากนั้นสามปีต่อมาเราก็ไม่รู้เลยว่าเขาจะบอกอะไร
ตอนนี้ก็ยังคิดถึงค่ะ เพราะไกลกันมันเลยทำให้เราเริ่มที่จะเลิกรู้สึกได้บ้างแล้ว
แต่ทุกวันนี้ก็ยังหวังนะคะ หวังว่าเราจะใช่สำหรับเขาบ้าง
สำหรับเรา"ถ้าได้ชอบใครแล้ว เราจะพยายามจนถึงที่จุด จนถึงจุดๆที่เรารู้สึกว่าไม่มีค่าสำหรับเขา
และรู้สึกว่าเราควรพอ เราก็จะถอยออกมา ยืนอยู่ที่ๆเราควรอยู่ อยู่กับคำว่าเพื่อนหรือคนรู้จัก''