ค่อนข้างยาวอยู่นะครับ เตรียมขนมมานั่งทานไปด้วยเลย
เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อปีก่อนผมเลิกกับแฟนเพราะเหตุผลว่า "ไม่รู้สึกถึงความรัก" จะว่ามันอิ่มตัวก็ไม่ใช่ครับเพราะคบแค่ไม่เกินสามเดือน มันเหมือนกับเรายังไม่รู้ว่าชีวิตนี้ขาดอะไรไปแล้วเราชอบอยู่กับกลุ่มเพื่อนมากกว่าแฟนคนนี้ สุดท้ายเลยเลิกไปดื้อๆ [ถึงตอนนี้ก็ยังไม่แน่ใจถึงสาเหตุ] ตลอดสิบเดือนหลังจากนั้นมาผมไม่รู้สึกว่าอยากเป็นคนมีคู่ หรือแม้แต่จะมองสาวคนไหนเลย กลุ่มเพื่อนชายก็มีชวนมองคนนู้นคนนี้ ผมก็ได้แต่ "อื้มๆสวยๆ" ตามไปแค่นั้น เหมือนใจมันด้านไปหมดละ
เพื่อนกลุ่มที่อยู่ด้วยประจำก็จะเป็นผญ.ครับ สนิทกับกลุ่มผญ.มากกว่า
มีบางช่วงถึงกับคิดว่า เก็บตังไว้กินข้าวดีกว่าไปมีแฟน ต้องมานั่งตอบไลน กินอะไรที่เราไม่ชอบ เป็นเป้าสายตาของฝูงชน เป็นขี้ปากชาวบ้าน
จริงๆผมไม่แคร์นะคนอื่นคิดยังไงแต่กรณีผมที่ว่าเป็นขี้ปากชาวบ้านคือล่อไปสิบยี่สิบคนอ่ะ พูดจาไม่ดีทั้งกับเราและฝ่ายหญิง ด้วยน้ำเสียงเล่นๆก็จริงแต่เยอะจนไม่ตลกล่ะ [นิสัยไม่ดีเองแหละ]
สรุปคือเก็บตัวมาสิบเดือน ปล่อยตัวปล่อยสุขภาพพังไปวันๆก็เริ่มกลับมาตั้งคำถาม "นี่ตกลงเราต้องการอะไรอะ"
อ่ะข้างบนเกริ่นเฉยๆ มาเข้าเรื่อง 555
เพื่อนซี๊ในกลุ่มคนนึงมันไปมีแฟนครับ ละเหมือนหายไปจากสารบบ ติดแฟนหนักมากกก "ตอนนั้นยังบอกguว่าไม่ชอบสถานะการเป็นแฟนอยู่เลย มาตอนนี้หายไปเลยนะครับแหม" ผมก็สงสัยอีกว่าทั้งๆที่บางทีพวกเขาก็เสียน้ำตากับความรัก แต่ทำไมเขาก็ยังอยากมีรักกันล่ะ ใช่ผมก็เคยรู้สึกแบบนั้น ตอนนี้เลยไม่ต้องการไงละ ทั้งๆที่ต้องมีเรื่องให้กังวลเพิ่มมาเยอะแยะ ทำไมเขาถึงยังขวนขวายหาสื่งที่เรียกว่ารัก
ผมกลับมานึกว่าประสบการณ์ที่เราเจอมามันมีตรงไหนบกพร่องไป เทียบกับสิ่งที่เราไม่ชอบกับรักที่ผ่านๆมา
เอาวะลองอีกสักทีก็ได้อย่างน้อยตอนจีบมันก็สร้างรอยยิ้มได้ คบไม่คบช่างมันขอให้มีคนคุยก็พอ [แย่ๆๆ] จริงๆเขาก็ฮิตๆกันป่ะ คุยแต่ไม่คบสมัยนี้
ล้อเล่นครับถ้าไม่จริงจังไม่จีบหรอกอย่างมากก็ทักทายละจบ
สรุปแล้วทางออกที่สรรหามาได้คือ"แอปหาคู่" ถามว่าเพราะอะไรถึงเลือกวิธีพิศดารงี้
