ผมมีปัญหาอยากปรึกษาครับ เกี่ยวกับเรื่องการเรียน และครอบครัว

สวัสดีครับ ผมเป็นนักเรียน ม.6 จากโรงเรียนแห่งหนึ่งในภาคตะวันออก

ตอนนี้ผมกำลังตัดสินใจที่จะเรียนมหาวิทยาลัย "ไกลบ้าน" โดยมีเหตุผลว่า

1.ตัวผมต้องการเจอสังคมใหม่ เพราะตอนนี้มหาวิทยาลัยใกล้บ้านนั้น ผมเกรงว่าเข้าไป ก็เจอแต่เพื่อน หรือรุ่นพี่ที่รู้จักกันมานานอยู่แล้ว จำนวนพอสมควรเลยครับ
2.มหาลัยใกล้บ้านที่ว่านี้ ปัจจุบันมีสถานที่เที่ยว สถานเริงรมย์ มากมายอยู่แล้ว ก็จริงที่ว่า ไม่ว่าที่ไหนก็คงมี แต่ที่นี่มีเยอะ และมีเพื่อนๆที่สนิทมากๆรุ่นพี่สนิทมากอยู่ใกล้ๆด้วยแล้ว อาจจะปฎิเสธคำชวนได้ยาก ผมจึงอยากตัดปัญหาตรงนี้ไปด้วย เพราะช่วงม.ต้น-ปลาย ตลอดมานั้น การวางตัวของผมค่อนข้างที่จะไปตามคำชวนแทบทุกครั้ง อาจจะมีปฎิเสธบ้างแต่ก็เพราะด้วยเหตุผลมาจากทางบ้าน จึงขอผ่านไปได้ แต่เมื่อไปอยู่หอ แล้วคงใช้แบบนั้นไม่ได้แล้ว
3.ตัวผมเรียนสายศิลป์-คำนวณมา แต่อยากเรียน เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ครับจึงอยากทำงานด้านนี้ด้วย ตัวผมมีความสามารถด้านคอมพิวเตอร์อยู่บ้าง และชอบการทำงานเกี่ยวกับคอม เคยมีประสบการณ์ การซ่อมคอม การประกอบคอม การลงโปรแกรม ลงวินโดว์ การเดินnetwork เป็นพวกพื้นฐานครับ ไม่ได้รู้หลักการหรือทฤษฎีนะครับ พอรู้แบบครูพักลักจำ จึงอยากเรียนด้านนี้ไปเลยครับ อาจจะยากหน่อยที่ไม่มีวิชาพื้นฐานอย่างสายวิทย์ แต่คิดว่าขยันเพิ่มหน่อยแต่ไปรอดในวิชาพื้นฐานแน่นอนครับ เพื่อวิชาที่ชอบและถนัด
4.ยื่นรับตรงมหาวิทยาลัยใกล้บ้านไปแล้วครับ แต่ไม่ติด ผลการเรียนระดับกลางๆ 2.75+ คะแนนแกทก็ไม่แย่มาก 170+ ที่เลือกยื่นมหาวิทยาลัยไกลเพราะ เขารับเด็กศิลป์เข้าคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ครับ และเครดิตมหาลัยก็พอมี ไม่น่าเกลียดครับ
5.ผมรอแอดได้ครับ แต่จะยื่นมหาลัยที่ไกลไปก่อน ถ้าติดจะได้ไม่ต้องไปแข่งกับคนอีกหลายพันหลายหมื่นที่รอยื่นรอบแอดครับ

ด้วยเหตุผลที่กล่าวมา ทางผู้ปกครองทราบดีครับ แต่ไม่อนุญาติให้ไปเรียนไกลบ้าน ด้วยเพราะ

1.ระยะทางที่ไกลจากบ้านมากๆ ไม่สามารถเดินทางถึงแค่ 1-2 ชั่วโมง ถ้าหากมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นที่บ้านจะทำอย่างไร?
2.ถ้าอยากจะเจอสังคมใหม่ อยากจะดูแลตัวเอง รอให้เรียนจบแล้วค่อยไป มันไม่ได้เหรอ ?
ข้อ3 นี้เป็นความคิดผมตอนที่คุยกับผู้ปกครอง ผุดขึ้นมานะครับ
3.ผู้ปกครองผม อาจจะกลัวที่ตอน ม.ต้น-ปลาย ผมเป็นคนชอบเที่ยว (แต่ไม่ได้เสียการเรียนนะครับ ไม่เคยติด 0,ร,มผ,มส และไม่เคยเข้าห้องปกครองครับ)
ด้วยความเป็นห่วงของผู้ใหญ่ ผมเข้าใจดีครับ คงจะกลัวเราไขว้เขว ไปตามคนอื่น และกลัวเรามีอันตราย เพราะระยะทางเขาไม่สามารถมาหาเรา หรือเราไปหาเขาได้ในเวลารวดเร็ว


ที่กล่าวมานั้นคือคำถามที่ผมให้คำตอบไม่ได้ครับ ผมมีความคิดที่อาจจะเห็นแก่ตัวบ้าง แต่มันคืออนาคตเรา เราทำเพื่อตัวเอง และทำเพื่อมาเลี้ยงครอบครัวต่อไปในอนาคต ผมลองปรึกษาหลายๆคนแล้ว แต่ก็ยังไม่พบคำพูดที่จะทำให้ผู้ปกครองของผมนั้นยอมรับได้ จึงอยากถามรุ่นพี่ หรือบุคคลซึ่งมีประสบการณ์ทุกคนครับ ว่าจะมีวิธีไหนให้เราสามารถพูดโน้วน้าวได้บ้าง จริงๆคำตอบควรมาจากในใจตัวเอง แต่บางทีเราพูดสิ่งที่คิดทุกอย่างไม่ได้ จึงอยากลองถามผู้อื่นดูบ้างครับ

ปล. ผมจะใช้วิจารณญาน ในการอ่านและทำความเข้าใจทุกคอมเม้นครับ ขอบคุณครับ
ปล.2 ถ้าผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยครับ