เราได้คุยกับรุ่นพี่คนนึงซึ่งเขามีแฟนแล้ว คบกันมาหลายปี เราแอบคุยกันมาประมาณห้าเดือน เรารู้ว่ามันผิดมากๆเราเลยพยายามเลิกคุยซึ่งมันยากมาก เราก็ชอบพี่เขา พี่เขาก็บอกว่าชอบเรา ทั้งที่มีแฟนแล้ว อย่าเพิ่งคิดว่าเราสองคนเป็นคนไม่ดีนะคะ เรารู้ว่าอันไหนถูกอันไหนผิด เราเลือกที่จะทำสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง เราเลือกที่จะออกมา เพื่อให้พี่เขาสองคนรักกัน ช่วงที่เลิกคุยกัน เราแทบไม่มองหน้าพี่เค้า แกล้งทำเป็นไม่เห็น ทั้งที่ในใจคิดถึงแทบตาย แล้วก็ไม่ได้เป็นแค่เรา พี่เค้าก็เป็น เราต่างคิดถึงกันอยากกลับมาคุยกัน มันเป็นช่วงที่สับสนที่สุด ทรมานที่สุด พี่เค้าเคยบอกเราว่า ไม่หน้าเจอกันช้าเกินไปเลย เราไม่ได้อยากเป็นมือที่สามนะ ไม่ได้อยากมาแอบคุยทั้งที่รู้ว่าเขามีแฟนแล้ว เราไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย สรุปคือ พี่เค้าก็เลือกแฟนพี่เค้า แล้วเราก็ไม่ได้คุยกัน เราเฮิร์ตมากๆ
.
.
.
ช่วงเวลาที่เราต่างหลบหน้ากันมันน่าอึดอัดมาก แล้ววันนึง เป็นวันที่เราเข้าค่าย พี่เขาอยู่มอหกและเป็น รด. ปกติมอหกจะต้องติวเพื่อเตรียมตัวเข้ามหาลัย แต่พี่เขาขอคุณครูมาคุมนักเรียนที่เข้าค่าย เราแอบดีใจ เพราะนี่มันปีสุดท้ายที่เราจะได้เข้าค่ายและเป็นปีสุดท้ายที่พี่เขาจะอยู่โรงเรียนนี้ เราคิดในใจว่าไหนๆก็ปีสุดท้ายแล้ว ถ้ายังมัวหลบหน้ากันแบบนี้จบออกไปต้องเสียดายมากแน่ๆ เลยตัดสินใจเดินเข้าไปทัก ความรู้สึกตอนนั้นมันเหมือนยกภูเขาออกจากอก เรายิ้มให้กันได้เหมือนเดิมแล้ว ขากลับจากเข้าค่ายเราก็ได้นั่งข้างกันตลอดทาง ลองนึกถึงเวลาที่ได้นั่งกับคนที่เรารักสิ ว่ามันดีแค่ไหน แต่เราก็เตือนตัวเองมาตลอดว่าพี่เขามีแฟนแล้ว
.
.
.
ย้อนกลับไป ตอนที่คุยกัน เรามักส่องเฟสแฟนพี่เขาตลอด บางครั้งเราก็เห็นรูปคู่ เราเจ็บ แต่ก็ดีนะ เผื่อมันจะทำให้เราเลิกยุ่งกับพี่เขาได้ แต่ก็ไม่น้อยเลยที่เราจะเห็นแฟนพี่เขาโพสว่าทะเลาะกัน ล่าสุดเราเห็นแฟนพี่เค้า โพสบอกเลิก.บอกว่าจะลืมให้ได้ ครั้งนี้ดูจริงจังมาก เราคิดว่าพี่เค้าคงเลิกกันจริงๆแล้วล่ะ แต่ถึงเราจะชอบพี่เขาขนาดไหนก็ไม่ได้รู้สึกดีหรอกนะที่เห็นความรักของคนสองคนจบลงแบบนี้ เราถามพี่เขาว่าทำไมถึงเลิกกัน พี่เขาบอกว่า แฟนพี่เขาบอกว่าพี่ไม่มีเวลาให้ ทั้งๆที่พี่ก็พยายามทำทุกอย่างให้แฟนพี่พอใจ แต่ดูเหมือนแฟนพี่จะไม่เชื่ออะไรพี่เลย พี่ก็ไม่รู้จะพูดไปทำไม นี่ไม่ใช่ครั้งแรก เป็นแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว พี่เหนื่อยพี่ท้อ พี่เลยออกมาดีกว่า
.
