ทำไมยังรัก...

คือเราคบกับแฟนมา2ปีตอนม.2เทอม2 ตอนนั้นเราเรียนรรเดียวกันนน เราไม่เคยรู้จักกันเลย  พอมาม.2 มีเพื่อนในห้องเราชอบเขาวันนั้นละเราก็รู้จักเขา อยู่ๆเรามองว่าเขาน่ารักมากๆเลย555555 เราเริ่มจากแอดเขาก่อนละโพส ลท. ก็ตามสเต็ปเขามาไลค์ 55555 เราคุยกันมาเกือบ2อาทิตย์เขาก็ขอเราเป็นแฟนด้วยคำว่า " ปากกา พัดลม ปืน " คือเสี่ยวหนักมาก วันแรกที่เราคบกัน เราก็งอนเขาเลย เพราะแค่เพื่อนผญ ซ้อนท้าย5555  แรกๆที่คบกันเวลาเรางอนเขาเขาไม่เคยรู้ มีแต่พื่อนสนิทเขาที่ทักไปบอกเขาว่าแฟนงอน พอคบกันมาสัก7-8เดือน เริ่มเบื่อเขา เพราะ ไม่เคยรู้อะไร รู้สึกว่าเราไม่มีอะไรตรงกันสักอย่างเขาใจร้อน เราใจเย็น เวลาทะเลาะกัน เขามักจะใส่อารมณ์ เรามักจะเงียบ เราเป็นอะไรเราก็จะเงียบ เรางอนเงียบ โกรธเงียบ ปล. คบกันเราไม่เคยมองหน้าเขาเลยเพราะไรไม่รู้555555 มีครั้งหนึ่งที่เลิกกัน เราเลิกกันเราก็คุยกันทุกวัน แล้วอยู่ๆมีรุ่นพี่คนนึงทักมาคุย พอเขารู้เขาทักไปหาพี่เขาให้เลิกยุ่งกับเรา55555555 พี่เขาก็เลิกยุ่งไป  แล้วเขาก็แก้แค้นโดยการที่ลอยกระทงเขาไปลอยกับคนคุยเก่าคือเพื่อนเราเอง คอลกันทุกคืน คุยกันแบบมีฉายาเรียกส่งหัวใจ  ตอนแรกรู้แค่เรื่องคอลเพราะนางเพื่อนส่งมาในกรุ๊ป คือสักพักก็เริ่มรู้ทุกอย่าง แล้วนางเพื่อนก็ไปบอกแฟนเราว่าควรขอโทษ แฟนเราบอกไม่ต้องหรอก แล้วอยู่ๆนางเพื่อนเราก็บอกกับแฟนว่าถ้าตอนนั้นคบกันป่านนี้คงนานละเนอะ  คือเจ็บอะ แต่ไม่รู้เราคิดไงไปยื้อเขาให้กลับมาคบกัน เขาก็กลับมาตอนครบรอบ1ปี ความรู้สึกตอนนั้นก็เจ็บอยู่ระแวงอยู่ เวลาผ่านไปเขาก็ทำให้เราเชื่อว่าเขารักเรา พอจบม.3 เราเรียนสายสามัญ แฟนเราเรียนช่าง เราอยู่คนละรร ห่างกัน มีเวลาให้กันน้อย เพราะเรียนคนละแบบกัน แต่เขาก็พยายามมาหาที่บ้านคือแม่รู้ยายรู้ทุกคนรู้ พอเลิกเรียนก็มาหา ซื้อของกินมาให้บ่อยๆ เราเริ่มไม่เข้าใจกันเพราะเขาขอไรเราไม่ค่อยได้เราจะเรียนรด.