ก็อย่างที่หัวข้อกระทู้นั้นเหล่ะครับ
ผมขอ ท้าวความ
ในชีวิต ผมมีรักแรกพบแค่ 2 ครั้ง ครั้งแรกเกิดขึ้นตอนผมอยู่ ป.2 ครับ
ผมจำได้ว่า ผมเป็น นักเรียนใหม่ที่ย้ายจาก จังหวัดหนึ่งมาอยู่อีกจังหวัดหนึ่ง
เนื่องด้วยสถานภาพทางบ้านที่ไม่พร้อม ผมหมายถึง ผมมีแค่แม่ครับ ผมไม่มีพ่อ พ่อผมมีครอบครัวใหม่ทั้งแต่เด็ก
เลยทำให้ ป้าต้องเป็นคนเลี้ยงดูแทนแม่ของตัวเอง
เข้าเรื่องเลยดีกว่า
ต้องที่ผมอยากย้ายใหม่ ผมแทบจะไม่มีเพื่อนเลยครับ ผมเป็นคนพูดน้อยตั้งแต่เด็ก ผมทำได้แค่อยู่กับกลุ่มเพื่อนที่เกเรหน่อยๆ
แต่ผมทีความสุขนะ วันหนึ่งครับ เพื่อนกลุ่มนี้พาผมไปหาซื้อของกินตอนเย็นๆแถวหน้าโรงเรียน ตอนนั้นมีบ้านพักครูที่อยู่หน้าโรงเรียนด้วยครับ
เป้นแหล่งที่ชุมนุมของเด็กหลายๆกลุ่มเลยครับ บ้านหลังนั้นมี หมา อยู่1ตัว ชื่ออะไรไม่รู้ผมจำไม่ได้ แต่จะมีเด็กผู้หญิงอยู่หนึ่งคนที่ชอบมาเล่นกับหมาตัวนั้นอยู่บ่อยๆ เด็กคนนั้น ชื่อ ฝน ครับ เธอเป็นคนรักสัตว์มาก วันนั้นเป็นวันแรกที่ผมได้พบเธอ และก็เป็นครั้งเดียวที่ผมได้พบเธอ
หลังจากนั้นเราไม่เจอกันอีกเลย
เมื่อผมโตขึ้น ผมเลยไม่เชื่อเรื่องพวกนี้
แต่มันแปลกมากครับ มันเกิดขึ้นอีกครั้ง ตอนนั้นผมอยู่ ป.2 ตอนนี้ผมอยู่ ปี4 อาจจะข้ามช่วงเวลามาเยอะน้อยมากเลยจริงๆครับ
ผมชอบผู้หญิงคนหนึ่งตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เชื่อ มันไม่ได้เกิดขึ้นมานานมาก จนผมลืมความรู้สึกนี้ไปแล้ว
วันนั้นเป็นวันรับปริญญาครับ ผมอยู่ปี3ของคณะวิศวะของหมาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ผมเป็นพนักงานของร้านนมร้านหนึ่งครับ ซึ่งตอนนั้นก็ไม่ได้ทำแล้วแต่ไปเล่นบ่อยๆ วันนั้นเป็นวันที่พี่ที่ร้านรับปริญญาครับ ทุกคนวุ่นวายกันไปหมด รวมถึงผมก็มีเรียน แต่พอเรียนเสร็จก็ไปเจอกันที่ร้าน วันนั้นเป็นวันแรกที่ผมได้เจอ P'K ครับ (ขอใช้เป็นอักษรย่อครับ) มันเป็นความรู้สึกที่มันไม่ได้เกิดขึ้นมานานมากมากตั้งแต่ ป.2 ครับ วันนั้นเป็นวันแรก ที่ความรู้สึกแบบนั้นกลับมา ผมทำได้แค่ของ IG ของ P'K ครับ แต่โชคดีที่ IG P'K มีเฟสติดมาด้วย ผมเลยแอด friend ไป หลังจากวันนั้น เราไม่ได้เจอกันอีกเลยครับ
ตั้งแต่ มีนา59 จน ธันวา59 เป็นระยะเวลา 9 เดือนครับ ที่ผมไม่ได้เจอ P'K เลยผมทำได้แต่ รอ สักวันคงได้เจอกันอีก แล้วมันก็เป็นยังนั้นครับ
