ความทรงจำดีดี..

สวัสดีครับ ผมชื่อปอนด์ครับ
ผมมีเรื่องราวที่ถือว่า เป็นความทรงจำดีดี
ที่ครั้งนึงเคยเกิดขึ้นกับชีวิตผม

เหตุการณ์ก็ผ่านมาเกือบ 10 ปีได้แล้วล่ะ
ตอนนั้นผมเรียนอยู่มหาลัยปี 1
ผมได้รู้จักผู้หญิงคนนึงจากทางโซเชียลเน็ตเวิร์ค
ผมเห็นว่าเธอน่ารักดี ผมเลยแอ็ดขอเป็นเพื่อนไป
พอเธอกดรับคำขอเป็นเพื่อน ผมก็ทักเธอไปครับ
เธอชื่อมิ้นครับ เรียนอยู่ ม.5
ก็ถือว่าอ่อนกว่าผม 2 ปี
แล้วที่สำคัญคือ เธอยังไม่มีแฟนครับ
เข้าทางล่ะงานนี้..

แต่ผมบอกเธอว่าไม่ต้องเรียกผมว่าพี่หรอก
เพื่อความสนิทสนม จะได้คุยกันเหมือนเพื่อน
เธอก็โอเค เราก็คุยๆกัน คุยไปคุยมา
อ่าวเห้ย! ถูกคอเว้ยคนนี้
นิสัยเราคล้ายๆกัน ออกแนวฮาๆรั่วๆมึนๆหน่อย
คุยกันได้สัก 2-3 วัน ผมเลยขอเบอร์โทรศัพท์เธอ
เธอก็ให้มานะครับ ไม่มีลังเล ไม่มีเล่นตัวเลย

หลังจากได้เบอร์โทรศัพท์เธอมา ผมก็โทรเลยครับ
ยังไม่ทันได้ยินเสียงตู๊ดๆ มีเสียงผู้หญิงรับสาย
เร็วมาก (จำนวนเงินคงเหลือของคุณ.. บลาๆๆ)
ไอ้หยา พระถังซัมจั๋งช่วยล่วย!! ตังค์โทรศัพท์หมด
ก็ธรรมดาแหล่ะครับ ตอนนั้นผมไม่มีแฟน
เลยไม่ได้เติมตังค์ ไม่มีใครให้โทรหา
ผมเลยรีบออกไปเติมเงินโทรศัพท์ทันที
กะว่าคืนนี้จะคุยยาวๆทั้งคืนเลย

เติมเงินโทรศัพท์เรียบร้อย
ผมสมัครโปรโทรฟรี แล้วรีบโทรหาเธอเลย
พอเธอรับสายเราก็คุยกัน
คุยกันเป็นชั่วโมงเลยครับ
แต่เสียดายช่วงนั้นโปรโทรฟรี
มันจะตัดทุกๆ 30 นาที
บางทีคุยๆอยู่ตัดเฉยเลย อารมณ์มันค้าง
พอกลับมาคุยต่อ
อ่าว! ลืมเลยเมื่อกี๊คุยเรื่องอะไรกันอยู่ 5555.

เราคุยกันเหมือนคนคบกันมาเป็นปีๆ คุยกันทุกเรื่องตั้งแต่ขี้หมูขี้หมา มาม่าปลากระป๋อง
ยันเรื่องบนเตียง เราเปิดเผยกันหมดเปลือกจริงๆ
เราคอยดูแลกัน ห่วงใยกันตลอด
แม้จะเป็นแค่ การดูแลกันผ่านทางโทรศัพท์
แต่ผมก็มีความสุขนะ

"ตัวเองอยู่ไหน ทำอะไรอยู่
ถึงบ้านแล้วโทรหาเค้าด้วยนะ
ไปไหนมาไหนดูแลตัวเองด้วย เค้าเป็นห่วงนะ"

แต่ก็มีบ้างที่ไม่เข้าใจกัน
บางทีทะเลาะกันร้องไห้ก็มี 5555.
ใครไม่เคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้
จะไม่มีวันเข้าใจเลยจริงๆ ว่ามันมีความสุขยังไง..

