สวัสดีครับ วันนี้ผมมีปัญหาหัวใจมาถามครับ
ผมกับแฟนเป็นรักทางไกลครับ เราอยู่คนละจังหวัด เดินทางสามชม.
เขาเป็นคนมาจีบผมก่อน ตื๊อเป็นปีจนผมใจอ่อนและก็รักเขา คบกันมาได้เกือบปีแล้วครับ
แต่หลังๆ นี้ชักมีปัญหาเยอะเหลือเกิน
ผมทำงานไม่ค่อยเป็นเวลาเพราะเป็นงานวิจัยและบางทีก็แข่งขันประกวดแบบครับ เขาก็จะคอยชวนคุย ส่งเมสเสจมาหาในเวลาว่างของเขา บางที่ส่งอีโมติคอนน่ารักๆ มาเฉยๆ ไม่พูดอะไร แต่งอนเวลาผมไม่ตอบ
มีครั้งนึงทะเลาะกันใหญ่โตเพราะเขาบอกว่าคิดถึงผมแล้วส่งหน้าจุ๊บ มาให้ ผมก็บอกว่าคิดถึงเหมือนกัน แต่ไม่มีตัวอีโม (จะสามสิบแล้ว ไม่ชอบตัวการ์ตูนแบบนี้) เขาบอกผมว่า "ไม่ส่งเดี๋ยวทิ้งเลย" พร้อมด้วยหน้าการ์ตูนคิกขุ
ผมก็ง้อไปเวอร์ๆ ติดตลกครับ ประมาณว่า "อย่าทิ้งเค้าน้า"
แต่แล้วเขาก็เงียบไปห้านาที
แล้วก็บอกว่า "...ตกลงจะไม่ส่งหน้าจุ๊บจริงๆ ใช่ไหม"
ซึ่งผมก็ส่งครับ แต่สายไปแล้ว
กลายเป็นโทรมาทะเลาะกันสองชั่วโมง เขาบอกว่าผิดหวังที่ผมรักเขาไม่พอ แถมยังไม่แมน ไม่โรแมนติค คืนนั้นผมไม่ได้งานเลย ต้องอยู่ค้างคืนอีกคืนเพื่อให้ส่งแบบทันเวลา
ตอนที่เขาย้ายออกไป เราตกลงจะคุยกันทุกสัปดาห์และจะเจอกันเดือนละสองครั้ง
แต่สองเดือนมานี้เขารบเร้าให้ผมไปหาที่จังหวัดเขาตลอด และไม่ยอมมาเยี่ยมผมเลย ทั้งๆ ที่เขาทำงานเป็นเวลา วันเสาร์อาทิตย์ก็ว่างทั้งวัน บางทีกลิ้งบนเตียงจนเที่ยง
ผมเองก็มีเพื่อน มีสังคม มีงานอดิเรกของผม ซึ่งเขาก็ดูเข้าใจดีตอนแรก แต่หลังๆ ก็เหมือนจะไม่เข้าใจ หาว่าผมเป็นคู่เกย์กับเพื่อนสนิท แอบไปนอนกันลับหลังเขาบ้าง หาว่าผมเป็นพวกเนิร์ดติดเกมบ้าง หาว่าเป็นลุงบ้างานบ้าง เหมือนจะใบ้กลายๆ ว่า เขาต้องสำคัญกว่าเพื่อน กว่างานอดิเรก กว่าเรื่องงาน กว่าเรื่องอื่นๆ ทุกเรื่องสำหรับผม
ยังจะของขวัญที่ประโคมให้ผมอีก ไม่รู้จะให้ทำไมมากมาย เน็คไทผมจะเต็มตู้แล้ว ตั้งแต่เขารู้จักผมมาเขาเห็นผมใส่เน็คไทสองครั้งเอง น้ำหอมหามาให้ราคาแพงชนิดหยดนึงซื้อข้าวได้เป็นมื้อ เหมือนจะใช้เงินทุ่ม บางทีผมก็เข้าใจว่าเขาแคร์ แต่บางทีผมก็รู้สึกเหมือนเป็นจิ๊กกะโล่ บอกว่าไม่เอาก็ซื้อมาอยู่นั่น ซื้อมาแล้วก็ต้องใส่ให้ดู พรมให้ดมเหมือนเป็นตุ๊กตา
