เรื่องกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้วครับ ผมคบกับแฟนคนนึงมาเกือบจะ3ปีแล้ว แฟนผมจบ Hight School จากอังกฤษมาครับ
ผมรู้จักแอนเพราะเราอยู่มหาลัยเดียวกันครับ เธอเรียนนิติศาสตร์ ส่วนผมเรียนสถาปัตย์ ตอนนี้เราทั้งสองคนอยู่ปี3
แล้ว แอนเป็นคนที่ความคิดเป็นผู้ใหญ่มากๆ มากกว่าตัวผมอีกแล้วเธอเป็นคนฉลาดนะครับ ทำอะไรรอบคอบ คือเธอจบนอก
มาด้วยแหละผมว่า ความคิดเธอเลยไม่ค่อยงี่เง่า จนประมานเดือนพฤศจิกาจู่ๆเธอก็หงุดหงิดเข้ามาในคอนโดผมก็เลยเดินเข้าไปถาม
ได้เรื่องมาว่า มีผู้หญิงคนนึงร้ายกาจมาก เข้ามาเป็นมือที่สามของเพื่อนสนิทเธอ จนเพื่อนสนิทเธอคิดจะฆ่าตัวตาย ในใจผมคิดนะว่า
ไม่มีทางหรอกที่ใครจะมาฆ่าตัวตายด้วยเรื่องแบบนี้ แล้วผมก็คิดด้วยว่าคนเราถ้าฉลาดพอก็คงไม่ทำ ผมก็ได้แค่คุยกับแอนบอกแอนไป
ว่า เพื่อนแอนคงไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก เพราะมันไร้สาระมาก อีกอย่างเราก็มีวุฒิภาวะแล้วด้วย แต่แอนก็ยังห่วงเพื่อนครับ เธอบอกผม
ว่าจะไปนอนเป็นเพื่อนกับเพื่อนสนิทเขา ผมก็ไม่อยากขัดใจเธอเลยปล่อยให้เธอไป แต่ในใจผมคิดว่าผู้หญิงคนนั้นคงจะขู่แฟนของเขา
มากกว่า คงไม่ได้อยากจจะทำจริงๆแฟนผมคงจะตื่นเต้นไปเอง คืนนั้นครับช่วงเวลาเกือบจะเที่ยงคืน แฟนผมโทรเข้ามาเสียงแอนสั่นมาก
แต่เขาก็พยายามรวบรวมสติ เขาเป็นคนร้องไห้ยากมากนะ แอนไม่เคยร้องไห้ไม่เคยอ่อนแอด้วย แต่วันนั้นเสียงแอนสั่นมาก ผมตกใจเลย
รีบถามกลับไปว่าเขาเป็นอะไร อนบอกว่าตอนนี้เธออยู่ที่โรงพยาบาล ผมตกใจมากกลัวเธอจะได้รับอุบัติเหตุ รีบสอบถามสถานที่
แล้วโทรหาแอนตลอดการเดินทางไปโรงพยาบาล พอไปถึงมือแอนเย็นมากผมเข้าไปหาเธอเพราะรู้สึกโล่งใจ ที่แอนไม่ได้รับอันตรายอะไรเลย
ผมเข้าไปสอบถามแอนว่าเกิดอะไรขึ้น แอนบอกว่าในขณะที่แอนกำลังอาบน้ำเพื่อนสนิทของเธอกินยานอนหลับไปเกือบหมดกระปุก แอนน้ำตาคลอ
ผมเห็นได้ชัดว่าแอนกำลังอยากจะร้องไห้ ผมได้แต่ลูบหัวเธอแล้วบอกว่าถึงมือหมอแล้ว เรารออยู่หน้าห้องฉุกเฉินเกือบๆ 2 ชม.
หมอก็ออกมาจากห้องมา บอกว่าล้างท้องให้เพื่อนของเธอแล้วตอนนี้รอปฏิกิริยาต่างๆนาๆ และปรากฎว่าเพื่อนของเธอหายครับ
แต่อีกสัก5-6วันต่อมา เธอยืนยันจะไปเรียนที่เมืองนอก เขาบอกแฟนผมว่าเขาอยู่ที่นี่แล้วเขาอยากจะฆ่าตัวตาย
แต่แฟนผมไม่อยากให้เขาไปไม่อยากให้เขาอยู่คนเดียว แต่เขาไม่ฟังเขายืนยันจะไป แฟนผมก็ต้องยอมครับ อีก3 วันต่อมา
ผมกับแอนไปส่งเขาที่สนามบิน แอนกลับขึ้นมาบนรถเขาร้องไห้ มือแอนกำแน่นเลยครับ ผมตกใจมากพยายามปลอบเธอ
เพราะคิดว่าเธอคงคิดถึงเพื่อน เพราะเธอกับเพื่อนคนนี้ไม่เคยห่างกันเลย โตด้วยกันเรียนด้วยกัน มาเรียนไทยด้วยกันคณะเดียวกัน
แอนพูดกับผมมาหนึ่งคำ เธอบอกว่า "ผู้หญิงคนนั้นต้องรับผิดเรื่องราวทั้งหมด" ผมก็คิดในใจเหมือนเดิมผมคิดในใจว่า
คนที่ไม่ใช่คู่กันยังไงก็ไม่ใช่คู่กันอ่ะครับ แล้วเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันก็เกิดจากเพื่อนของแอนเองหรือป่าว เขาพยายามทำร้ายตัวเอง
