ผมควรปล่อยเขาไป...หรือรั้งไว้ดี

ผมขอออกตัวก่อนนะครับ ว่าเรื่องที่ผมจะเล่าเป็นเรื่องความรักชายรักชายหรือเกย์นั่นเอง ถ้าเกิดใครไม่ชอบข้ามกระทู้นี้ไปได้เลยนะครับ...

     จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้เกิดขึ้นตอนผมสอบติดมหาลัยวิทยาลัยแล้วครับ หลังจากที่สอบติดมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกทม.ก็ดีใจไปได้สักพักหนึ่ง  ก็ต้องไปสอบสัมภาษณ์ครับ  ผมจำวันนั้นได้เป็นอย่างดีเลยครับ เป็นวันแรกที่ผมได้ไปมหาลัย ถึงจะไม่ใช่ในฐานะนักศึกษาเต็มตัวก็เหอะ ผมเป็นต่างจังหวัดครับ ดังนั้นก่อนวันสอบสัมภาษณ์ผมเลยไปค้างที่โรงแรมแห่งหนึ่งแถวๆมหาวิทยาลัยเพื่อที่ว่าตอนเช้าจะได้ไปสัมภาษณ์ทัน ผมตื่นตั้งแต่เช้าเลยครับ เผื่อเวลารถติด สรุปไปถึงมหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้าตรู่เลยครับ รถไม่ติด อีกอย่างโรงแรมใกล้มหาวิทยาลัยมากด้วย ไปถึงเป็นคนแรกๆเลยครับ เลยไปลงทะเบียน นั่งเตรียมความพร้อม รอเพื่อนๆที่คุยกันในกลุ่มไลน์ ขออธิบายว่าทำไมเพิ่งสอบติด มีกลุ่มไลน์กันแล้ว  คือหลังจากที่ประกาศผลสอบ ผมก็เห็นกระทู้ในเว็บเว็บหนึ่ง ประกาศตามหาเพื่อนที่สอบติดคณะนี้ ภาควิชานี้เพื่อที่จะดึงเข้ากลุ่มไลน์ คุยกันเตรียมตัวสอบสัมภาษณ์ ทำความรู้จักเพื่อนประมาณนี้ หลายๆคนคงเคยมีทำแบบนี้กันใช่ไหมครับ

     ผ่านไปสักพักเพื่อนๆก็ทยอยมากันแล้วครับ ผมก็ไปทักทายเพื่อนครับ บางคนผมก็จำได้จากรูปโปรไฟล์ไลน์ บางคนก็จำไม่ได้บ้าง เพื่อนบางคนก็มาทักผมก่อน ส่วนใหญ่ผู้หญิงจะมาทักครับ เพราะรูปโปรไฟล์ผมค่อนข้างจะเหมือนตัวจริง ฮ่าๆๆ และที่สำคัญผู้ชายในคณะมีไม่กี่คน เลยไม่แปลกที่ผู้ชายจะเด่นกว่าผู้หญิง ตอนนั้นผมยืนคุยกับเพื่อนอยู่ครับ ก็มีผู้ชายเข้ามาทัก ผมไม่คุ้นหน้ามันเลย จำไม่ได้ว่าในไลน์มีภาพโปรไฟล์ของผู้ชายคนนี้ด้วย ผมก็ถามว่านายชื่อไรทำไมไม่คุ้นเลย มันก็แนะนำตัวว่าชื่อมาวิน เรียนมันสั้นๆว่าวินก็พอ ผมยังจำวันคำพูดมันวันนั้นได้ดีเลยครับ มันบอกว่ามันรูปโปรไฟล์การ์ตูนไง มันไม่ค่อยคุยในกลุ่มไลน์ครับ คอยตามอ่านอย่างเดียว ผมก็อ๋อๆไป. สักพักรุ่นพี่ก็เรียกให้แยกตามภาควิชาเพื่อแยกกันไปสัมภาษณ์ครับ ผมกับวินก็ยืนหน้าสุดเป็นหัวแถวเดินนำเพื่อนๆไป ระหว่างรอสัมภาษณ์มันก็ชวนผมคุยครับ ใจผมเต้นเร็วตลอดเลยครับตั้งแต่เพิ่งเจอมันละ มันน่ารักมากเลยครับ นิสัยก็ดี อีกอย่างมันก็รู้นะครับว่าผมเป็นเกย์ เพราะเพื่อนในกลุ่มไลน์ถามว่าใคนเป็นเกย์บ้าง ผมก็เปิดตัวเลยครับ เพราะไม่อยากแอ๊บ คือบุคลิกภายนอกผมของผมก็ไม่ต่างจากผู้ชายทั่วไปครับ ผมไม่ได้ออกสาว แค่ผมชอบผู้ชาย หลังจากที่สัมภาษณ์เสร็จก็แยกย้ายกันกลับครับ พอกลับถึงโรงแรมผมก็เก็บของเตรียมเช็คเอาท์กลับบ้าน ไปรอผลสัมภาษณ์ที่บ้าน วันนั้นทั้งมือถือแทบจะพัก ไลน์นี่เด้งไม่หยุด เพื่อนเมาท์กันสนุก วินก็เข้ามาคุยครับ ผมก็ด้วย ผมจะดีใจทุกครั้งที่เห็นวินเข้ามาคุยในกลุ่ม

