เรามองเห็นความรักรอบตัวเราเสมอ
ถ้าเราใส่ใจ
ถ้าเราไม่เผลอลืม
ความรักหนุ่มสาวเป็นเพียงเรื่องราวเดียว
ในหลายพันเรื่องราวความรักที่อยู่รอบตัวเรา
เพียงแต่มันถูกกระตุ้นด้วยฮอร์โมนและเคมีในตัวเรา
มันเลยมีพลังรุนแรงในช่วงเวลาหนึ่ง
แต่พายุมันมีวันก่อตัว รุนแรง และสงบลง
ความรู้สึกที่รุนแรงมาแล้วก็ไป
ไม่เคยยั่งยืน
ทำให้ใจเต้นแรงแต่ก็ฉาบฉวย
ทำให้มือไม้สั่น ทำให้เหงื่อออกชื้น
ทำให้มีน้ำตารื้นในดวงตา
แต่ไม่ถาวรตลอดไป
ความรักของคนรักจะยืนนาน
ต้องอาศัยองค์ประกอบอื่นๆ มากไปกว่าใจเต้นแรง
อยากเจอหน้า อยากสัมผัส อยากได้ยินคำว่ารัก
มันยังต้องเจออุปสรรค
ต้องผ่านไปด้วยความเข้าใจ อดทน อภัย ซื่อสัตย์ เสริมสร้าง
หรืออื่นๆ อีกมากมาย
หลังพายุสงบ เราจะรู้ว่าอะไรที่ยังเหลืออยู่
แต่บางทีเราทุ่มเทชีวิตเราทุกอย่างให้กับความรักนี้
จนเมื่อพลาดจากความคาดหวัง
เราเหมือนคนตกจากที่สูง ลอยเคว้งคว้างลงมาสู่ความว่างเปล่า
ทุกอย่างพังทลาย ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ร่างกายจะกระทบพื้น
เศร้า จม หมดหวัง ไร้กำลัง เจ็บ เหมือนขาดใจ
แต่จริงๆ แล้วรอบตัวเราล้วนมีความรักอยู่เสมอ
และพอเพียงสำหรับเราทุกคน
มันยังมีความรักอื่นๆ ที่หล่อเลี้ยงชีวิตเราอีกมากมาย
จริงๆ แล้วเราโตมาได้ทุกวันนี้โดยไม่มีคนรักได้
ก็เพราะความรักเหล่านั้นที่พยุงเราไว้เสมอมา
พ่อแม่ พี่น้อง เพื่อนสนิท ครูบาอาจารย์
แม้แต่เพื่อนร่วมโลกบางคนที่เราไม่รู้จักเขา
ก็เป็นความรักที่จุนเจือเราได้ในบางครั้งโดยไม่รู้ตัว
ไม่ใช่แค่ดอกไม้ที่เราได้ในวันวาเลนไทน์
ไม่ใช่แค่การ์ดบอกรัก
ไม่ใช่แค่ช็อกโกแลตหวานอร่อยในห่อกระดาษสีชมพู
ไม่ใช่แค่ข้อความหวานบนเฟซบุ๊คหรือในไลน์
ที่ทำให้ชีวิตเรามีวาเลนไทน์ที่สวยงาม
แต่เรามีวาเลนไทน์ได้ทุกวัน
เพราะยังมีคนรักเราอีกมากมายบนโลกใบนี้
ชีวิตเราไม่ได้ขาดแคลนความรักมากขนาดนั้น
แค่เราหันหน้าออกจากปัญหาบ้าง
ไปแสดงความรักกับคนที่เขารักเรามาตลอดบ้าง
พ่อแม่พี่น้องเพื่อนพ้อง คนที่ความรักของเขาพยุงชีวิตเรามาตลอด
พวกเขาก็เป็นวาเลนไทน์ของเราเหมือนกัน
เรามักจะเผลอลืมคนที่รักเรา
แล้วมัวแต่สนใจคนที่เรารัก
จนกระทั่งวันที่เราต้องเจ็บเพราะคนที่เรารัก
เราถึงจะนึกได้ว่ายังมีคนที่รักเรา
#เท่าที่รู้
https://www.facebook.com/asfarasi/