.
.
พี่เขาเลิกกันได้ประมาณอาทิตกว่าๆ วันนั้นเป็นงานวัด เราเห็นพี่เค้ากับแฟนพี่เค้าแล้วใจหายแทน แล้วพี่เค้าก็เดินมาหาเรา เราเลยเดินเล่นกัน เราเห็นแฟนพี่เขาแล้วคิดในใจว่า เฮ้ยมันจะโอเครึป่าว แต่เขาก็เลิกกันแล้ว คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง เราก็ได้มีเจตนาอะไรแค่เดินเล่น แล้วเราก็ไม่ได้เดินไปหาพี่เค้าก่อนด้วย เดินได้ซักพักเราก็นั่งคุยกัน แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น แฟนพี่เค้าเดินเข้าแทรกระหว่างกลางแล้วก็พูดว่าขอนั่งคุยด้วยคน แล้วหันมาพูดกับเราว่า น้องคิดว่าน้องทำถูกแล้วหรอมานั่งคุยกับแฟนพี่ ตอนนั้นเราใจเต้นแรงมาก เราโกดเราสั่นไปทั้งตัว แล้วเราก็ลุกแล้วเดินออกมาโดยไม่พูดอะไร เราคิดแต่ว่าเราจะกลับไปสงบสติอารมณ์ที่บ้าน
.
.
.
แล้วพี่เขาก็ส่งข้อความมาขอโทด เราเลยถามพี่เค้าว่าแฟนพี่ว่าไง แฟนพี่เขาบอกว่า ให้โอกาสแล้วทำไมไม่กลับมา ไม่รักกันแล้วหรอ ประมาณว่าแฟนพี่เค้าบอกเลิกเพื่อให้พี่เค้าง้อ แต่พี่เค้าบอกว่า พี่เค้าไม่อยากกลับไป พี่เค้าอยากอยู่แบบนี้มากกว่า มันสบายใจกว่า สรุปคือพี่เขาไม่อยากกลับไปคบกับแฟนพี่เขาแล้ว แฟนพี่เขาไม่คิดว่าพี่เขาจะเลิกจริงๆ
.
.
.
เราอยากถามทุกๆคนที่อ่านกระทู้นี้ว่า มีความคิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้ เราดูเป็นคนเลวรึป่าว
นี่เป็นกระทู้แรกของเรา ยาวหน่อย อาจมีข้อผิดพลาดอะไรก็ขอโทดด้วยนะคะ
อยากถามความเห็นจากเรื่องราวนี้ ว่าเราดูเป็นคนเลวไหม:(
.
.
.
ช่วงเวลาที่เราต่างหลบหน้ากันมันน่าอึดอัดมาก แล้ววันนึง เป็นวันที่เราเข้าค่าย พี่เขาอยู่มอหกและเป็น รด. ปกติมอหกจะต้องติวเพื่อเตรียมตัวเข้ามหาลัย แต่พี่เขาขอคุณครูมาคุมนักเรียนที่เข้าค่าย เราแอบดีใจ เพราะนี่มันปีสุดท้ายที่เราจะได้เข้าค่ายและเป็นปีสุดท้ายที่พี่เขาจะอยู่โรงเรียนนี้ เราคิดในใจว่าไหนๆก็ปีสุดท้ายแล้ว ถ้ายังมัวหลบหน้ากันแบบนี้จบออกไปต้องเสียดายมากแน่ๆ เลยตัดสินใจเดินเข้าไปทัก ความรู้สึกตอนนั้นมันเหมือนยกภูเขาออกจากอก เรายิ้มให้กันได้เหมือนเดิมแล้ว ขากลับจากเข้าค่ายเราก็ได้นั่งข้างกันตลอดทาง ลองนึกถึงเวลาที่ได้นั่งกับคนที่เรารักสิ ว่ามันดีแค่ไหน แต่เราก็เตือนตัวเองมาตลอดว่าพี่เขามีแฟนแล้ว
.
