คือเราได้รู้จะกับคนๆหนึ่ง เขาเข้ามาจีบเรา ด้วยความที่เราไม่ชอบให้ใครเข้ามาวุ่นวายกะชีวิตเรา ไม่ชอบให้ใครโทรมาตอนเรานอน ไม่ชอบให้โทรมาตอนที่เราทำงาน ไม่ชอบให้โทรมาตอนที่อยู่กับเพื่อนๆ เวลาที่เขาโทรหาเรา เราชอบหงุดหงิดใส่เขา พูดจาไม่ดีใส่เขา จนบางครั้งเราก็แอบสงสารเขาเหมือนกัน คิดว่าถ้าเป็นเรา เราก็คงเสียใจเหมือนกันที่โดนหงุดหงิดใส่ แค่โทรหา วันหยุดเขาก็ชอบชวนไปเที่ยวที่นั้นที่นี่ แต่เราเลือกที่จะอยู่บ้านเพราะคิดทำงานมาทั้งอาทิตย์ก็อยากจะนอนอยู่บ้านเฉยๆ เขาก็ชอบมารอบกวนเราจนทำให้เราหงุดหงิดอยู่เลื่อย
เราเลยอยากจะบอกเขา ไม่อยากให้เขาโทรมา อยากให้เขาเจอคนที่ดีกว่านี้ โดยที่เขาไม่ต้องเสียใจ ไม่ต้องร้องไห้ เราเคยบอกไปแล้วครั้งหนึ่ง เขาเสียใจมาก เขาร้องไห้ เราเห็นน้ำตาเขาแล้วก็ใจอ่อน สงสารเขา เราพึ่งเห็นน้ำตาผู้ชายก็ครั้งนี้แหละ ไม่ใช่ว่าเราคุยหลายคนนะ เพียงแค่เราไม่ชอบให้ใครโทรมากวน ไม่ชอบคนที่จู้จี้จุกจิกกะชีวิตเรา ((เพื่อนๆบอกว่า..ก็ดีแล้วไงที่มีคนคอยเป็นห่วง คอยเอาใจใส่ ""กูอยากได้แบบนี้บ้าง อยากเป็นแบบกูหรอ? ที่คอยวิ่งตามเขาอยู่ตลอด.."" )) คิดในใจ..ใช่!! มันดี ดีกว่าที่ต้องวิ่งตาม.. ((แต่แบบนี้มันมากไป มากจนเราอึดอัด จนเราไม่มีความเป็นส่วนตัว มากไปจนเรารำคาน))
บอกลายังไง? ให้คนฟังเจ็บน้อยที่สุด