เพื่อเรียกร้องความสนใจหรือเปล่าในมุมมองของผู้ชายอย่างผมนะ แอนเศร้าไปหลายวันเลยครับผมก็พยายามเธอไปเที่ยวไปไรนะ
แต่เธอก็ยังซึมๆอยู่ จนมีวันนึงมีรุ่นน้องวิ่งไปบอกผมที่คณะหน้าตาตื่นเลย รุ่นน้องบอกผมว่า "แฟนพี่เอาแกงราดหัวผู้หญิงอยู่ที่โรงอหาร"
ผมก็ถามน้องนะว่ามองผิดหรือเปล่าแอนจะไปอยู่ที่โรงอาหารได้ยังไงเพราะผมกับแอนนัดกันไปทานข้าวข้างนอกอีกประมาณ 40 นาที
แต่น้องก็ยืนยันว่าใช่แฟนผมแน่ๆ ผมเลยรีบไปที่โรงอาหารของคณะที่แฟนผมเรียน พอไปถึงปุ้บผมเห็นคนมุงเต็มเลย มีเสียงดังโหวกเหวก
กันมากเป็นเสียงเหมือนผู้หญิงโต้เถียงกัน ผมแหวกคนดูเข้าไปได้ ก็ต้องตกใจเลย เมื่อภาพตรงหน้าคือแฟนผมกำลังกระชากหัวผู้หญิงคนนึง
อยู่ และเหมือนน้องเขาจะเป็นรุ่นน้องด้วย ผมไม่รอช้า รีบวิ่งเข้าไปดึงแอนออกมาจากที่ตรงนั้น เท่าที่จำได้ผมกระชากแขนแอนแรงมากเพื่อ
จะดึงแอนออกมาจากตรงนั้น ผมหันไปมองน้องคนนั้นร้องห่มร้องไห้ มีเลือดออกตรงบริเวณหางตาด้วย ผมโกรธแอนมากที่ทำแบบนั้น
ออกจากโรงอาหารมา ผมพาแอนขึ้นรถทันที ขับรถออกมาสักพักผมจอดรถ แล้วหันมาถามผู้หญิงคนที่ผมคิดว่าจะมีเหตุผลมากที่สุด
ว่าทำอะไรลงไป แอนบอกผมว่าผู้หญิงคนนั้นทำร้ายเพื่อนเค้า ผมอดไม่ได้ตะคอกใส่แอนไป บอกแอนไปว่า มันเป็นเรื่องของเขา
มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับแอนเลย แล้วน้องเขาก็ยังเด็กด้วย แอนไม่พูดอะไรกลับมา เธอแค่มองหน้าผมแล้วเปิดประตูลงจากรถผมไปเลย
ผมไม่ได้ตามแอนไป เพราะคิดว่าแอนคงจะกลับมาที่คอนโดแล้วตอนเย็นค่อยคุยกัน แต่ไม่ใช่เลยแอนไม่กลับคอนโด ผมโทรหาก็ไม่รับ
จนถึงตอนเช้าผมจะไปหาแอนที่คณะ แต่เจอน้องผู้หญิงคนเมื่อวาน น้องใส่ผ้าปิดปากมาด้วยคงจะหน้าช้ำหน้าบวม แต่แผลรอยข่วนที่หางตา
ยังคงมีอยู่ ผมจึงเดินเข้าไปหาเพื่อจะไปขอโทษแทนแอนเมื่อวาน ผมเดินเข้าไปขอโทษน้องน้องไม่มองหน้าผมเลยก้มหน้าคงจะอายด้วย
แต่พอน้องเงยหน้าขึ้นมา น้ำตาน้องไหลน้งบอกว่าเป็นการเข้าใจผิดกันน้องไม่โกรธอะไร ตอนนั้นผมใจเสียมากรู้สึกผิดแทนแอน
น้องเขาทำท่ายิ้มกลบเกลื่อนไปก่อนจะถามทางไปทางหอสมุด แสดงว่าน้องแค่ปี1 ผมเห็นน้องไม่รุ้ทางบวกกับความรู้สึกผิด เลยอาสาไปส้งน้อง
ไปถึงหอสมุด ผมก็ลงมาส่งน้องด้วยเพราะเราก็ต้องแสดงความเป็นรุ่นพี่ที่ดี แต่พอไปถึงทางเข้าผมก็เจอกับเพื่อนของแอน เพื่อนของแอนมองผม
ด้วยสายตาที่ไม่ดีนักผมรู้แต่ผมไม่สนใจหรอก เพราะผมไม่ได้คิดอะไร ไม่กี่นาทีต่อมาผมกลับเข้ามาในรถมี missed call จากแอน 2 สาย
ผมรีบโทรกลับไปทันที แอนบอกผมว่ารอเธออยู่ตรงนั้นเดี๋ยวเธอจะมาหาผม ผมก็รอเธอประมาน 10 นาทีเธอมาหาผมที่รถ ผมเปิดประตูลงไปหาแอน
แอนผลักผม แล้วถามหาน้องคนนั้นดดยรู้ชื่อว่าน้องเขาชื่อ น้ำ(นามสมมุติ) แอนมาถึงเราไม่คุยอะไรกันเลยถามหาแต่น้ำ แล้วแอนก็ด่าผมสารพัด
ผมยอมรับว่าตอนนั้นผมเบื่อมาก เบื่อความรู้สึกแบบนี้ ผมเลยเลี่ยงที่จะไม่คุยกับแอน แอนไม่กลับคนโดเป็นเวลาเกือบอาทิตยืแล้ว