วันก่อนนี่สุดทนจริงครับ โพสสเตตัสพาดพิงลอยๆ ถึงผมบทเฟส แล้วพอผมถามก็ตอบแบบเดิมอีกแล้ว เขาผิดหวังที่ผมรักเขาไม่พอ ให้เวลาเขาไม่พอ ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยว่ารักจะมั่นคงไม่พอ มีแต่คำว่าไม่พอ คำว่าผิดหวัง
ผมไม่เข้าใจ วันแรกที่คบกันเป็นแฟนเป็นยังไง วันนี้ผมให้เท่าเดิม ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ถึงงานจะหนักขนาดไหนผมไม่เคยละเลยส่งเฟสไปทักทายตอนตื่น ไปขอให้ฝันดีทุกคืน ถึงเหนื่อยงานจะตายผมก็โทรไปหาครั้งละเป็นชั่วโมงทุกสัปดาห์ ผมเอางานวิจัยไปนั่งทำบนรถไฟตอนหกโมงเช้าวันเสาร์เพื่อจะได้ใช้เวลากับเขา ผมกลับถึงบ้านวันอาทิตย์ตอนเที่ยงคืน เพื่อตื่นเจ็ดโมงไปทำงานวันจันทร์
ทั้งหมดนี้ ผมยังไม่พอ มีแต่จะเรียกร้องมากขึ้นๆ ช่วงนี้ผมงานหนักมาก ผมรู้สึกเหมือนถูกกดจากหลายด้าน รู้สึกเหมือนทุกอย่างที่ผมทำมันถูกตัดสินให้เกรดไปหมดทุกอย่าง แล้วผมก็ตกๆๆๆๆๆ ผมจะหายใจไม่ออกอยู่แล้วครับ ถ้าผมจะทำให้ผิดหวังขนาดนี้ จะคบกับผมทำไม ทำไมไม่ทิ้งไปให้สิ้นเรื่อง
ถ้าผมไม่รักเขา ผมคงไปนานแล้ว ทำไมความรักมันถึงยากขนาดนี้ละครับ ผมจะทำยังไงดีครับ
ขอบคุณที่เป็นที่ให้ระบายครับ ขอคำแนะนำด้วยครับ
รักที่ให้ไป แฟนบอกยังไม่พอ ทำไงดีครับ
ผมกับแฟนเป็นรักทางไกลครับ เราอยู่คนละจังหวัด เดินทางสามชม.
เขาเป็นคนมาจีบผมก่อน ตื๊อเป็นปีจนผมใจอ่อนและก็รักเขา คบกันมาได้เกือบปีแล้วครับ
แต่หลังๆ นี้ชักมีปัญหาเยอะเหลือเกิน
ผมทำงานไม่ค่อยเป็นเวลาเพราะเป็นงานวิจัยและบางทีก็แข่งขันประกวดแบบครับ เขาก็จะคอยชวนคุย ส่งเมสเสจมาหาในเวลาว่างของเขา บางที่ส่งอีโมติคอนน่ารักๆ มาเฉยๆ ไม่พูดอะไร แต่งอนเวลาผมไม่ตอบ
มีครั้งนึงทะเลาะกันใหญ่โตเพราะเขาบอกว่าคิดถึงผมแล้วส่งหน้าจุ๊บ มาให้ ผมก็บอกว่าคิดถึงเหมือนกัน แต่ไม่มีตัวอีโม (จะสามสิบแล้ว ไม่ชอบตัวการ์ตูนแบบนี้) เขาบอกผมว่า "ไม่ส่งเดี๋ยวทิ้งเลย" พร้อมด้วยหน้าการ์ตูนคิกขุ
ผมก็ง้อไปเวอร์ๆ ติดตลกครับ ประมาณว่า "อย่าทิ้งเค้าน้า"
แต่แล้วเขาก็เงียบไปห้านาที
แล้วก็บอกว่า "...ตกลงจะไม่ส่งหน้าจุ๊บจริงๆ ใช่ไหม"
ซึ่งผมก็ส่งครับ แต่สายไปแล้ว
กลายเป็นโทรมาทะเลาะกันสองชั่วโมง เขาบอกว่าผิดหวังที่ผมรักเขาไม่พอ แถมยังไม่แมน ไม่โรแมนติค คืนนั้นผมไม่ได้งานเลย ต้องอยู่ค้างคืนอีกคืนเพื่อให้ส่งแบบทันเวลา