เวลาล่วงเลยผ่านไป เป็นวัน เป็นสัปดาห์ เป็นเดือน
ผมมารู้ตัวเองอีกที ผมก็หลงรักเธอเข้าไปซะแล้วเราคุยกันทุกวัน รู้จักนิสัยใจคอกันดี
เรียกได้ว่าแทบจะเหมือนแฟนกันเลยทีเดียว
มันขาดอะไรล่ะ ที่จะเรียกกันว่า"แฟน"ได้เต็มปาก "การเจอหน้ากันไง" คุยกันขนาดนี้ ลึกซึ้งขนาดนี้ มันต้องมาเจอกันหน่อยแล้ว

เดทแรกของเรา ผมชวนเธอไปดูหนังครับ
นัดเจอกันวันเสาร์ ซึ้งเราว่างกันทั้งคู่
โอเค! ตกลงตามนั้น..

ผมได้แต่ตั้งตารอ ดีใจบอกไม่ถูก
ใกล้จะได้เจอเธอแล้ว

พอถึงวันศุกร์ เธอโทรมาบอกผมว่า..
เธอไปดูหนังกับผมไม่ได้แล้วนะ
แม่เธอชวนไปเยี่ยมป้าที่โรงพยาบาล
ป้าเธอป่วยเป็นอะไรผมก็ไม่รู้

แต่ที่รู้แน่ๆคือ ผมผิดหวังแบบสุดๆ
โดนแฟนเก่าบอกเลิก ผมยังไม่เจ็บขนาดนี้เลย
ผมรู้สึกเหมือน โดนรถสิบล้อทับแบนติดกับพื้นถนน
สิ่งที่หวังทั้งหมดพังทลาย ไม่อยากเคลื่อนไหว
ไม่อยากหายใจ

แต่เอาน่า ไม่เป็นไร โอกาสหน้าฟ้าใหม่ยังมี
เราก็ยังคุยกันต่อครับ เหมือนเดิมทุกอย่าง
งุ้งงิ้ง มุ้งมิ้ง กันเหมือนเดิม

ผ่านเข้าเดือนที่ 3 ที่ผมได้รู้จักกับมิ้น
ผมชวนเธออีกครั้ง ดูหนังเหมือนเดิมครับ
เธอบ่นๆอยากดูเรื่องนี้พอดี อ่ะจัดไป!
ผมก็อยากดูเหมือนกัน แต่ประเด็นหลักคือ
อยากเจอเธอมากกว่า..

เรานัดกันวันเสาร์เหมือนเดิมครับ
ผมก็นับวันรอ ตื่นเต้นๆ เมื่อไหร่จะถึงวันเสาร์น้อ
ไม่ไหว้แล้วใจจะขาด

เวลาผ่านไปถึงวันศุกร์
เหมือนหนังม้วนเดิมมาฉายซ้ำ
แต่อันนี้เป็นตอนใหม่

อันเดิมนั้นชื่อตอน ไปเยี่ยมป้าที่โรงพยาบาล
ส่วนอันใหม่นี้ชื่อตอน ไปต่างจังหวัดกับแม่

รถสิบล้อคันเดิมที่เคยเหยียบผมคราวก่อน
มันถอยกลับมาอีกรอบ
คราวนี้ทับแบนแต๊ดแต๋เลย TT

เห้ยอะไรกัน! สองครั้งแล้วนะ
วันเสาร์ที่ผมคิดว่าจะเป็นวันที่แสนสุข
กลายเป็นวันเศร้าไปซะได้

คืนนั้นผมนอนไม่หลับเลยครับ
สมองก็คิดอะไรไปร้อยแปดพันเก้า
คือผมหวังกับเธอมากจริงๆ

เราวางอนาคตคร่าวๆร่วมกันไว้แล้ว
ว่าเราจะทำนั่นทำนี่ด้วยกัน
ไปเที่ยวทะเลกัน ไปขึ้นเหนือรับลมหนาวกัน
ปีใหม่ไปเคาท์ดาวกัน คือเยอะมาก
สำหรับแพลนชีวิตของเรา

แต่ผมเพิ่งมารู้สึกตัวเองก็วันนี้แหล่ะ
ว่าสิ่งที่หวังมันอาจจะต้องพังซะแล้ว
ทำไมเธอถึงมาเจอผมไม่ได้นะ
เพราะเธอติดธุระจริงๆ หรือเพราะว่า..
เธอกำลังปิดบังอะไรผมอยู่

ผมก็พยายามอดทนรอเธอต่อไป
หลังจากที่ผิดหวังครั้งที่สอง
ผมชวนเธออีกก็หลายครั้ง
เธอก็บ่ายเบี่ยงบอกไม่ว่างบ้างติดธุระบ้าง
จนเข้าเดือนที่ 5 ผมก็ยังไม่ได้เจอเธอสักที