แต่เขาไม่อยากเรียนขอให้แต่งตัวอีกแบบแต่เราไม่ทำ แต่สักพักเขาก็ทำเหมือนเข้าใจ เราไปเที่ยวด้วยกันตลอดสัญญาว่าจะคอลกันทุกคืน พอม.4เทอม2 เราย้ายมาอยู่กับป๊า มาเรียนที่นี่ เสาร์อาทิตย์เราจะกลับไปบบ้านแม่ เขาก็มาหาเหมือนเดิมปกติ วันลอยกระทงเราก็กลับไปลอยกลับเขา คือ ดีมากมีความสุขนะ  แต่พอใกล้ครบ2ปี เราทะเลาะกันเพราะงอนเขาที่เขามาสาย เขานัดเรา9:30 มา 10:30 เราไม่คุยกับเขาเลย เพราะอารมณ์ชั่ววูบ หลังจากวันนั้นเขาก็บอกเราว่าขอห่างกันสักพัก พอปีใหม่เราก็ยังคุยกัน เขาบอกว่าปีใหม่หน้าไม่ได้เค้าดาวด้วยแล้ว คือใจเสีย คือหลังจากนั้นเขาเริ่มกีดกันเราออก เขาเริ่มบล็อคเราทุกอย่าง เราทำอะไรก็น่ารำคาญน่าเบื่อ เขาประชดด้วยการแอดผญ เขาเลือกที่จะตัดเราออกแล้วรับคนอื่นเข้ามาแทน  คือตอนนี้ก็โดนเขาบล็อคหมด เลิกกันมาจะ2เดือนเราพยายามทำทุกอย่างที่จะง้อเขาขอโทษเขา แต่เขาบอกพอจริงๆเหนื่อย เพระาเราเป็นคนขี้งอน เรางี่เง่าเอาแต่ใจ ง้อไม่เก่งง้อแบบกวนตีน เราชอบห้ามเขาขับรถเร็ว เราชอบดูแลเขาเรื่องความสวยงาม เราชอบให้เขามาหา เราติดกลิ่นเขา เราชอบทำให้เขาเหนื่อยใจ คือที่ผ่านมาเขาบอกรับได้ แต่ตอนนี้บอกว่าทนมา2ปีก็พอแล้ว คือลืมกันง่ายมากเลิกกันไปไม่เศร้าเลย มีแต่เราที่พยายามทำทุกทางให้เหมือนเดิม แต่เขาไม่ คือชีวิตมันมีรถมีเกมส์ก็อยู่ได้แบบให้เกียรติความรักฉันหน่อย คิดนะตลอดเวลาที่คบกันมาเขารับนิสัยเราได้เพราะเราก็รับเขาได้ แต่ไม่ใช่เลย คือเขาทำให้เจ็บขนาดไหนเราก็ยังเลือกเขาเลิกกันกี่ครั้งก็คือคนนี้ พยายามลืมนะแต่ยิ่งทำยิ่งจำ ความทรงจำแย่ๆเรื่องเขามันมีนะแต่ดันไปจำเรื่องราวดีๆมากกว่าแต่สำหรับเขา เขาคิดกลับกัน อยากให้เขารันะว่าคิดถึงมากๆ ไม่ว่าเราจะพยายามหาทางคุยกับเขาแค่ไหนเขาก็บล็อคเรา แต่มาวันหนึ่งเขาก็มาถามเพื่อนเราว่าเราเป็นไงมั่งคือไม่เข้าใจถามเพื่ออะไร ? เกลียดเขาแต่รักเขาและคิดถึงเขาในเวลาเดียวกันด้วยได้หรือเปล่ามันมีจริงๆหรือเปล่าความรู้สึกนี้ ไปที่ไหนก็มีแต่ความทรงจำ อยู่ๆก็นึกถึงเรื่องดีๆที่เรามีกัน เพราะเวลาคบกันเขาให้เกียรติมากกว่าผชคนอื่นที่เคยเจอ คือยังอยากให้เขากลับมา พอเราชินกับการมีเขาแล้วเขาก็เดินออกไป ไม่รู้ว่าทำยังไงให้ลืม...