ผมพยายามโทรหาแอนแต่แอนกดตัดสายตลอด จนผมรู้สึกเครียด วันที่ 7 ธันวาเพื่อนผมชวนผมไปผับแห่งหนึ่ง ผมตกลงไปทันทีเพราะผมอยาก
ปลดปล่อยความเครียดข้างใน ผมแอบเช็กอินที่ร้านด้วยนะเพราะอยากให้แอนสนใจผม ผมนั่งดื่มกับเพื่อนไปสักพักก็เห็นน้องน้ำ น้องเขาเดินผ่าน
โต๊ะผมประมาน2-3รอบ เพื่อนผมชอบเลยชวนมานั่งร่วมวงด้วย ผมแปลกใจนะที่น้องดูเรียบร้อยแต่มาเที่ยวในที่แบบนี้ด้วย แต่น้องเขาบอกผมว่ามา
รับเพื่อนเดินตามหาหลายรอบไม่เจอ ผมก็เห็นน้องเขาเดินตามหาใครอยู่เหมือนกัน ดื่มกันไปสักพักน้องน้ำค่อยๆเขยิบเข้ามานั่งข้างๆผม
ในใจผมคิดว่าน้องเขาคงไม่เคยดื่มคงเริ่มเมาเข้าแล้ว น้องเขาเอามือมาลูบขาผมแล้วเหมือนจะใกล้จุดสำคัยซะแล้ว ผมเลยลุกขึ้นแล้วคิดว่า
ตัวเองควรกลับได้แล้วเพราะว่าตอนนั้นก็ตี3จะตี4แล้ว ผมพาตัวเองกลับไปที่คอนโด เปิดประตูคอนโดเข้าไป ผมถึงกับสร่างเมา ในห้องผมมีลูกโป่ง
เต็มพื้นไปหมด ตรงกลางโต๊ะอาหารมีกับข้าวอยู่เต็มโต๊ะพร้อมกับเค้กปอนด์นึงที่มีเทียนปักไว้ ในห้องถูกตกแต่งด้วยไฟลุกบอลสวยมากครับ
ผมกลับมาคิดขึ้นได้ว่า วันนี้เป็นวันเกิดของผมเอง แล้วแอนก็มาที่คอนดดด้วย ผมรู้สึกผิดมากอยากออกไปหาแอนแต่ผมไปไม่ไหวครับผมเมามาก
ตื่นเช้ามา เพื่อนผมโทรตามผมทันที ผมรับแต่มีเสียงโหวกเหวกโวยวายอีกแล้ว ปรากฏว่า แอนเข้าไปทำร้ายน้องที่ชื่อน้ำอีกแล้ว ผมรีบขับรถออกจาก
คอนโดไปยังมหาลัย พอไปถึงผมยังไม่ทันพูดอะไรแอนเดินมาตบหน้าผมหน้าชาไปเลยทีเดียว ผมยังจำสายตาของแอนได้ แอนน้ำตาไหลออกมา
แอนตบผมอีกครั้งนึง ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงกับพื้น เพื่อนผมเห็นว่าเราสองคนควรคุยกันเลยเดินออกจากที่นั่นไป แอนเงยหน้าแล้วมองหน้าผม
"ไปนอนกับมันมาใช่ไหม" ผมได้ยินถึงกับหัวเสีย ผมไม่พอใจมากที่แอนพูดแบบนั้น เราทะเลาะกันหนักกว่าเดิม แอนขว้างโทรศัพท์มาใส่ผมล
ผมหยิบมาดูก็ต้องตกใจอีก เพราะเป็นรูปน้องน้ำถ่ายเซลฟี่กับผมแต่ไม่มีแคปชั่นใดๆ มีแต่เช็กอินที่ร้านเดียวกัน ผมพูดไม่ออกไปพักใหญ่
พยายามจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมด แต่มันยากมากที่จะอธิบายตอนนั้น ผมจึงพูดได้แค่ความจริงคือ ผมกลับไปนอนที่ห้องของผม
แอนไม่ฟังอะไรแล้ว เธอเดินหนีผมไปเลย ผมเครียดมาก ตัดสินใจไปหาน้ำอยากถามว่านำรูปลงทำไม น้องตอบมาแค่ว่าไม่รูว่ามีแอนเป็นเพื่อนในเฟซบุ๊ค
แต่เท่าที่จำได้ แอนบอกผมว่าน้องน้ำพึ่งแอดเฟรนแอนมาเมื่อคืน ผมกะจะถามความจริงต่อแต่ผมต้องหยุดชะงักกับคำพูดของน้ำ
"น้ำจะไปแจ้งความ เพราะน้ำดดนทำร้ายร่างกาย" ผมเหมือนคนเห็นแก่ตัวนะ เพราะผมไม่อยากให้เรื่องไปถึงตำรวจและไม่อยากให้แฟนของ
ผมต้องมาเกี่ยวข้องอะไรกับโรงพัก ผมไม่รู้จะทำยังไงผมเลยขอร้องน้ำไว้ แต่เหมือนน้ำจะไม่ยอม ผมตัดสินใจนั่งลงคุกเข่าขอร้องน้องเขา
กลับมาคอนโดผมเหนื่อยมากกับเรื่องราวทั้งหมด แต่มีเสียงข้อความด้งขึ้น ผมรีบตอบกลับทันทีเพราะคิดว่าเป็นแอน แต่ไม่ใช่ครับเป็นน้องน้ำ
น้องน้ำทักมาส่งรูปต่างๆนาๆมาให้ผม แต่ผมก็ตอบไปห้วนๆนะ จนน้องเขา Video call มาหาผม ผมตัดสินใจอยู่พักนึง จึงกดรับ ไม่มีอะไรมากครับ