1.ไม่เคยลอง แปลว่าผลลัพธ์จะไม่เหมือนที่ผ่านมา
2.อยากจะจริงจัง ลองมาเสี่ยงกับแอปที่ความจริงจังน้อย กะว่าถ้าเจอก็ลบแอป
3.เปิดใจกับสังคมใหม่ๆ [ปกติทุกโซเชียลจะตั้งไพรเวท เพราะไม่ชอบคนแปลกหน้า]
คิดว่าพวกนี้แหละคือตัวแปรที่เรายังขาดหายไป ทำให้ผลลัพธ์มันซ้ำซาก
ทั้งชีวิตไม่เคยนะเจอคนไม่รู้จักแล้วไปขอเบอร์ขอไลน[คนส่วนใหญ่] เนียนๆทางคนรู้จักตลอด[เป็นส่วนน้อย]
ทีนี้เลยโหลดแอปมาครับ ไม่บอกชื่อละกันเดี๋ยวคงเดากันได้แหละ
ผมเลื่อนผ่านโปรไฟล์เป็นร้อยโดยสแกนจากรูปอย่างเดียว เพราะมีไม่กี่คนที่ใส่รายละเอียดโปรไฟล์ตัวเอง ตลกนะไม่ใส่โปรไฟล์แล้วจะให้ใครมากดหว่า
กดไลค์โปรไฟลไปเยอะมากเพราะมันจะเพิ่ม possibility ที่จะทำให้แมชท์ได้ + แอปมันเก่าคิดว่าคนเลิกเล่นไปละมั้งเลยกดเผื่อเยอะๆ
แมชท์ที่ได้มาก็งงๆครับ ไม่ตอบบ้าง สองวันค่อยตอบสั้นๆบ้าง ทำนองนั้น
ทีนี้มีคนนึง ไม่หน้าพิมพ์คลีนิค โปรไฟลดี ทุกอย่างลงตัว ละได้แมชท์จากการที่ผมกดปุ่มพิเศษทำให้เขาเห็นเรา
พอลองคุยเขาตอบดีนะ มีmutal friendคนนึงที่เรารู้จัก นับว่ากำลังดี [ตัดปัญหาการแซวหลุดโลกที่เคยเจอได้]
ลองถามบางเรื่องไปก็มีความสนใจคล้ายๆกัน
คำพูดลื่นใหลเป็นคนมีความคิด แล้วเป็นมิตรมากๆ
ทีนี้แมชท์ที่เด้งมาหลังจากนั้นผมก็ปล่อยแห้งไป นี่ดองไว้หกแมชท์ได้ เพราะตอนนี้บรรลุเป้าหมายผิวเผินว่าจะหาคนคุยแล้ว
ในเมื่อมีคนที่คุยอยู่ผมก็ไม่เรี่ยราดครับ คุยคนเดียวที่เหลือปล่อยแห้ง
อะช้อตแรกผ่าน เรื่องตัวจริงมั้ยก็เช็คจากเฟสไอจีแล้วว่าตรง
ทีนี้เข้าประเด็นจริงๆละ 555 อย่าเพิ่งปิดนาจา
มันมีกรณีคนที่successจากการหาคู่ในแอปเป็นส่วนน้อย และส่วนมากคือคุยแก้เหงา ซึ่งอะเรามั่นใจว่าเรามานี่เป้าสูงสุดคือต้องการจะจริงจัง
ในเมื่อเราเจอคนที่อยากจะจริงจังด้วยแต่ stereotype ของคนไทยคือกลัวความไม่จริงจัง ยิ่งเป็นแอปหาคู่ด้วยแล้วยิ่งกลัวเลย จริงมะ [ถ้าตามไม่ทันโทษครับผมอธิบายละเอียดนิดนึง อิ]
คำถาม?
เอาเป็นว่าถ้าผมจะจริงจังกับคนแปลกหน้าที่คุยกันบนแอปหาคู่ ถามว่าความเป็นไปได้ต้องใช้ปัจจัยอะไรบ้าง อยากรู้ความเห็นครับ
แล้วถามแยกสำหรับคุณผู้หญิง ผมต้องแสดงออกอย่างไรถึงจะแปลว่าผมจริงจังนะ เช่น.