วาเลนไทน์ได้ทุกวัน
เรามองเห็นความรักรอบตัวเราเสมอ
ถ้าเราใส่ใจ
ถ้าเราไม่เผลอลืม
ความรักหนุ่มสาวเป็นเพียงเรื่องราวเดียว
ในหลายพันเรื่องราวความรักที่อยู่รอบตัวเรา
เพียงแต่มันถูกกระตุ้นด้วยฮอร์โมนและเคมีในตัวเรา
มันเลยมีพลังรุนแรงในช่วงเวลาหนึ่ง
แต่พายุมันมีวันก่อตัว รุนแรง และสงบลง
ความรู้สึกที่รุนแรงมาแล้วก็ไป
ไม่เคยยั่งยืน
ทำให้ใจเต้นแรงแต่ก็ฉาบฉวย
ทำให้มือไม้สั่น ทำให้เหงื่อออกชื้น
ทำให้มีน้ำตารื้นในดวงตา
แต่ไม่ถาวรตลอดไป
ความรักของคนรักจะยืนนาน
ต้องอาศัยองค์ประกอบอื่นๆ มากไปกว่าใจเต้นแรง
อยากเจอหน้า อยากสัมผัส อยากได้ยินคำว่ารัก
มันยังต้องเจออุปสรรค
ต้องผ่านไปด้วยความเข้าใจ อดทน อภัย ซื่อสัตย์ เสริมสร้าง
หรืออื่นๆ อีกมากมาย
หลังพายุสงบ เราจะรู้ว่าอะไรที่ยังเหลืออยู่
แต่บางทีเราทุ่มเทชีวิตเราทุกอย่างให้กับความรักนี้
จนเมื่อพลาดจากความคาดหวัง
เราเหมือนคนตกจากที่สูง ลอยเคว้งคว้างลงมาสู่ความว่างเปล่า
ทุกอย่างพังทลาย ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ร่างกายจะกระทบพื้น
เศร้า จม หมดหวัง ไร้กำลัง เจ็บ เหมือนขาดใจ
แต่จริงๆ แล้วรอบตัวเราล้วนมีความรักอยู่เสมอ
และพอเพียงสำหรับเราทุกคน
มันยังมีความรักอื่นๆ ที่หล่อเลี้ยงชีวิตเราอีกมากมาย
จริงๆ แล้วเราโตมาได้ทุกวันนี้โดยไม่มีคนรักได้
ก็เพราะความรักเหล่านั้นที่พยุงเราไว้เสมอมา
พ่อแม่ พี่น้อง เพื่อนสนิท ครูบาอาจารย์
แม้แต่เพื่อนร่วมโลกบางคนที่เราไม่รู้จักเขา
ก็เป็นความรักที่จุนเจือเราได้ในบางครั้งโดยไม่รู้ตัว
ไม่ใช่แค่ดอกไม้ที่เราได้ในวันวาเลนไทน์
ไม่ใช่แค่การ์ดบอกรัก
ไม่ใช่แค่ช็อกโกแลตหวานอร่อยในห่อกระดาษสีชมพู
ไม่ใช่แค่ข้อความหวานบนเฟซบุ๊คหรือในไลน์
ที่ทำให้ชีวิตเรามีวาเลนไทน์ที่สวยงาม
แต่เรามีวาเลนไทน์ได้ทุกวัน
เพราะยังมีคนรักเราอีกมากมายบนโลกใบนี้
ชีวิตเราไม่ได้ขาดแคลนความรักมากขนาดนั้น
แค่เราหันหน้าออกจากปัญหาบ้าง
ไปแสดงความรักกับคนที่เขารักเรามาตลอดบ้าง
พ่อแม่พี่น้องเพื่อนพ้อง คนที่ความรักของเขาพยุงชีวิตเรามาตลอด
พวกเขาก็เป็นวาเลนไทน์ของเราเหมือนกัน
เรามักจะเผลอลืมคนที่รักเรา
แล้วมัวแต่สนใจคนที่เรารัก
จนกระทั่งวันที่เราต้องเจ็บเพราะคนที่เรารัก
เราถึงจะนึกได้ว่ายังมีคนที่รักเรา
#เท่าที่รู้
https://www.facebook.com/asfarasi/