น้องเขาแค่จะเข้านอนแล้วโทรมาคุยกับผมผมไม่ได้สนใจมาก พอวางสายก็นอนกันไป แต่น้องเขาโทรมาหาผมทุกวัน จนกระทั่งวันนึงผมตั้งใจมาง้อแอน
โดยบอกน้องน้ำไว้ว่า อย่าโทรมาหาตอนนั้นนะ แต่กลับไม่ใช่เลยน้องน้ำโทรเข้ามาหาผม แล้วแอนก็เลือดร้อนจนทำให้ผมเริ่มหมดความอดทนกับทั้งคู่
ผมโทรไปถามว่าทำไมแอนถึงโทรเข้ามาทั้งๆที่ผมบอกแล้วว่าอย่าโทรมา น้องเขาก็บอกว่าน้องเขาเอามือไปโดน ผมก็กึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
จนผมกับแอนเริ่มจะห่างกันแล้วครับแอนไม่กลับมาคอนโดอีกเลย ส่วนน้ำก็โทรมาหาผมทุกวัน บอกตรงๆผมก็ไม่อยากคุยด้วยนะแต่ผมกลัวน้อง
แกจะไปแจ้งความ ผมไม่อยากให้แฟนผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ ผมบอกน้ำว่าพรุ่งนี้ผมจะไปเคลียร์กับแอนที่สระว่ายน้ำแห่งหนึ่ง ซึ่งผมคิดว่า
ทุกๆเสารือาทิตย์แอนต้องไป ผมตั้งใจไปเคลียร์กับแอนไม่ค้างคาครับว่าจะคบกันต่อหรือจะเลิกกันไปเลย แต่ในใจผมผมไม่อยากเลิกนะแต่อยู่
ที่แอนด้วยผมไม่รู้เขาอยากเลิกกับผมไหม แต่ผมเห้นนะว่าเขาไปโพสสถานะถึงผมที่อินสตาแกรมอยู่บ่อยๆ ประมานว่าคิดถึงช่วงเวลาเก่าๆ แอนโพสเกือบทุกวันเลย ผมลงจากรถด้วยอารมณ์ที่มันกดดันมากๆอึดอัด พอมาถึงที่สระน้ำปรากฏว่ามีคนมากมายมุงอยู่รอบสระ ผมรีบเดินขอทางแหวกฝูงชน
เข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น พอไปถึงผมเห็นแอนนั่งปั๊มหัวใจให้ผู้หญิงคนนึงอยุ่ ผมรีบวิ่งเข้าไปหาแอนทันที สอบถามเรื่องราวว่าเกิดอะไรขึ้น
ปรากฏว่าผู้หญิงที่นอนอยู่คือน้องน้ำ แอนกระชากเสื้อผมพร้อมกับคำพูดคำนึงที่ทำให้ผมต้องหยุดคิด "ต้องทำ CPR(การผายปอด)เป็น ก็รีบทำสิ!"
ผมเงียบไปพักนึงก่อนที่แอนจะดึงผมลงไปทำ CPR ผมสูดลมหายใจสุดฤทธิ์ก้มลงเป่าลมเข้าไปยังปากของน้ำแต่..เหตุการณ์ที่น่ารังเกียจก็เกิดขึ้น น้ำสอดลิ้นเข้ามาในปากผมพร้อมกลับดูดๆปากผมด้วยผมตกใจมากรีบดันตัวเองขึ้น ผญ.ที่ผมกำลังช่วยเธอลุกขึ้นทันที ซึ่งไม่เหมือนกับคนที่จมน้ำเลยสักนิด น้ำยิ้มมุมปากมาทางผมนิดๆ ก่อนที่จะมีคนพยุงไปโรงพยาบาล แอนทำท่าโล่งอกโล่งใจ พร้อมกับมีคนเข้ามาชมเราทั้งสองคน ผมงงมากที่ทำไมเขาถึงมาชมแอนด้วยแต่พอดูดีๆ ผมลืมสังเกตไปว่าแอนใส่กางเกงเดฟรัดมาก แต่แอนตัดสินใจกระโดดลงไปช่วยน้ำทั้งๆที่ตัวแอนเองอาจจะเป็นตะคริวหรือขยับตัวได้ไม่มากพอเนื่องจากกางเกงคับมากและอาจจะจมไปกับน้ำด้วย มาถึงที่รถผมเดินเข้าไปกอดแฟนผม จากที่ในหัวคิดว่าจะเลิกหรือไม่เลิกดี ผมกลับคิดว่าผมจะไม่มีวันปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปไหน ผมถามแอนว่าไม่หึงผมหรอที่ให้ผมก้มลงจูบคนที่แอนไม่ชอบไม่กลัวว่าน้องเขาจะแกล้งจมน้ำหรอ แอนบอกว่าวินาทีนั้นจะชอบไหมแอนไม่รู้แต่แอนรู้แค่ว่าทุกชีวิตมีค่า ไม่มีใครอยากตาย แอนพูดกับผมแบบนี้ ผมน้ำตาไหลออกมาที่ผมโง่ไม่ทันเกมผู้หญิงคนนั้น เรื่องราวทั้งหมดมันเป็นบทเรียนครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของผม
ผมรักแอนนะ
ผมจะมาแชร์ประสบการณ์ความร้ายกาจของผู้หญิงที่ผมเจอจนเกือบทำให้ผมกับคนรักต้องเลิกกัน
ผมรู้จักแอนเพราะเราอยู่มหาลัยเดียวกันครับ เธอเรียนนิติศาสตร์ ส่วนผมเรียนสถาปัตย์ ตอนนี้เราทั้งสองคนอยู่ปี3
แล้ว แอนเป็นคนที่ความคิดเป็นผู้ใหญ่มากๆ มากกว่าตัวผมอีกแล้วเธอเป็นคนฉลาดนะครับ ทำอะไรรอบคอบ คือเธอจบนอก
มาด้วยแหละผมว่า ความคิดเธอเลยไม่ค่อยงี่เง่า จนประมานเดือนพฤศจิกาจู่ๆเธอก็หงุดหงิดเข้ามาในคอนโดผมก็เลยเดินเข้าไปถาม
ได้เรื่องมาว่า มีผู้หญิงคนนึงร้ายกาจมาก เข้ามาเป็นมือที่สามของเพื่อนสนิทเธอ จนเพื่อนสนิทเธอคิดจะฆ่าตัวตาย ในใจผมคิดนะว่า
ไม่มีทางหรอกที่ใครจะมาฆ่าตัวตายด้วยเรื่องแบบนี้ แล้วผมก็คิดด้วยว่าคนเราถ้าฉลาดพอก็คงไม่ทำ ผมก็ได้แค่คุยกับแอนบอกแอนไป
ว่า เพื่อนแอนคงไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก เพราะมันไร้สาระมาก อีกอย่างเราก็มีวุฒิภาวะแล้วด้วย แต่แอนก็ยังห่วงเพื่อนครับ เธอบอกผม
ว่าจะไปนอนเป็นเพื่อนกับเพื่อนสนิทเขา ผมก็ไม่อยากขัดใจเธอเลยปล่อยให้เธอไป แต่ในใจผมคิดว่าผู้หญิงคนนั้นคงจะขู่แฟนของเขา
มากกว่า คงไม่ได้อยากจจะทำจริงๆแฟนผมคงจะตื่นเต้นไปเอง คืนนั้นครับช่วงเวลาเกือบจะเที่ยงคืน แฟนผมโทรเข้ามาเสียงแอนสั่นมาก
แต่เขาก็พยายามรวบรวมสติ เขาเป็นคนร้องไห้ยากมากนะ แอนไม่เคยร้องไห้ไม่เคยอ่อนแอด้วย แต่วันนั้นเสียงแอนสั่นมาก ผมตกใจเลย
รีบถามกลับไปว่าเขาเป็นอะไร อนบอกว่าตอนนี้เธออยู่ที่โรงพยาบาล ผมตกใจมากกลัวเธอจะได้รับอุบัติเหตุ รีบสอบถามสถานที่
แล้วโทรหาแอนตลอดการเดินทางไปโรงพยาบาล พอไปถึงมือแอนเย็นมากผมเข้าไปหาเธอเพราะรู้สึกโล่งใจ ที่แอนไม่ได้รับอันตรายอะไรเลย
ผมเข้าไปสอบถามแอนว่าเกิดอะไรขึ้น แอนบอกว่าในขณะที่แอนกำลังอาบน้ำเพื่อนสนิทของเธอกินยานอนหลับไปเกือบหมดกระปุก แอนน้ำตาคลอ
ผมเห็นได้ชัดว่าแอนกำลังอยากจะร้องไห้ ผมได้แต่ลูบหัวเธอแล้วบอกว่าถึงมือหมอแล้ว เรารออยู่หน้าห้องฉุกเฉินเกือบๆ 2 ชม.
หมอก็ออกมาจากห้องมา บอกว่าล้างท้องให้เพื่อนของเธอแล้วตอนนี้รอปฏิกิริยาต่างๆนาๆ และปรากฎว่าเพื่อนของเธอหายครับ
แต่อีกสัก5-6วันต่อมา เธอยืนยันจะไปเรียนที่เมืองนอก เขาบอกแฟนผมว่าเขาอยู่ที่นี่แล้วเขาอยากจะฆ่าตัวตาย
แต่แฟนผมไม่อยากให้เขาไปไม่อยากให้เขาอยู่คนเดียว แต่เขาไม่ฟังเขายืนยันจะไป แฟนผมก็ต้องยอมครับ อีก3 วันต่อมา
ผมกับแอนไปส่งเขาที่สนามบิน แอนกลับขึ้นมาบนรถเขาร้องไห้ มือแอนกำแน่นเลยครับ ผมตกใจมากพยายามปลอบเธอ
เพราะคิดว่าเธอคงคิดถึงเพื่อน เพราะเธอกับเพื่อนคนนี้ไม่เคยห่างกันเลย โตด้วยกันเรียนด้วยกัน มาเรียนไทยด้วยกันคณะเดียวกัน
แอนพูดกับผมมาหนึ่งคำ เธอบอกว่า "ผู้หญิงคนนั้นต้องรับผิดเรื่องราวทั้งหมด" ผมก็คิดในใจเหมือนเดิมผมคิดในใจว่า
คนที่ไม่ใช่คู่กันยังไงก็ไม่ใช่คู่กันอ่ะครับ แล้วเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันก็เกิดจากเพื่อนของแอนเองหรือป่าว เขาพยายามทำร้ายตัวเอง