.
.
ย้อนกลับไป ตอนที่คุยกัน เรามักส่องเฟสแฟนพี่เขาตลอด บางครั้งเราก็เห็นรูปคู่ เราเจ็บ แต่ก็ดีนะ เผื่อมันจะทำให้เราเลิกยุ่งกับพี่เขาได้ แต่ก็ไม่น้อยเลยที่เราจะเห็นแฟนพี่เขาโพสว่าทะเลาะกัน ล่าสุดเราเห็นแฟนพี่เค้า โพสบอกเลิก.บอกว่าจะลืมให้ได้ ครั้งนี้ดูจริงจังมาก เราคิดว่าพี่เค้าคงเลิกกันจริงๆแล้วล่ะ แต่ถึงเราจะชอบพี่เขาขนาดไหนก็ไม่ได้รู้สึกดีหรอกนะที่เห็นความรักของคนสองคนจบลงแบบนี้ เราถามพี่เขาว่าทำไมถึงเลิกกัน พี่เขาบอกว่า แฟนพี่เขาบอกว่าพี่ไม่มีเวลาให้ ทั้งๆที่พี่ก็พยายามทำทุกอย่างให้แฟนพี่พอใจ แต่ดูเหมือนแฟนพี่จะไม่เชื่ออะไรพี่เลย พี่ก็ไม่รู้จะพูดไปทำไม นี่ไม่ใช่ครั้งแรก เป็นแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว พี่เหนื่อยพี่ท้อ พี่เลยออกมาดีกว่า
.
.
.
พี่เขาเลิกกันได้ประมาณอาทิตกว่าๆ วันนั้นเป็นงานวัด เราเห็นพี่เค้ากับแฟนพี่เค้าแล้วใจหายแทน แล้วพี่เค้าก็เดินมาหาเรา เราเลยเดินเล่นกัน เราเห็นแฟนพี่เขาแล้วคิดในใจว่า เฮ้ยมันจะโอเครึป่าว แต่เขาก็เลิกกันแล้ว คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง เราก็ได้มีเจตนาอะไรแค่เดินเล่น แล้วเราก็ไม่ได้เดินไปหาพี่เค้าก่อนด้วย เดินได้ซักพักเราก็นั่งคุยกัน แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น แฟนพี่เค้าเดินเข้าแทรกระหว่างกลางแล้วก็พูดว่าขอนั่งคุยด้วยคน แล้วหันมาพูดกับเราว่า น้องคิดว่าน้องทำถูกแล้วหรอมานั่งคุยกับแฟนพี่ ตอนนั้นเราใจเต้นแรงมาก เราโกดเราสั่นไปทั้งตัว แล้วเราก็ลุกแล้วเดินออกมาโดยไม่พูดอะไร เราคิดแต่ว่าเราจะกลับไปสงบสติอารมณ์ที่บ้าน
.
.
.
แล้วพี่เขาก็ส่งข้อความมาขอโทด เราเลยถามพี่เค้าว่าแฟนพี่ว่าไง แฟนพี่เขาบอกว่า ให้โอกาสแล้วทำไมไม่กลับมา ไม่รักกันแล้วหรอ ประมาณว่าแฟนพี่เค้าบอกเลิกเพื่อให้พี่เค้าง้อ แต่พี่เค้าบอกว่า พี่เค้าไม่อยากกลับไป พี่เค้าอยากอยู่แบบนี้มากกว่า มันสบายใจกว่า สรุปคือพี่เขาไม่อยากกลับไปคบกับแฟนพี่เขาแล้ว แฟนพี่เขาไม่คิดว่าพี่เขาจะเลิกจริงๆ
.
.
.
เราอยากถามทุกๆคนที่อ่านกระทู้นี้ว่า มีความคิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้ เราดูเป็นคนเลวรึป่าว
นี่เป็นกระทู้แรกของเรา ยาวหน่อย อาจมีข้อผิดพลาดอะไรก็ขอโทดด้วยนะคะ