ธันวา59 มหาวิทยาลัยของผมจัดรับปริญญาอีกครั้ง ซึ่ง P'K กลับมารับปริญญาเพื่อน แล้วP'Kก็มาหาพี่ที่ร้าน ซึ่งผมมาทุกวัน แต่วันนั้นกะว่าจะมาร้านช่วงดึกๆ แต่ผมก็เลื่อนเฟสดูปกติ แล้วP'Kก็อัพรูปที่ร้าน ผมเลยถามในกลุ่มที่ร้านว่า "P'Kมาร้านหรอ?? " ทุกคนรู้ครับ ว่าเราชอบพี่เค้านานมาก แต่ไม่เคยทักไม่คุย ไม่กล้า ได้แต่กดหัวใจในเฟสบุ๊คให้ ตอนที่ได้รู้ว่าP'Kมาร้าน ผมรีบไปเลยครับ ผมได้เจอP'Kครั้งที่ 2 แค่5นาทีครับ เป็นเวลาที่บีบหัวใจสุดๆ แล้วP'Kก็เดินออกจากร้านไป หลังจากนั้นผมเฟลทั้งคืนเลย ไม่เป็นอันอยากทำอะไร
จนวันรุ่งขึ้นวันรับจริงของมหาวิทยาลัยผม ที่ร้านของเราขาย หมูทอดกับไก่ทอดในตอนเช้าจนถึงสายๆของวันนั้น P'Kครับ พี่เค้าเดินมากับกลุ่มเพื่อน รอยยิ้มเกิดขึ้นบนใบหน้าของผมทันที่ ครั้งที่3ในรอบ 9เดือน สำหรับผม มันเป้นอะไรที่โคตรจะดี วันนั้นพี่เค้าสวยมากในสายตาของผม P'Kมาหาพี่ที่ร้าน P'Kนั่งอยู่ที่ร้านจนเกือยเย็นวันนั้น เป็นวันที่ผมมีความสุขมากนะ สำหรับ 9 เดือนที่ค่อยมองผ่าน facebook และ IG จนถึงเวลาต้องลา
เย็นวันนั้น P'K ถึงเวลาต้องกลับ P'K กำลังเดินออกจากร้าน แล้วP'Kลืมลา พี่ที่ร้าน เลยหันมาถามผมว่า "พี่....ล่ะ??" เป็นประโยคแระที่เราได้คุยกัน
ผมตอบไปว่า "อยู่หลังร้านครับ" P'K ก็พูดว่า "ฝากบอก....ด้วยนะ" เราก็ตอบ "ครับ หัวเราะ" เป็นอะไรที่ไม่ได้เกี่ยวกับเราเลย
แต่แมร่งโคตรมีความสุข หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันเลยครับ
จนตอนนี้ผมอยู่ปี 4 แล้วครับ เวลามันผ่านมาเร็วมากครับ อีก 1เดือนจะครบ 1ปีที่ผมแอบชอบอยู่อย่างนี้
ตอนนี้ในชีวิตผมมีผู้หญิงผ่านเข้ามามากมายแล้วก็ผ่านออกไป ผมรู้สึกว่าผู้หญิงที่ผ่านเข้ามา เค้าแค่ต้องการความสัมพันธ์เพียงชั่วคราว
แล้วก็จบไป เหมือนตัวละครหนึ่งตัวในชีวิตคนเรา
สุดท้ายนี้ผมก็ยังคงได้แค่แอบชอบP'K ต่อไป
เพราะเพียงคำพูด 1คำพูด ที่ทำให้เราไม่กล้าที่จะไปคุยกับP'K จากพี่ที่ร้าน "ถ้าพี่ไม่ได้รู้จักเราขนาดนั้น พี่คงเชียร์เราไปแล้ว"
มันเป็นคำพูดที่บ่งบอกอะไรได้หลายอย่าง เราเป็นน้องที่ดีได้ เพื่อนที่ดีได้ พี่ที่ดีได้ แต่เราไม่สามารถเป็นคนรักที่ดีได้
มันเป็นการสร้างกำแพงให้ตัวเอง จนทุกวันนี้เรารอ รอวันนี้เราจะทำลายคำพูดนี้ เพื่อทำให้ทุกคนเห็น ว่าเราไม่ได้แย่ขนาดนั้น
เราควรทำดีเสมอ จนบางครั้งเราท้อ ว่าเราทำไปเพื่อใคร เพื่อคำพูด1คำพูด หรือเพื่อทำลายคำสมประมาท เพื่อไปหารักแรกพบครั้งที่2ของตัวเอง สุดท้ายเราเองต่างหากที่เจ็บ เพราะการทำดีเป็นล้านๆครั้ง ยังไงสะ คนก็มองการทำผิดแค่1ครั้งเท่านั้น เราคงได้แค่รอ วันที่ทุกคนยอมรับเรา
และ เรายอมรับตัวเอง