เพื่อเรียกร้องความสนใจหรือเปล่าในมุมมองของผู้ชายอย่างผมนะ แอนเศร้าไปหลายวันเลยครับผมก็พยายามเธอไปเที่ยวไปไรนะ
แต่เธอก็ยังซึมๆอยู่ จนมีวันนึงมีรุ่นน้องวิ่งไปบอกผมที่คณะหน้าตาตื่นเลย รุ่นน้องบอกผมว่า "แฟนพี่เอาแกงราดหัวผู้หญิงอยู่ที่โรงอหาร"
ผมก็ถามน้องนะว่ามองผิดหรือเปล่าแอนจะไปอยู่ที่โรงอาหารได้ยังไงเพราะผมกับแอนนัดกันไปทานข้าวข้างนอกอีกประมาณ 40 นาที
แต่น้องก็ยืนยันว่าใช่แฟนผมแน่ๆ ผมเลยรีบไปที่โรงอาหารของคณะที่แฟนผมเรียน พอไปถึงปุ้บผมเห็นคนมุงเต็มเลย มีเสียงดังโหวกเหวก
กันมากเป็นเสียงเหมือนผู้หญิงโต้เถียงกัน ผมแหวกคนดูเข้าไปได้ ก็ต้องตกใจเลย เมื่อภาพตรงหน้าคือแฟนผมกำลังกระชากหัวผู้หญิงคนนึง
อยู่ และเหมือนน้องเขาจะเป็นรุ่นน้องด้วย ผมไม่รอช้า รีบวิ่งเข้าไปดึงแอนออกมาจากที่ตรงนั้น เท่าที่จำได้ผมกระชากแขนแอนแรงมากเพื่อ
จะดึงแอนออกมาจากตรงนั้น ผมหันไปมองน้องคนนั้นร้องห่มร้องไห้ มีเลือดออกตรงบริเวณหางตาด้วย ผมโกรธแอนมากที่ทำแบบนั้น
ออกจากโรงอาหารมา ผมพาแอนขึ้นรถทันที ขับรถออกมาสักพักผมจอดรถ แล้วหันมาถามผู้หญิงคนที่ผมคิดว่าจะมีเหตุผลมากที่สุด
ว่าทำอะไรลงไป แอนบอกผมว่าผู้หญิงคนนั้นทำร้ายเพื่อนเค้า ผมอดไม่ได้ตะคอกใส่แอนไป บอกแอนไปว่า มันเป็นเรื่องของเขา
มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับแอนเลย แล้วน้องเขาก็ยังเด็กด้วย แอนไม่พูดอะไรกลับมา เธอแค่มองหน้าผมแล้วเปิดประตูลงจากรถผมไปเลย
ผมไม่ได้ตามแอนไป เพราะคิดว่าแอนคงจะกลับมาที่คอนโดแล้วตอนเย็นค่อยคุยกัน แต่ไม่ใช่เลยแอนไม่กลับคอนโด ผมโทรหาก็ไม่รับ
จนถึงตอนเช้าผมจะไปหาแอนที่คณะ แต่เจอน้องผู้หญิงคนเมื่อวาน น้องใส่ผ้าปิดปากมาด้วยคงจะหน้าช้ำหน้าบวม แต่แผลรอยข่วนที่หางตา
ยังคงมีอยู่ ผมจึงเดินเข้าไปหาเพื่อจะไปขอโทษแทนแอนเมื่อวาน ผมเดินเข้าไปขอโทษน้องน้องไม่มองหน้าผมเลยก้มหน้าคงจะอายด้วย
แต่พอน้องเงยหน้าขึ้นมา น้ำตาน้องไหลน้งบอกว่าเป็นการเข้าใจผิดกันน้องไม่โกรธอะไร ตอนนั้นผมใจเสียมากรู้สึกผิดแทนแอน
น้องเขาทำท่ายิ้มกลบเกลื่อนไปก่อนจะถามทางไปทางหอสมุด แสดงว่าน้องแค่ปี1 ผมเห็นน้องไม่รุ้ทางบวกกับความรู้สึกผิด เลยอาสาไปส้งน้อง
ไปถึงหอสมุด ผมก็ลงมาส่งน้องด้วยเพราะเราก็ต้องแสดงความเป็นรุ่นพี่ที่ดี แต่พอไปถึงทางเข้าผมก็เจอกับเพื่อนของแอน เพื่อนของแอนมองผม
ด้วยสายตาที่ไม่ดีนักผมรู้แต่ผมไม่สนใจหรอก เพราะผมไม่ได้คิดอะไร ไม่กี่นาทีต่อมาผมกลับเข้ามาในรถมี missed call จากแอน 2 สาย
ผมรีบโทรกลับไปทันที แอนบอกผมว่ารอเธออยู่ตรงนั้นเดี๋ยวเธอจะมาหาผม ผมก็รอเธอประมาน 10 นาทีเธอมาหาผมที่รถ ผมเปิดประตูลงไปหาแอน
แอนผลักผม แล้วถามหาน้องคนนั้นดดยรู้ชื่อว่าน้องเขาชื่อ น้ำ(นามสมมุติ) แอนมาถึงเราไม่คุยอะไรกันเลยถามหาแต่น้ำ แล้วแอนก็ด่าผมสารพัด
ผมยอมรับว่าตอนนั้นผมเบื่อมาก เบื่อความรู้สึกแบบนี้ ผมเลยเลี่ยงที่จะไม่คุยกับแอน แอนไม่กลับคนโดเป็นเวลาเกือบอาทิตยืแล้ว
ผมพยายามโทรหาแอนแต่แอนกดตัดสายตลอด จนผมรู้สึกเครียด วันที่ 7 ธันวาเพื่อนผมชวนผมไปผับแห่งหนึ่ง ผมตกลงไปทันทีเพราะผมอยาก