-บอกไปเลยว่าเราอยากจริงจัง ตรงๆ นี่คุยอยู่คนเดียวเนี่ย + ขอไลน์ ละลบแอปแม่ม[ถ้าพลาดคือจบ]
-คุยไปเรื่อยๆก่อน[กลัวหายไป]
ผลลัพธ์มันก็มีแค่ สำเร็จ ลบแอป แล้วก็รักษามันไว้ให้ดี
หรือถ้าพลาด ผมก็ลบแอปอยู่ดี กลับไปตายด้านต่อสักปี
อ่านมาออกแนวจิตวิทยา งงๆ หน่อย อย่าว่ากันนะ พอดีเป็นคนคิดละเอียดมาก ty ทุกความเห็นครับ ไม่เก๊ทแปะไว้เดี๋ยวมาตอบ
เจอคนที่เราอยากจริงจังในที่ที่คนไม่จริงจังอยู่กัน ทำไงดีครับ
เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อปีก่อนผมเลิกกับแฟนเพราะเหตุผลว่า "ไม่รู้สึกถึงความรัก" จะว่ามันอิ่มตัวก็ไม่ใช่ครับเพราะคบแค่ไม่เกินสามเดือน มันเหมือนกับเรายังไม่รู้ว่าชีวิตนี้ขาดอะไรไปแล้วเราชอบอยู่กับกลุ่มเพื่อนมากกว่าแฟนคนนี้ สุดท้ายเลยเลิกไปดื้อๆ [ถึงตอนนี้ก็ยังไม่แน่ใจถึงสาเหตุ] ตลอดสิบเดือนหลังจากนั้นมาผมไม่รู้สึกว่าอยากเป็นคนมีคู่ หรือแม้แต่จะมองสาวคนไหนเลย กลุ่มเพื่อนชายก็มีชวนมองคนนู้นคนนี้ ผมก็ได้แต่ "อื้มๆสวยๆ" ตามไปแค่นั้น เหมือนใจมันด้านไปหมดละ
เพื่อนกลุ่มที่อยู่ด้วยประจำก็จะเป็นผญ.ครับ สนิทกับกลุ่มผญ.มากกว่า
มีบางช่วงถึงกับคิดว่า เก็บตังไว้กินข้าวดีกว่าไปมีแฟน ต้องมานั่งตอบไลน กินอะไรที่เราไม่ชอบ เป็นเป้าสายตาของฝูงชน เป็นขี้ปากชาวบ้าน
จริงๆผมไม่แคร์นะคนอื่นคิดยังไงแต่กรณีผมที่ว่าเป็นขี้ปากชาวบ้านคือล่อไปสิบยี่สิบคนอ่ะ พูดจาไม่ดีทั้งกับเราและฝ่ายหญิง ด้วยน้ำเสียงเล่นๆก็จริงแต่เยอะจนไม่ตลกล่ะ [นิสัยไม่ดีเองแหละ]
สรุปคือเก็บตัวมาสิบเดือน ปล่อยตัวปล่อยสุขภาพพังไปวันๆก็เริ่มกลับมาตั้งคำถาม "นี่ตกลงเราต้องการอะไรอะ"
อ่ะข้างบนเกริ่นเฉยๆ มาเข้าเรื่อง 555
เพื่อนซี๊ในกลุ่มคนนึงมันไปมีแฟนครับ ละเหมือนหายไปจากสารบบ ติดแฟนหนักมากกก "ตอนนั้นยังบอกguว่าไม่ชอบสถานะการเป็นแฟนอยู่เลย มาตอนนี้หายไปเลยนะครับแหม" ผมก็สงสัยอีกว่าทั้งๆที่บางทีพวกเขาก็เสียน้ำตากับความรัก แต่ทำไมเขาก็ยังอยากมีรักกันล่ะ ใช่ผมก็เคยรู้สึกแบบนั้น ตอนนี้เลยไม่ต้องการไงละ ทั้งๆที่ต้องมีเรื่องให้กังวลเพิ่มมาเยอะแยะ ทำไมเขาถึงยังขวนขวายหาสื่งที่เรียกว่ารัก
ผมกลับมานึกว่าประสบการณ์ที่เราเจอมามันมีตรงไหนบกพร่องไป เทียบกับสิ่งที่เราไม่ชอบกับรักที่ผ่านๆมา
เอาวะลองอีกสักทีก็ได้อย่างน้อยตอนจีบมันก็สร้างรอยยิ้มได้ คบไม่คบช่างมันขอให้มีคนคุยก็พอ [แย่ๆๆ] จริงๆเขาก็ฮิตๆกันป่ะ คุยแต่ไม่คบสมัยนี้
ล้อเล่นครับถ้าไม่จริงจังไม่จีบหรอกอย่างมากก็ทักทายละจบ
สรุปแล้วทางออกที่สรรหามาได้คือ"แอปหาคู่" ถามว่าเพราะอะไรถึงเลือกวิธีพิศดารงี้
