บทที่ 2
เจอตัวละคู่แท้ที่ตามหามานาน
การมาทำงานที่ไกลบ้าน มันก็เหงานะครับ แต่ว่าก็ต้องสู้ ตารางชีวิตคือว่า ผมต้องทำงานใช้ทุนให้กับรัฐบาลในโรงพยาบาลประจำจังหวัด 1 ปี ในปีที่ 2 ปีที่ 3 ผมก็ย้ายไปประจำโรงพยาบาลชุมชนต่อไป ผมมาประจำในโรงพยาบาลประจำจังหวัดพร้อมเพื่อน ๆ อีกสิบกว่าคน โดยไม่มีจากมหาวิทยาลัยเดียวกันเลย คือกะว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ก้นเลยที่เดียว ชีวิตในโรงพยาบาลจังหวัดก็มีแต่งาน งาน งาน งาน งาน เวรเช้า เวรบ่าย เวรดึก คืนไหนได้นอนหลับสนิทโดยไม่มีโทรศัพท์ตามถือว่าเป็นบุญ และในเวรบ่ายวันนึงเรื่องก็เริ่มขึ้น
ผมจำได้ว่าวันนั้นเป็นวันอังคาร เวลาประมาณ ทุ่มครึ่ง นักศึกษาสาวประสบอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซต์ชนกัน ผู้ป่วยถูกนำส่งมาห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลที่ผมเข้าเวรอยู่ ผมทำการรักษาตามแนวทางที่เรียนมาครบถ้วน และกำลังจะปล่อยผู้ป่วยกลับบ้าน แต่ผู้ป่วยแจ้งว่าลวดจัดฟันในช่องปากของตนเองหลุด มันแทงกระพุ้งแก้ม อยากให้หมอช่วยตัดออก
ผู้ป่วย “หมอคะ ลวดจัดฟันของหนู มันหลุดค่ะ หมอช่วยตัดออกให้หน่อยได้มั้ยคะ”
ผมอึ้งไปแปบนึง
ผม “ไม่แน่ใจนะครับ ผมว่าให้ทันตแพทย์มาตัดให้ดีกว่านะครับ”
ผมให้พี่พยาบาลห้องฉุกเฉินโทร consult ไปที่ห้องทันตกรรม
ผม “พี่ นอกเวลาห้องฟันเปิดมั้ย”
พยาบาล “เปิดคะหมอ ห้องฟันมีเวรถึง 2 ทุ่ม”
ผม “แจ้งห้องฟันได้มั้ยครับ ว่าลงมาดูคนไข้ที่ฉุกเฉินนิดนึง ว่าลวดจัดฟันของคนไข้ต้องทำยังไงบ้าง คนไข้เดินลำบาก ถ้าเขาตัดได้ ผมจะได้ส่งคนไข้ขึ้นไปห้องฟัน ถ้าตัดไม่ได้จะได้ปล่อยให้คนไข้ไปตัดที่คลินิก”
พยาบาล “ได้ค่ะ หมอ”
ผมคาดหมายว่าคนที่จะลงมาดูคนไข้คงเป็นผู้ช่วยทันตแพทย์ แต่ที่ไหนได้คนที่ลงมาเป็น ทันแพทย์ผู้ชายสวมเสื้อเชิ้ตสีชมพู (มารู้ทีหลังว่าทันตแพทย์คนนี้สวมเสื้อสีตามวัน) เดินลงมาที่ห้องฉุกเฉิน พยาบาลเรียกชื่อว่า หมออ๊อฟ
พี่อ๊อฟ “น้อง intern ครับ พี่ว่าตามเปลเข็นน้องคนไข้ไปที่ห้องฟันได้เลย เดี๋ยวพี่ตัดลวดให้ พี่ตัดได้”
ผม “ครับพี่ ขอบคุณครับ”
ตอนนั้นผมตาค้างอยู่ ถามว่าพี่อ๊อฟหล่อไม่ ก็ไม่นะ แต่ทำไมใจเต้นก็ไม่รู้ บางมุมพี่อ๊อฟหน้าเหมือนดาราเกาหลีที่ชื่อ Lee Dong-gun ขาว หน้ายาว ปากเล็ก ๆ อยู่ใกล้ ๆ แล้วรู้สึกได้กลิ่นเหมือนนมผงเด็ก พอเถอะเยอะไปแล้ว ทำงานต่อราตรีนี้อีกยาวไกล อยู่เวรต่อกว่าจะเลิกก็เกือบเที่ยงคืน