ปลดปล่อยความเครียดข้างใน ผมแอบเช็กอินที่ร้านด้วยนะเพราะอยากให้แอนสนใจผม ผมนั่งดื่มกับเพื่อนไปสักพักก็เห็นน้องน้ำ น้องเขาเดินผ่าน
โต๊ะผมประมาน2-3รอบ เพื่อนผมชอบเลยชวนมานั่งร่วมวงด้วย ผมแปลกใจนะที่น้องดูเรียบร้อยแต่มาเที่ยวในที่แบบนี้ด้วย แต่น้องเขาบอกผมว่ามา
รับเพื่อนเดินตามหาหลายรอบไม่เจอ ผมก็เห็นน้องเขาเดินตามหาใครอยู่เหมือนกัน ดื่มกันไปสักพักน้องน้ำค่อยๆเขยิบเข้ามานั่งข้างๆผม
ในใจผมคิดว่าน้องเขาคงไม่เคยดื่มคงเริ่มเมาเข้าแล้ว น้องเขาเอามือมาลูบขาผมแล้วเหมือนจะใกล้จุดสำคัยซะแล้ว ผมเลยลุกขึ้นแล้วคิดว่า
ตัวเองควรกลับได้แล้วเพราะว่าตอนนั้นก็ตี3จะตี4แล้ว ผมพาตัวเองกลับไปที่คอนโด เปิดประตูคอนโดเข้าไป ผมถึงกับสร่างเมา ในห้องผมมีลูกโป่ง
เต็มพื้นไปหมด ตรงกลางโต๊ะอาหารมีกับข้าวอยู่เต็มโต๊ะพร้อมกับเค้กปอนด์นึงที่มีเทียนปักไว้ ในห้องถูกตกแต่งด้วยไฟลุกบอลสวยมากครับ
ผมกลับมาคิดขึ้นได้ว่า วันนี้เป็นวันเกิดของผมเอง แล้วแอนก็มาที่คอนดดด้วย ผมรู้สึกผิดมากอยากออกไปหาแอนแต่ผมไปไม่ไหวครับผมเมามาก
ตื่นเช้ามา เพื่อนผมโทรตามผมทันที ผมรับแต่มีเสียงโหวกเหวกโวยวายอีกแล้ว ปรากฏว่า แอนเข้าไปทำร้ายน้องที่ชื่อน้ำอีกแล้ว ผมรีบขับรถออกจาก
คอนโดไปยังมหาลัย พอไปถึงผมยังไม่ทันพูดอะไรแอนเดินมาตบหน้าผมหน้าชาไปเลยทีเดียว ผมยังจำสายตาของแอนได้ แอนน้ำตาไหลออกมา
แอนตบผมอีกครั้งนึง ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงกับพื้น เพื่อนผมเห็นว่าเราสองคนควรคุยกันเลยเดินออกจากที่นั่นไป แอนเงยหน้าแล้วมองหน้าผม
"ไปนอนกับมันมาใช่ไหม" ผมได้ยินถึงกับหัวเสีย ผมไม่พอใจมากที่แอนพูดแบบนั้น เราทะเลาะกันหนักกว่าเดิม แอนขว้างโทรศัพท์มาใส่ผมล
ผมหยิบมาดูก็ต้องตกใจอีก เพราะเป็นรูปน้องน้ำถ่ายเซลฟี่กับผมแต่ไม่มีแคปชั่นใดๆ มีแต่เช็กอินที่ร้านเดียวกัน ผมพูดไม่ออกไปพักใหญ่
พยายามจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมด แต่มันยากมากที่จะอธิบายตอนนั้น ผมจึงพูดได้แค่ความจริงคือ ผมกลับไปนอนที่ห้องของผม
แอนไม่ฟังอะไรแล้ว เธอเดินหนีผมไปเลย ผมเครียดมาก ตัดสินใจไปหาน้ำอยากถามว่านำรูปลงทำไม น้องตอบมาแค่ว่าไม่รูว่ามีแอนเป็นเพื่อนในเฟซบุ๊ค
แต่เท่าที่จำได้ แอนบอกผมว่าน้องน้ำพึ่งแอดเฟรนแอนมาเมื่อคืน ผมกะจะถามความจริงต่อแต่ผมต้องหยุดชะงักกับคำพูดของน้ำ
"น้ำจะไปแจ้งความ เพราะน้ำดดนทำร้ายร่างกาย" ผมเหมือนคนเห็นแก่ตัวนะ เพราะผมไม่อยากให้เรื่องไปถึงตำรวจและไม่อยากให้แฟนของ
ผมต้องมาเกี่ยวข้องอะไรกับโรงพัก ผมไม่รู้จะทำยังไงผมเลยขอร้องน้ำไว้ แต่เหมือนน้ำจะไม่ยอม ผมตัดสินใจนั่งลงคุกเข่าขอร้องน้องเขา
กลับมาคอนโดผมเหนื่อยมากกับเรื่องราวทั้งหมด แต่มีเสียงข้อความด้งขึ้น ผมรีบตอบกลับทันทีเพราะคิดว่าเป็นแอน แต่ไม่ใช่ครับเป็นน้องน้ำ
น้องน้ำทักมาส่งรูปต่างๆนาๆมาให้ผม แต่ผมก็ตอบไปห้วนๆนะ จนน้องเขา Video call มาหาผม ผมตัดสินใจอยู่พักนึง จึงกดรับ ไม่มีอะไรมากครับ