    หลังจากที่ผลสัมภาษณ์ประกาศผมก็ติดเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยนั้น 100% ครับ ผมเช่าหออยู่แถวมหาลัยกับเพื่อนในคณะอีกคน เปิดเทอมมาแรกๆชีวิตเด็กมหาวิทยาลัยก็เริ่มต้นครับ เข้าห้องประชุมเชียร์ โดนพี่ว๊าก แข่งกีฬา กิจกรรมต่างๆเยอะแยะมากๆ ที่ทำให้ผมได้รู้จักเพื่อนๆหลายคน แต่พอเวลาผ่านไป เพื่อนๆก็จะแยกอยู่กันเป็นกลุ่มๆตามไลฟสไตล์ของแต่ละคน เค้าว่าคนที่นิสัยคล้ายๆกันมักจะเป็นเพื่อนกัน มักจะอยู่ด้วยกัน ผมเห็นด้วยนะครับ เพราะแต่ละกลุ่มก็จะมีเพื่อนที่นิสัยๆคล้ายๆกัน ส่วนผมกับวิน เราอยู่กันคนละกลุ่มครับ ถึงแม้เราจะแยกกลุ่มกันแต่เราก็สนิทกันทั้งภาควิชานะครับ แค่อาจคุยกันน้อยลง เจอกันน้อยลง ส่วนมากเรียนเสร็จก็แยกกันไปเป็นกลุ่มๆ นั่งเรียนในห้องก็แยกกันเป็นกลุ่มๆ

     เวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆไม่มีไรเกิดขึ้น จนกระทั่งหลังสอบมิดเทอมของภาคเรียนที่ 1 วินก็มีแฟนครับ เป็นผู้หญิงต่างคณะ น่ารักมากเลยครับ บางครั้งมันก็พาแฟนมาอวดเพื่อน พาแฟนมา Sit in ในคลาสด้วย อิจฉากันตามๆไป ส่วนผมก็มีผู้ชายต่างคณะมาจีบครับ เราก็คบกันแต่ไม่ได้บอกใครเพราะผู้ชายคนนั้นเป็นพวกปิดบัง ไม่เปิดเผยครับ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเค้า เพราะเราคุยกันแล้วมันใช่ก็เลยตกลงคบกันไป แต่ในใจผมตอนนั้นยังชอบไอ้วินอยู่ครับ แต่ผมไม่เคยแสดงให้มันรู้ครับ

     ช่วงปิดเทอม 1 ผมกับแฟนก็เริ่มมีปัญหากัน ผมอึดอัด ที่ต้องคอยทำตัวหลบๆซ่อนๆเวลาไปไหนมาไหน เราทะเลาะกันบ่อย จนในที่สุดก็เลิกกัน ส่วนไอ้วินสวีทกับแฟนขึ้นทุกวัน จนช่วงเปิดเทอม 2 เพื่อนๆในภาคก็สนิทกันมากขึ้น รวมถึงผมกับวิน มันชอบแกล้งผมมาตีตูดผมบ้าง กอดผมบ้าง มันชอบทำตัวง้องแง้งเหมือนเด็กใส่ผม ก็แกล้งๆกันไปเรื่อย  ผมไม่รู้ว่ามันคิดอะไรบ้างเวลามันเล่นกับผมแบบนี้ แต่สำหรับผม ผมหวั่นไหวทุกครั้ง แต่ก็ได้แค่เก็บความรู้สึกไว้ลึกๆ

