เราทั้งคู่ยังเรียนอยู่มหาลัยครับ ก่อนอื่นผมขอบอกเลยนะครับว่าผมรู้สึกว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องมากๆ แต่เนื่องจากผมเริ่มรู้สึกว่ามันต้องเคลียแล้วแฟนผมต้องการซื้อชุดสีทาเล็บ โดยบอกว่าให้ผมออกครึ่งนึงตอนวันเกิดของเขา แต่ผมยังไม่มีเงินในตอนนี้ ก็เลยบอกว่าลองขอแม่เขาดูก่อนมั้ยของแบบนี้ วันเกิดเขาผมจะซื้อตุ๊กตาหรืออย่างอื่นให้ แฟนผมก็ไม่พอใจ จนทะเลาะกันมาเป็นอาทิตได้ กับเรื่องนี้ ตลอดที่คบกันมาแรกๆผมก็บอกเขาเสมอว่า ผมเป็นคนจนๆ จริงๆก็พอมีพอกินแหล่ะครับแต่ผมก็ทำตัวจนๆเพราะไม่อยากให้มันมีอิทธิพลกับความรักมาก อยากให้รักกันที่จิตใจมากกว่า และผมก็คิดเสมอว่าเขาก็น่าจะเป็นคนที่ไม่ติดหรูหราน่าจะคบกันได้ คบกันมาพึ่งจะใกล้ 2 ปีแล้วครับ ในช่วงแรกๆก็ดี แต่รู้สึกว่า ปัญหาความจนของผมนี้เริ่มจะเป็นปัญหาใหญ่กับความรักของเรามาก เพราะบางครั้งผมไม่อยากออกไปกินอะไรเพราะผมได้เงินจากแม่แค่กินใช้ไปวันๆแบบพอเพียง นานๆครั้งก็จะไปบ้าง ไม่ใช่ว่าไม่ไปเลย ผมก็ตามใจเขาได้แค่ตามความสามารถ และจะทำให้เขาไม่พอใจมากๆกับเรื่องแบบนี้จนทะเลาะกันบ่อยๆ ประโยคสุดฮิตของเขาคือ คู่นั้นได้แบบนั้น เขาได้แบบนั้น คนนั้นได้ไปกินแบบนั้นอิจฉา ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องมาทะเลาะกันกับเรื่องแบบนี้ กลับมาเข้าเรื่องของขวัญวันเกิดคือ เมื่อปีแรกที่คบกัน เขาพาผมไปห้างจะซื้อรองเท้าให้ค่อนข้างมีราคาสำหรับผม ผมเลยเลือกปฏิเสธที่จะไม่เอาแล้วก็บอกเขาว่าผมเกรงใจมันแพง จริงๆก็แอบคิดแหละวันข้างหน้าผมไม่มีอะไรให้เขา แต่ก็มีซื้อเค้กให้ผมครับ ผมคิดว่าผมพอใจมากที่มีเค้กในงานวันเกิด พอถึงวันเกิดเขาผมก็ขับรถออกจากบ้าน เอาตุ๊กตาไปให้ ตอนแรกผมบอกเขาว่าอาจจะไม่ว่างไปเพราะอยากจะเซอไพรส์เล็กน้อย ก็เพราะรักเขาน่ะแหล่ะครับ ต่อมาเมื่อปลายปีที่แล้ววันเกิดผม ผมคิดว่าจะสั่งซื้อเวย์โปรตีน คือมันเป็นสิ่งที่ผมซื้อกินเองอยู่แล้วประจำ เขาก็คิดไม่ออกว่าวันเกิดผมจะให้อะไรผมดี แต่ผมไม่ได้ซีเรียสเลยนะครับกับเรื่องนี้ เขาก็เสนอว่างั้นรอสั่งเวย์ตอนใกล้ถึงวันเกิดผมเขาจะช่วยออกให้ครึ่งนึง ผมก็เลยเลือกเซ็ตที่ไม่แพงมากเพราะเกรงใจน่ะแหล่ะครับ บวกกับผมไม่ค่อยมีเงินอีกด้วยช่วงนั้น มาวันนี้ครับ เราทะเลาะกันอีกแล้วเพราะเรื่องอยากได้ชุดสีทาเล็บในวันเกิดครับ ผมคิดว่าผมพอใจที่จะให้อย่างอื่นมากกว่า แต่เขาเอาเรื่องเวย์ของผมมาอ้างว่าทีสิ่งนั้นผมอยากได้ผมยังได้ สิ่งนี้เขาอยากได้ทำไมไม่ได้ ผมงงมากว่ามีคำถามแบบนี้ได้ไง ตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมมีความรักแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน จริงๆผมให้เขาได้ครับผมก็อาจจะกินแกลบ แต่ผมมีความรู้สึกว่าอยากให้รักมันดูดีเรียบง่ายกว่านี้ ไม่ต้องมากำหนดไว้ว่าเทศกาลนี้ต้องแบบนั้น อย่างนี้ แบบคู่อื่นๆ ผมพอใจที่จะให้ และอยากให้อย่างอื่นมากกว่า และผมไม่ได้ลืมวันเกิดเขา ที่สำคัญผมก็รักเขา ผมบอกเขาว่าถ้าคิดแบบนี้ผมจะคืนเงินในส่วนนั้นให้ก็แล้วกัน แล้วบอกเขาว่าให้ลองถามคนอื่นดูมั้ยว่าแบบนี้มันถูกต้องรึเปล่า แต่เขายังมั่นใจว่าผมควรที่จะซื้อให้เขาในสิ่งที่เขาอยากได้ แต่ผมไม่คิดแบบนั้น ที่สำคัญเราทั้งคู่ยังอยู่แค่วัยเรียน ยังไม่ได้ทำงานหาเงินด้วยซ้ำ ยังต้องขอพ่อแม่ส่งเงินให้ใช้จ่าย ผมเสนอให้เขาลองไปขอแม่ของเขาดูก่อน ผมพอใจจะให้อย่างอื่น เขาก็ไม่ยอม ยังไม่พอใจพูดแต่คำซ้ำๆว่า ไม่เข้าใจทำไมทีเขาถึงไม่ได้ในสิ่งที่อยากได้ (ทั้งๆที่ ที่ผ่านมาไม่เคยเปนแบบนี้)  ผมบอกงั้นให้ถามแม่ของเขาดูสิจะแสดงความเห็นว่ายังไง เขาก็บอกว่า "แม่เขาจะมองยังไง ลองให้ถามเพื่อนเขาดูไหม" หรือจริงๆแล้วผมเห็นแก่ตัว? ผมหมดคำจะพูดต่อล้อต่อเถียงละครับ จึงมาตั้งกระทู้ถาม(ระบาย) ขอบคุณครับ