น้องเขาแค่จะเข้านอนแล้วโทรมาคุยกับผมผมไม่ได้สนใจมาก พอวางสายก็นอนกันไป แต่น้องเขาโทรมาหาผมทุกวัน จนกระทั่งวันนึงผมตั้งใจมาง้อแอน
โดยบอกน้องน้ำไว้ว่า อย่าโทรมาหาตอนนั้นนะ แต่กลับไม่ใช่เลยน้องน้ำโทรเข้ามาหาผม แล้วแอนก็เลือดร้อนจนทำให้ผมเริ่มหมดความอดทนกับทั้งคู่
ผมโทรไปถามว่าทำไมแอนถึงโทรเข้ามาทั้งๆที่ผมบอกแล้วว่าอย่าโทรมา น้องเขาก็บอกว่าน้องเขาเอามือไปโดน ผมก็กึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
จนผมกับแอนเริ่มจะห่างกันแล้วครับแอนไม่กลับมาคอนโดอีกเลย ส่วนน้ำก็โทรมาหาผมทุกวัน บอกตรงๆผมก็ไม่อยากคุยด้วยนะแต่ผมกลัวน้อง
แกจะไปแจ้งความ ผมไม่อยากให้แฟนผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ ผมบอกน้ำว่าพรุ่งนี้ผมจะไปเคลียร์กับแอนที่สระว่ายน้ำแห่งหนึ่ง ซึ่งผมคิดว่า
ทุกๆเสารือาทิตย์แอนต้องไป ผมตั้งใจไปเคลียร์กับแอนไม่ค้างคาครับว่าจะคบกันต่อหรือจะเลิกกันไปเลย แต่ในใจผมผมไม่อยากเลิกนะแต่อยู่
ที่แอนด้วยผมไม่รู้เขาอยากเลิกกับผมไหม แต่ผมเห้นนะว่าเขาไปโพสสถานะถึงผมที่อินสตาแกรมอยู่บ่อยๆ ประมานว่าคิดถึงช่วงเวลาเก่าๆ แอนโพสเกือบทุกวันเลย ผมลงจากรถด้วยอารมณ์ที่มันกดดันมากๆอึดอัด พอมาถึงที่สระน้ำปรากฏว่ามีคนมากมายมุงอยู่รอบสระ ผมรีบเดินขอทางแหวกฝูงชน
เข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น พอไปถึงผมเห็นแอนนั่งปั๊มหัวใจให้ผู้หญิงคนนึงอยุ่ ผมรีบวิ่งเข้าไปหาแอนทันที สอบถามเรื่องราวว่าเกิดอะไรขึ้น
ปรากฏว่าผู้หญิงที่นอนอยู่คือน้องน้ำ แอนกระชากเสื้อผมพร้อมกับคำพูดคำนึงที่ทำให้ผมต้องหยุดคิด "ต้องทำ CPR(การผายปอด)เป็น ก็รีบทำสิ!"
ผมเงียบไปพักนึงก่อนที่แอนจะดึงผมลงไปทำ CPR ผมสูดลมหายใจสุดฤทธิ์ก้มลงเป่าลมเข้าไปยังปากของน้ำแต่..เหตุการณ์ที่น่ารังเกียจก็เกิดขึ้น น้ำสอดลิ้นเข้ามาในปากผมพร้อมกลับดูดๆปากผมด้วยผมตกใจมากรีบดันตัวเองขึ้น ผญ.ที่ผมกำลังช่วยเธอลุกขึ้นทันที ซึ่งไม่เหมือนกับคนที่จมน้ำเลยสักนิด น้ำยิ้มมุมปากมาทางผมนิดๆ ก่อนที่จะมีคนพยุงไปโรงพยาบาล แอนทำท่าโล่งอกโล่งใจ พร้อมกับมีคนเข้ามาชมเราทั้งสองคน ผมงงมากที่ทำไมเขาถึงมาชมแอนด้วยแต่พอดูดีๆ ผมลืมสังเกตไปว่าแอนใส่กางเกงเดฟรัดมาก แต่แอนตัดสินใจกระโดดลงไปช่วยน้ำทั้งๆที่ตัวแอนเองอาจจะเป็นตะคริวหรือขยับตัวได้ไม่มากพอเนื่องจากกางเกงคับมากและอาจจะจมไปกับน้ำด้วย มาถึงที่รถผมเดินเข้าไปกอดแฟนผม จากที่ในหัวคิดว่าจะเลิกหรือไม่เลิกดี ผมกลับคิดว่าผมจะไม่มีวันปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปไหน ผมถามแอนว่าไม่หึงผมหรอที่ให้ผมก้มลงจูบคนที่แอนไม่ชอบไม่กลัวว่าน้องเขาจะแกล้งจมน้ำหรอ แอนบอกว่าวินาทีนั้นจะชอบไหมแอนไม่รู้แต่แอนรู้แค่ว่าทุกชีวิตมีค่า ไม่มีใครอยากตาย แอนพูดกับผมแบบนี้ ผมน้ำตาไหลออกมาที่ผมโง่ไม่ทันเกมผู้หญิงคนนั้น เรื่องราวทั้งหมดมันเป็นบทเรียนครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของผม
ผมรักแอนนะ