เลิกกันเพียงเพราะเรางี่เง่า

ที่เล่าทั้งหมดเพียงเพราะอยากระบาย เพราะไม่รุ้จะไปเล่าให้ใครฟังจขกท มีแฟนคนนึงที่เคยเลิกกันไปตอน ม 4 แล้วกลับมาคบกันตอน จขกท จะขึ้น ปี 1  ขอแทนแฟนว่าเอ
ตอนนั้นเอกลับมาขอคบกลับเราซึ้งตอนนั้นเรามีแฟนอยู่แล้วคบกันได้เกือบ 2 ปี และวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2558 เอโทรมาบอกว่าคิดถึงเรามาก
ตอนนั้นกำแพงที่เราสร้างมาตลอดพังลงแค่เพราะคำว่าคิดถึง ตลอดเวลาที่เราคบกับแฟนคนนั้นเราไม่เคยลืมเอได้เลย สรุปเราบอกเลิกแฟนคนนั้นไป
แล้วมาคบกับเอ เรากับเออยู่คนละที่ซึ่งเอไปทำงานที่กทม เราเรียนอยู่ต่างจังหวัด ปีแรกเอดีกับเรามากเราบอกอะไรเอฟังหมดตอนนั้นเอทำงานเสร็จก็กลับห้องมาคุยโทรศัพท์กับเราทุกวัน พอผ่านไป 1 ปีเริ่มมีเพื่อนที่อยู่หมู่บ้านกับเอมาหามากินเหล้า เราก็เริ่มงี่เง่า ทะเลาะกันแทบทุกวัน เรายอมรับว่าเราไม่ชอบให้เอไปกินเหล้า และเราหวงเอมาก เดือนนีงเราเจอกันแค่ครั้งเดียว เราสองคนไม่เคยมีเรื่องมือที่สามมาเกี่ยวข้องเลยสักครั้ง จะมีก็แค่เรื่องเพื่อนและกินเหล้าและ
ทุกครั้งที่เอกิน เราจะร้องไห้ตลอด เรารู้สึกเหมือนเอไม่สนใจเรา เป็นแบบนี้มาตลอดจนเราไม่ไหวมันเหนื่อย มันท้อ สุดท้ายวันนี้ เรา 2 คนคิดว่าไปกันไม่ได้ เพราะที่ผ่านมาเอและเราพยายามปรับ
พูดคุยกัน แต่สุดท้ายเอก็ทำไม่ได้ และเราก็ยอมรับไม่ได้ และวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 คือวันที่เราปล่อยมือกัน
เราเป็นคนบอกเลิกเอเอง เพียงเพราะเราแค่อยากให้เอใช้ชีวิตอิสระในแบบที่ไม่มีเรา ถึงสุดท้ายจะเป็นเราเองที่เสียใจ ก็ยอม