ผมก็แค่คนธรรมดา ตอนที่ 2
เจอตัวละคู่แท้ที่ตามหามานาน
การมาทำงานที่ไกลบ้าน มันก็เหงานะครับ แต่ว่าก็ต้องสู้ ตารางชีวิตคือว่า ผมต้องทำงานใช้ทุนให้กับรัฐบาลในโรงพยาบาลประจำจังหวัด 1 ปี ในปีที่ 2 ปีที่ 3 ผมก็ย้ายไปประจำโรงพยาบาลชุมชนต่อไป ผมมาประจำในโรงพยาบาลประจำจังหวัดพร้อมเพื่อน ๆ อีกสิบกว่าคน โดยไม่มีจากมหาวิทยาลัยเดียวกันเลย คือกะว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ก้นเลยที่เดียว ชีวิตในโรงพยาบาลจังหวัดก็มีแต่งาน งาน งาน งาน งาน เวรเช้า เวรบ่าย เวรดึก คืนไหนได้นอนหลับสนิทโดยไม่มีโทรศัพท์ตามถือว่าเป็นบุญ และในเวรบ่ายวันนึงเรื่องก็เริ่มขึ้น
ผมจำได้ว่าวันนั้นเป็นวันอังคาร เวลาประมาณ ทุ่มครึ่ง นักศึกษาสาวประสบอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซต์ชนกัน ผู้ป่วยถูกนำส่งมาห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลที่ผมเข้าเวรอยู่ ผมทำการรักษาตามแนวทางที่เรียนมาครบถ้วน และกำลังจะปล่อยผู้ป่วยกลับบ้าน แต่ผู้ป่วยแจ้งว่าลวดจัดฟันในช่องปากของตนเองหลุด มันแทงกระพุ้งแก้ม อยากให้หมอช่วยตัดออก
ผู้ป่วย “หมอคะ ลวดจัดฟันของหนู มันหลุดค่ะ หมอช่วยตัดออกให้หน่อยได้มั้ยคะ”
ผมอึ้งไปแปบนึง
ผม “ไม่แน่ใจนะครับ ผมว่าให้ทันตแพทย์มาตัดให้ดีกว่านะครับ”
ผมให้พี่พยาบาลห้องฉุกเฉินโทร consult ไปที่ห้องทันตกรรม
ผม “พี่ นอกเวลาห้องฟันเปิดมั้ย”
พยาบาล “เปิดคะหมอ ห้องฟันมีเวรถึง 2 ทุ่ม”
ผม “แจ้งห้องฟันได้มั้ยครับ ว่าลงมาดูคนไข้ที่ฉุกเฉินนิดนึง ว่าลวดจัดฟันของคนไข้ต้องทำยังไงบ้าง คนไข้เดินลำบาก ถ้าเขาตัดได้ ผมจะได้ส่งคนไข้ขึ้นไปห้องฟัน ถ้าตัดไม่ได้จะได้ปล่อยให้คนไข้ไปตัดที่คลินิก”
พยาบาล “ได้ค่ะ หมอ”
ผมคาดหมายว่าคนที่จะลงมาดูคนไข้คงเป็นผู้ช่วยทันตแพทย์ แต่ที่ไหนได้คนที่ลงมาเป็น ทันแพทย์ผู้ชายสวมเสื้อเชิ้ตสีชมพู (มารู้ทีหลังว่าทันตแพทย์คนนี้สวมเสื้อสีตามวัน) เดินลงมาที่ห้องฉุกเฉิน พยาบาลเรียกชื่อว่า หมออ๊อฟ
พี่อ๊อฟ “น้อง intern ครับ พี่ว่าตามเปลเข็นน้องคนไข้ไปที่ห้องฟันได้เลย เดี๋ยวพี่ตัดลวดให้ พี่ตัดได้”
ผม “ครับพี่ ขอบคุณครับ”
ตอนนั้นผมตาค้างอยู่ ถามว่าพี่อ๊อฟหล่อไม่ ก็ไม่นะ แต่ทำไมใจเต้นก็ไม่รู้ บางมุมพี่อ๊อฟหน้าเหมือนดาราเกาหลีที่ชื่อ Lee Dong-gun ขาว หน้ายาว ปากเล็ก ๆ อยู่ใกล้ ๆ แล้วรู้สึกได้กลิ่นเหมือนนมผงเด็ก พอเถอะเยอะไปแล้ว ทำงานต่อราตรีนี้อีกยาวไกล อยู่เวรต่อกว่าจะเลิกก็เกือบเที่ยงคืน