ตอนที่เขาย้ายออกไป เราตกลงจะคุยกันทุกสัปดาห์และจะเจอกันเดือนละสองครั้ง
แต่สองเดือนมานี้เขารบเร้าให้ผมไปหาที่จังหวัดเขาตลอด และไม่ยอมมาเยี่ยมผมเลย ทั้งๆ ที่เขาทำงานเป็นเวลา วันเสาร์อาทิตย์ก็ว่างทั้งวัน บางทีกลิ้งบนเตียงจนเที่ยง
ผมเองก็มีเพื่อน มีสังคม มีงานอดิเรกของผม ซึ่งเขาก็ดูเข้าใจดีตอนแรก แต่หลังๆ ก็เหมือนจะไม่เข้าใจ หาว่าผมเป็นคู่เกย์กับเพื่อนสนิท แอบไปนอนกันลับหลังเขาบ้าง หาว่าผมเป็นพวกเนิร์ดติดเกมบ้าง หาว่าเป็นลุงบ้างานบ้าง เหมือนจะใบ้กลายๆ ว่า เขาต้องสำคัญกว่าเพื่อน กว่างานอดิเรก กว่าเรื่องงาน กว่าเรื่องอื่นๆ ทุกเรื่องสำหรับผม
ยังจะของขวัญที่ประโคมให้ผมอีก ไม่รู้จะให้ทำไมมากมาย เน็คไทผมจะเต็มตู้แล้ว ตั้งแต่เขารู้จักผมมาเขาเห็นผมใส่เน็คไทสองครั้งเอง น้ำหอมหามาให้ราคาแพงชนิดหยดนึงซื้อข้าวได้เป็นมื้อ เหมือนจะใช้เงินทุ่ม บางทีผมก็เข้าใจว่าเขาแคร์ แต่บางทีผมก็รู้สึกเหมือนเป็นจิ๊กกะโล่ บอกว่าไม่เอาก็ซื้อมาอยู่นั่น ซื้อมาแล้วก็ต้องใส่ให้ดู พรมให้ดมเหมือนเป็นตุ๊กตา
วันก่อนนี่สุดทนจริงครับ โพสสเตตัสพาดพิงลอยๆ ถึงผมบทเฟส แล้วพอผมถามก็ตอบแบบเดิมอีกแล้ว เขาผิดหวังที่ผมรักเขาไม่พอ ให้เวลาเขาไม่พอ ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยว่ารักจะมั่นคงไม่พอ มีแต่คำว่าไม่พอ คำว่าผิดหวัง
ผมไม่เข้าใจ วันแรกที่คบกันเป็นแฟนเป็นยังไง วันนี้ผมให้เท่าเดิม ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ถึงงานจะหนักขนาดไหนผมไม่เคยละเลยส่งเฟสไปทักทายตอนตื่น ไปขอให้ฝันดีทุกคืน ถึงเหนื่อยงานจะตายผมก็โทรไปหาครั้งละเป็นชั่วโมงทุกสัปดาห์ ผมเอางานวิจัยไปนั่งทำบนรถไฟตอนหกโมงเช้าวันเสาร์เพื่อจะได้ใช้เวลากับเขา ผมกลับถึงบ้านวันอาทิตย์ตอนเที่ยงคืน เพื่อตื่นเจ็ดโมงไปทำงานวันจันทร์
ทั้งหมดนี้ ผมยังไม่พอ มีแต่จะเรียกร้องมากขึ้นๆ ช่วงนี้ผมงานหนักมาก ผมรู้สึกเหมือนถูกกดจากหลายด้าน รู้สึกเหมือนทุกอย่างที่ผมทำมันถูกตัดสินให้เกรดไปหมดทุกอย่าง แล้วผมก็ตกๆๆๆๆๆ ผมจะหายใจไม่ออกอยู่แล้วครับ ถ้าผมจะทำให้ผิดหวังขนาดนี้ จะคบกับผมทำไม ทำไมไม่ทิ้งไปให้สิ้นเรื่อง
ถ้าผมไม่รักเขา ผมคงไปนานแล้ว ทำไมความรักมันถึงยากขนาดนี้ละครับ ผมจะทำยังไงดีครับ
ขอบคุณที่เป็นที่ให้ระบายครับ ขอคำแนะนำด้วยครับ