แต่เธอก็ไม่มีท่าว่าจะเปลี่ยนไปนะครับ
คือคุยกันเหมือนเดิมทุกอย่างเลย

ทำไมเธอถึงมาเจอผมไม่ได้นะ?
คำถามนี้มันวนเวียนอยู่ในสมองผมตลอดเวลา
หรือว่าเธอเอารูปคนอื่นมาหลอกผม
เธอแค่อยากคุยกับผมเพราะว่าเธอเหงาหรือเปล่า
แต่ทำไมตอนผมบอกจะเลิกคุยกับเธอ
เธอถึงร้องไห้ล่ะ เธอบอกไม่เอานะ ไม่เลิกคุย
แกอย่าทิ้งเค้านะปอนด์ งื้อๆๆ

ผมสับสนไปหมดไม่รู้ว่าจะยังไงดี
จนวันนึงเริ่มถึงจุดอิ่มตัว
ผมยื่นคำขาดกับเธอเลย
นัดกันเลยวันเสาร์เหมินเดิม
ถ้าวันเสาร์ไม่ได้เจอกันอีก
เราเลิกคุยกันดีกว่า
เธอบอกผมเลยว่าเธอไม่ว่าง
แล้วผมก็บอกเธอว่า แล้วเราจะคุยกันไปทำไมอ่ะ
คุยกันไปก็ไม่ได้เจอกัน
จากนั้นเอาอีกแล้วครับ น้ำตามาอีกแล้ว
เธอร้องไห้อีกแล้ว งื้อๆๆ
แต่ครั้งนี้ผมใจแข็งครับ
คราวก่อนๆผมใจอ่อนเพราะแพ้น้ำตาเธอ
คราวนี้เด็ดขาดกันไปเลย ถ้าไม่มาเจอก็เลิกคุย
แล้วเราก็เลิกคุยกันจริงๆ

ผมเศร้ามาก รู้สึกเหมือนคนอกหัก
ผมเลิกคุยกับผู้หญิงคนนี้ บอกตรงๆเลย
เจ็บกว่าโดนแฟนเก่าทุกคนบอกเลิกซะอีก

ผมเศร้าอยู่เป็นเดือนๆเลย
อยากรู้เธอจะเป็นไงบ้างน้า
อยากคุยกับเธอเหลือเกิน
โซเชียลที่เคยคุยกันทุกวัน
หลังจากที่ผมบอกเลิกคุยกับเธอ
เธอก็ปิดไปเลยครับ
แล้ววันนั้นก็ดันหัวร้อน ลบเบอร์เธอไปอีก..

หลังจากผมเลิกคุยกับเธอไป
เชื่อไหมครับ ผมไม่มีแฟนอีกเลยเป็นปีๆ

จากเหตุการณ์ในวันนั้น จนถึงวันนี้
ผ่านมาก็เกือบๆสิบปีได้แล้วล่ะ
ผมก็ยังนึกถึงอยู่เสมอนะครับ
วันวานเก่าๆที่ผมเคยรักผู้หญิงคนนึง
ทั้งๆที่ไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน

แต่ตอนนี้ผมมีครอบครัวแล้วครับ
ผมแต่งงานไปเมื่อปีก่อน ก็มีความสุขดีครับ
แฟนผมท้องได้ 4 เดือนแล้ว
ผมกำลังจะได้เป็นพ่อคนในอีกไม่ช้า เย่ๆ

นี่คือเรื่องราวของผม
เป็นประสบการณ์ดีดีที่ครั้งหนึ่งเคยเกิดขึ้นกับผม

แล้วคุณล่ะ..
เคยมีประสบการณ์การณ์เหมือนผมบ้างหรือเปล่า?

เอ้อ! ผมลืมบอกไป
คุณรู้ไหมว่า แฟนผมชื่ออะไร?

แฟนผมชื่อ..

"มิ้น" น้อง ม.5 คนนั้นแหล่ะครับ

คนที่ผมเคยรักทั้งๆที่ไม่เคยเจอหน้ากันเลยสักครั้ง
แต่วันนี้เธอได้เข้ามาเป็นอีกครึ่งนึง ในชีวิตของผม
พร้อมกับพยานรักของเรา ที่กำลังจะลืมตาดูโลก
ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า..


อยากรู้ไหม ว่าเธอกับผมเจอกันได้ยังไง?
ไม่บอกหรอก ขออุบไว้ก่อน อิอิ..

******

ถ้ามีคนติดตาม ผมจะมาต่อให้นะครับ

ขอบพระคุณทุกท่านที่สละเวลาอันมีค่า
มาอ่านบทความของผม..

ขอขอบคุณจากใจจริงๆครับ.. 😀😃😄

******