     มีอยู่วันหนึ่งครับ วันนั้นเรียนครึ่งวัน ผมกับเพื่อนในกลุ่มเรามีนัดไปกินบุฟเฟ่กัน แต่ด้วยความที่ผมรีบเลยลืมชีทการบ้านไว้ในห้องแลกเช่อที่คณะ คือผมทำไปเยอะมากแล้ว ขี้เกียจไปถ่ายเอกสารใหม่ ถ้าทิ้งไว้คนทำความสะอาดห้องได้เก็บไปทิ้งแน่นอน พอบอกเพื่อน เพื่อนอีกคนก็บอกว่าได้ยินกลุ่มไอ้วินคุยกันว่าจะนั่งทำการบ้านต่อที่คณะ ผมเลยไลน์ไปหามัน
     ผม “วินยังอยู่คณะป่าว”
    วิน (เซลฟี่ตัวเองยิ้มในร้านค้า) แล้วส่งมาในไลน์
          “ ออกมาซื้อหนม มีไรป่าวเดี๋ยวกลับไปคณะ”
     ผม “น่ารักเชียว...กูลืมชีทการบ้านไว้ในห้องเรียน ฝากเก็บให้หน่อย”
     วิน “555 ได้ๆ”
     ผม “แต้งกิ้ว”
  ผมก็โล่งใจครับอย่างน้อยก็ไม่ต้องทำใหม่ละ พอกินบุฟเฟต์กับเพื่อนเสร็จก็ไปเดินเล่นต่อกับเพื่อนจนเย็นมากๆเลยครับ ก็แยกย้ายกับเพื่อนกลับหอ ระหว่างนั่งรถกลับหอ วินก็ไลน์มาหาผม
     วิน “จะให้เอาไปให้เลยไหม”
     ผม “เห้ย ไม่เป็นไร ไว้ไปเอาที่มอพรุ่งนี้”
     วิน “แต่กูเดินจะถึงหอละ”
     ผม “กูยังอยู่บนรถ”
     วิน “ไม่เป็นไรกูรอได้”
     ผม “งั้นรอแปบ จะถึงละ”
     ทั้งๆที่เหลือระยะทางแค่ไม่ไกลมาก แต่รถติดมากๆเลยครับเพราะตอนเย็นคนเลิกงานพอดี  ในใจนี่รีบภาวนาให้ถึงเร็วๆแต่รถแทบจะไม่ขยับเลย ผ่านไปเป็นครึ่ง ชม. ฟ้าก็ใกล้จะมืด เหลืออีกป้ายก็จะถึงหอผมแต่รถยังติดยาว ผมเลยตัดสินใจลงแล้ววิ่งใส่เกียร์หมาเลยครับ หยุดอยู่หน้าหอ หอบเหมือนหมาเลย เหงื่อนี่เต็มหลัง ผมก็เดินไปหามันซึ่งมันเข้าไปนั่งรอในล๊อบบี้ของหอ ผมก็เข้าไปหามัน
     ผม “รอนานไหม”
    วิน “ นิดนึงแต่ไม่เป็นไร ทำไรมาทำไมหอบแบบนั้น”
    ผม “ไม่มีไร ฮ่าๆๆๆ...แต้งกิ้วมาก บอกแล้วไงไม่ต้องลำบากเอามาให้ถึงที่หอก็ได้”
     วิน “ไม่เป็นไร กูผ่านมาทางนี้พอดี” (บ้านกลับคนละทางกับหอกูหนิ)
    ผม “ เออๆ แต้งกิ้วมากๆ กลับบ้านดีๆ”
พอขึ้นถึงห้องผมก็ทักไปขอบคุณอีกที ผ่านไปชม.กว่าๆมันก็ส่งภาพมันเซลฟี่บนเตียงแล้วบอกว่าด้วยความยินดี กูถึงบ้านเรียบร้อยละ ผมจำความรู้สึกตอนนั้นได้ดีเลยครับ ผมเขินมากๆ มันทำเหมือนกับผมเป็นแฟนมันเลย

*มันยาวขอแบ่งนะครับ