1.ไม่เคยลอง แปลว่าผลลัพธ์จะไม่เหมือนที่ผ่านมา
2.อยากจะจริงจัง ลองมาเสี่ยงกับแอปที่ความจริงจังน้อย กะว่าถ้าเจอก็ลบแอป
3.เปิดใจกับสังคมใหม่ๆ [ปกติทุกโซเชียลจะตั้งไพรเวท เพราะไม่ชอบคนแปลกหน้า]
คิดว่าพวกนี้แหละคือตัวแปรที่เรายังขาดหายไป ทำให้ผลลัพธ์มันซ้ำซาก
ทั้งชีวิตไม่เคยนะเจอคนไม่รู้จักแล้วไปขอเบอร์ขอไลน[คนส่วนใหญ่] เนียนๆทางคนรู้จักตลอด[เป็นส่วนน้อย]
ทีนี้เลยโหลดแอปมาครับ ไม่บอกชื่อละกันเดี๋ยวคงเดากันได้แหละ
ผมเลื่อนผ่านโปรไฟล์เป็นร้อยโดยสแกนจากรูปอย่างเดียว เพราะมีไม่กี่คนที่ใส่รายละเอียดโปรไฟล์ตัวเอง ตลกนะไม่ใส่โปรไฟล์แล้วจะให้ใครมากดหว่า
กดไลค์โปรไฟลไปเยอะมากเพราะมันจะเพิ่ม possibility ที่จะทำให้แมชท์ได้ + แอปมันเก่าคิดว่าคนเลิกเล่นไปละมั้งเลยกดเผื่อเยอะๆ
แมชท์ที่ได้มาก็งงๆครับ ไม่ตอบบ้าง สองวันค่อยตอบสั้นๆบ้าง ทำนองนั้น
ทีนี้มีคนนึง ไม่หน้าพิมพ์คลีนิค โปรไฟลดี ทุกอย่างลงตัว ละได้แมชท์จากการที่ผมกดปุ่มพิเศษทำให้เขาเห็นเรา
พอลองคุยเขาตอบดีนะ มีmutal friendคนนึงที่เรารู้จัก นับว่ากำลังดี [ตัดปัญหาการแซวหลุดโลกที่เคยเจอได้]
ลองถามบางเรื่องไปก็มีความสนใจคล้ายๆกัน
คำพูดลื่นใหลเป็นคนมีความคิด แล้วเป็นมิตรมากๆ
ทีนี้แมชท์ที่เด้งมาหลังจากนั้นผมก็ปล่อยแห้งไป นี่ดองไว้หกแมชท์ได้ เพราะตอนนี้บรรลุเป้าหมายผิวเผินว่าจะหาคนคุยแล้ว
ในเมื่อมีคนที่คุยอยู่ผมก็ไม่เรี่ยราดครับ คุยคนเดียวที่เหลือปล่อยแห้ง
อะช้อตแรกผ่าน เรื่องตัวจริงมั้ยก็เช็คจากเฟสไอจีแล้วว่าตรง
ทีนี้เข้าประเด็นจริงๆละ 555 อย่าเพิ่งปิดนาจา
มันมีกรณีคนที่successจากการหาคู่ในแอปเป็นส่วนน้อย และส่วนมากคือคุยแก้เหงา ซึ่งอะเรามั่นใจว่าเรามานี่เป้าสูงสุดคือต้องการจะจริงจัง
ในเมื่อเราเจอคนที่อยากจะจริงจังด้วยแต่ stereotype ของคนไทยคือกลัวความไม่จริงจัง ยิ่งเป็นแอปหาคู่ด้วยแล้วยิ่งกลัวเลย จริงมะ [ถ้าตามไม่ทันโทษครับผมอธิบายละเอียดนิดนึง อิ]
คำถาม?
เอาเป็นว่าถ้าผมจะจริงจังกับคนแปลกหน้าที่คุยกันบนแอปหาคู่ ถามว่าความเป็นไปได้ต้องใช้ปัจจัยอะไรบ้าง อยากรู้ความเห็นครับ
แล้วถามแยกสำหรับคุณผู้หญิง ผมต้องแสดงออกอย่างไรถึงจะแปลว่าผมจริงจังนะ เช่น.
-บอกไปเลยว่าเราอยากจริงจัง ตรงๆ นี่คุยอยู่คนเดียวเนี่ย + ขอไลน์ ละลบแอปแม่ม[ถ้าพลาดคือจบ]
-คุยไปเรื่อยๆก่อน[กลัวหายไป]
ผลลัพธ์มันก็มีแค่ สำเร็จ ลบแอป แล้วก็รักษามันไว้ให้ดี
หรือถ้าพลาด ผมก็ลบแอปอยู่ดี กลับไปตายด้านต่อสักปี
อ่านมาออกแนวจิตวิทยา งงๆ หน่อย อย่าว่ากันนะ พอดีเป็นคนคิดละเอียดมาก ty ทุกความเห็นครับ ไม่เก๊ทแปะไว้เดี๋ยวมาตอบ