รักแรกพบ ครั้งที่ 2
ผมขอ ท้าวความ
ในชีวิต ผมมีรักแรกพบแค่ 2 ครั้ง ครั้งแรกเกิดขึ้นตอนผมอยู่ ป.2 ครับ
ผมจำได้ว่า ผมเป็น นักเรียนใหม่ที่ย้ายจาก จังหวัดหนึ่งมาอยู่อีกจังหวัดหนึ่ง
เนื่องด้วยสถานภาพทางบ้านที่ไม่พร้อม ผมหมายถึง ผมมีแค่แม่ครับ ผมไม่มีพ่อ พ่อผมมีครอบครัวใหม่ทั้งแต่เด็ก
เลยทำให้ ป้าต้องเป็นคนเลี้ยงดูแทนแม่ของตัวเอง
เข้าเรื่องเลยดีกว่า
ต้องที่ผมอยากย้ายใหม่ ผมแทบจะไม่มีเพื่อนเลยครับ ผมเป็นคนพูดน้อยตั้งแต่เด็ก ผมทำได้แค่อยู่กับกลุ่มเพื่อนที่เกเรหน่อยๆ
แต่ผมทีความสุขนะ วันหนึ่งครับ เพื่อนกลุ่มนี้พาผมไปหาซื้อของกินตอนเย็นๆแถวหน้าโรงเรียน ตอนนั้นมีบ้านพักครูที่อยู่หน้าโรงเรียนด้วยครับ
เป้นแหล่งที่ชุมนุมของเด็กหลายๆกลุ่มเลยครับ บ้านหลังนั้นมี หมา อยู่1ตัว ชื่ออะไรไม่รู้ผมจำไม่ได้ แต่จะมีเด็กผู้หญิงอยู่หนึ่งคนที่ชอบมาเล่นกับหมาตัวนั้นอยู่บ่อยๆ เด็กคนนั้น ชื่อ ฝน ครับ เธอเป็นคนรักสัตว์มาก วันนั้นเป็นวันแรกที่ผมได้พบเธอ และก็เป็นครั้งเดียวที่ผมได้พบเธอ
หลังจากนั้นเราไม่เจอกันอีกเลย
เมื่อผมโตขึ้น ผมเลยไม่เชื่อเรื่องพวกนี้
แต่มันแปลกมากครับ มันเกิดขึ้นอีกครั้ง ตอนนั้นผมอยู่ ป.2 ตอนนี้ผมอยู่ ปี4 อาจจะข้ามช่วงเวลามาเยอะน้อยมากเลยจริงๆครับ
ผมชอบผู้หญิงคนหนึ่งตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เชื่อ มันไม่ได้เกิดขึ้นมานานมาก จนผมลืมความรู้สึกนี้ไปแล้ว
วันนั้นเป็นวันรับปริญญาครับ ผมอยู่ปี3ของคณะวิศวะของหมาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ผมเป็นพนักงานของร้านนมร้านหนึ่งครับ ซึ่งตอนนั้นก็ไม่ได้ทำแล้วแต่ไปเล่นบ่อยๆ วันนั้นเป็นวันที่พี่ที่ร้านรับปริญญาครับ ทุกคนวุ่นวายกันไปหมด รวมถึงผมก็มีเรียน แต่พอเรียนเสร็จก็ไปเจอกันที่ร้าน วันนั้นเป็นวันแรกที่ผมได้เจอ P'K ครับ (ขอใช้เป็นอักษรย่อครับ) มันเป็นความรู้สึกที่มันไม่ได้เกิดขึ้นมานานมากมากตั้งแต่ ป.2 ครับ วันนั้นเป็นวันแรก ที่ความรู้สึกแบบนั้นกลับมา ผมทำได้แค่ของ IG ของ P'K ครับ แต่โชคดีที่ IG P'K มีเฟสติดมาด้วย ผมเลยแอด friend ไป หลังจากวันนั้น เราไม่ได้เจอกันอีกเลยครับ
ตั้งแต่ มีนา59 จน ธันวา59 เป็นระยะเวลา 9 เดือนครับ ที่ผมไม่ได้เจอ P'K เลยผมทำได้แต่ รอ สักวันคงได้เจอกันอีก แล้วมันก็เป็นยังนั้นครับ
