ฤดูกาล

ผมเชื่อเหลือเกินว่า กาลเวลา นั้นเป็นสิ่งสำคัญ แต่! คุณรักษามันไว้ได้แค่ไหน บนโลกนี้คนทุกคนล้วนมีเวลาที่เท่าๆกันหมด แต่! คุณสามารถที่จะบริหารจัดการได้หรือไม่ หลายคนปล่อยให้เวลาล่วงเลยผ่านไปแบบไร้จุดหมาย ไร้ตัวตน ปล่อยให้ชีวิตล่องลอยไปเรื่อยๆแล้วก็แก่ตายไป ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความฝันที่แท้จริงของตัวเองเป็นอย่างไร ไม่รู้ตัวตน ปล่อยเวลาให้เสียทิ้งไปกับแค่ แฟนทิ้ง เสียใจในเรื่องต่างๆ แล้วคุณคิดว่า ถ้าคุณปล่อยเวลาให้เสียทิ้งไปแบบนั้น คุณได้อะไร ? ทำไม ทำไม ทำไม ทำไมไม่ลุกขึ้น ลุกขึ้นออกไปหาสิ่งใหม่ๆ ค้นพบตัวตนที่แท้จริวว่าตัวเองนั้นต้องการอะไร มันอาจจะไม่ใช่ทรัพย์สินเงินทอง ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ลาภยศ ตำแหน่งหน้าที่การงานที่ดี หลายคนค้นพบตัวเองได้เพราะ ทดลองทำในสิ่งที่แปลกใหม่ ทำในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยทำ ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้ เมื่อลองแล้วรู้ มันใช่ มันคือผลกำไรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต แต่! คุณหลงลืมอะไรไปหรือเปล่า แล้วคนที่ค่อยอยู่ข้างหลังคุณล่ะ ? คนที่คอยดูแลคุณ คนที่มอบให้ทั้งความรัก ความห่วงใย แม้กระทั้งชีวิตก็ยังยอมที่จะมอบให้ พ่อแม่ คุณลืมหรือยังว่าคุณยังมีท่านอยู่ ตาแกๆ ยายแกๆที่ค่อยเลี้ยงลูกเลี้ยงหลานอยู่ที่บ้าน ลืมพวกท่านแล้วใช่ไหม สำหรับความคิดของผม การที่คนเราจะประสบความสำเร็จได้ไม่จำเป็นต้องมีเงิน มียศ มีตำแหน่งหน้าที่การงานที่ดี แต่ความประสบความสำเร็จของผมคือ การที่เราได้เลี้ยงดูพ่อแม่ในยามที่แกเฒ่า ผมไม่จำเป็นต้องมีเงินเยอะๆ มีตำแหน่งงานที่ดีๆ เพราะเพียงแต่นี้ ได้ทำในสิ่งที่เรารักคือแค่ผลกำไรที่เราได้เข้ามาชีวิต แต่ความประสบความสำเร็จที่แท้จริงคือ การที่ได้เลี้ยงดูท่าน ตอบแทนบุญ ดูแล เอาใจใส่ หลายคนอาจเคยเป็น ผมเรียกสิ่งนี้ว่า พ่อแม่ให้ล้านลูกให้ร้อย พ่อแม่ยอมทุ่มเทแรงกาย ยอมลำบากเพื่อคุณเพียงคนเดียว แต่คุณกลับตอบแทนท่านได้แค่ ร้อย ผมว่ามันน้อยไป คุณเป็นแบบนั้นอยู่หรือเปล่า? ลองทำไมใจตัวเองดู แล้วคุณจะรู้ว่า ความรัก ความสุขที่ยิ่งใหญ่มันเป็นอย่างไร