ธันวา59 มหาวิทยาลัยของผมจัดรับปริญญาอีกครั้ง ซึ่ง P'K กลับมารับปริญญาเพื่อน แล้วP'Kก็มาหาพี่ที่ร้าน ซึ่งผมมาทุกวัน แต่วันนั้นกะว่าจะมาร้านช่วงดึกๆ แต่ผมก็เลื่อนเฟสดูปกติ แล้วP'Kก็อัพรูปที่ร้าน ผมเลยถามในกลุ่มที่ร้านว่า "P'Kมาร้านหรอ?? " ทุกคนรู้ครับ ว่าเราชอบพี่เค้านานมาก แต่ไม่เคยทักไม่คุย ไม่กล้า ได้แต่กดหัวใจในเฟสบุ๊คให้ ตอนที่ได้รู้ว่าP'Kมาร้าน ผมรีบไปเลยครับ ผมได้เจอP'Kครั้งที่ 2 แค่5นาทีครับ เป็นเวลาที่บีบหัวใจสุดๆ แล้วP'Kก็เดินออกจากร้านไป หลังจากนั้นผมเฟลทั้งคืนเลย ไม่เป็นอันอยากทำอะไร
จนวันรุ่งขึ้นวันรับจริงของมหาวิทยาลัยผม ที่ร้านของเราขาย หมูทอดกับไก่ทอดในตอนเช้าจนถึงสายๆของวันนั้น P'Kครับ พี่เค้าเดินมากับกลุ่มเพื่อน รอยยิ้มเกิดขึ้นบนใบหน้าของผมทันที่ ครั้งที่3ในรอบ 9เดือน สำหรับผม มันเป้นอะไรที่โคตรจะดี วันนั้นพี่เค้าสวยมากในสายตาของผม P'Kมาหาพี่ที่ร้าน P'Kนั่งอยู่ที่ร้านจนเกือยเย็นวันนั้น เป็นวันที่ผมมีความสุขมากนะ สำหรับ 9 เดือนที่ค่อยมองผ่าน facebook และ IG จนถึงเวลาต้องลา
เย็นวันนั้น P'K ถึงเวลาต้องกลับ P'K กำลังเดินออกจากร้าน แล้วP'Kลืมลา พี่ที่ร้าน เลยหันมาถามผมว่า "พี่....ล่ะ??" เป็นประโยคแระที่เราได้คุยกัน
ผมตอบไปว่า "อยู่หลังร้านครับ" P'K ก็พูดว่า "ฝากบอก....ด้วยนะ" เราก็ตอบ "ครับ หัวเราะ" เป็นอะไรที่ไม่ได้เกี่ยวกับเราเลย
แต่แมร่งโคตรมีความสุข หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันเลยครับ
จนตอนนี้ผมอยู่ปี 4 แล้วครับ เวลามันผ่านมาเร็วมากครับ อีก 1เดือนจะครบ 1ปีที่ผมแอบชอบอยู่อย่างนี้
ตอนนี้ในชีวิตผมมีผู้หญิงผ่านเข้ามามากมายแล้วก็ผ่านออกไป ผมรู้สึกว่าผู้หญิงที่ผ่านเข้ามา เค้าแค่ต้องการความสัมพันธ์เพียงชั่วคราว
แล้วก็จบไป เหมือนตัวละครหนึ่งตัวในชีวิตคนเรา
สุดท้ายนี้ผมก็ยังคงได้แค่แอบชอบP'K ต่อไป
เพราะเพียงคำพูด 1คำพูด ที่ทำให้เราไม่กล้าที่จะไปคุยกับP'K จากพี่ที่ร้าน "ถ้าพี่ไม่ได้รู้จักเราขนาดนั้น พี่คงเชียร์เราไปแล้ว"
มันเป็นคำพูดที่บ่งบอกอะไรได้หลายอย่าง เราเป็นน้องที่ดีได้ เพื่อนที่ดีได้ พี่ที่ดีได้ แต่เราไม่สามารถเป็นคนรักที่ดีได้
มันเป็นการสร้างกำแพงให้ตัวเอง จนทุกวันนี้เรารอ รอวันนี้เราจะทำลายคำพูดนี้ เพื่อทำให้ทุกคนเห็น ว่าเราไม่ได้แย่ขนาดนั้น
เราควรทำดีเสมอ จนบางครั้งเราท้อ ว่าเราทำไปเพื่อใคร เพื่อคำพูด1คำพูด หรือเพื่อทำลายคำสมประมาท เพื่อไปหารักแรกพบครั้งที่2ของตัวเอง สุดท้ายเราเองต่างหากที่เจ็บ เพราะการทำดีเป็นล้านๆครั้ง ยังไงสะ คนก็มองการทำผิดแค่1ครั้งเท่านั้น เราคงได้แค่รอ วันที่ทุกคนยอมรับเรา
และ เรายอมรับตัวเอง