สวัสดีครับวันนี้ผมจะมาเล่าเรื่องของผมเมื่อ 6 ปีที่แล้วนะครับ สมัยนั้นผมเรียนอยู่ ม.2
ผมได้เจอผู้หญิงคนหนึ่งเธอเป็นคนน่ารักมาก นิสัยดี เฟลลี่
เราเรียนห้องเดียวกัน เรียนพิเศษที่เดียวกัน แต่ผมไม่เคยคุยกับเธอนะ เพราะอะไร อะหรอ
ผมเป็นคนไม่หล่อเลยซักนิดเดียว แถมเป็นคนอ้วนอีกด้วย
ใครจะไปอยากคุยกับผมละ แต่แล้วจู่จู่เธอได้เดินเข้ามาแล้วขอเบอร์ผมไป(ถ้าจำไม่ผิดน่าจะคุยเรื่องงาน)วันนั้นเป็นวันเสาร์ที่ผมออกมาเรียนพิเศษตามปกติ พอเรียนพิเศษเสร็จช่วงประมาณเที่ยงได้ไปห้างแห่งหนึ่งอยู่ติดกับที่เรียนนั้นละ ผมก็เดินดูของแล้วก็เจอเธอ
ผมรวบรวมความกล้าเข้าไปทักแล้วเราก็ยืนคุยกันซักพักหนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายกัน เขาได้ขอเบอร์ผมไปตอนนั้นผมรู้สึกดีใจมากเลย
แล้วพอกลับบ้าน ช่วงดึกๆหน่อย เธอก็โทรมาคุยเรื่องงานกับผม
พอคุยเรื่องงานเสร็จ ผมได้โทรกลับไปทันทีแล้วชวนเธอคุยหลายๆเรื่องตอนนั้นมีความสุขมากเลย
เราคุยกันยังงี้ทุกวัน ผมโทรไปบ้างเธอโทรมาบ้าง
ส่งข้อความหากัน(สมัยนั้น Line ยังไม่เล่นกัน)จนผมรู้สึกว่าผมรักเธอเข้าให้แล้ว เราคุยกันจนแม่ของเธอแซวว่า ให้พ่อมาขอเลย
ผมได้ยินแบบนี้แล้วเขิลเลยเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แต่ผมก็ยังไม่ได้ขอเธอเป็นแฟนเพราะยังไม่กล้าพอ
แต่ผมวางแผนไวทุกอย่างแล้วว่าจะขอเธอเป็นแฟน แล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่ผมจะขอเธอเป็นแฟน
ผมจำได้ไม่มีวันลืม วันนั้นเป็นวันอาทิตย์ สายแรกที่โทรเข้ามาในโทรศัพท์ของผมคือสายของเธอ
เราก็คุยกันตามปกติแล้วเธอก็เริ่มถามคำถามผม
เธอก็ถามผมว่า นายAเนี้ยเป็นไงบ้างหรอนิสัยดีมะ(นายAคือนามสมมุติ)
ผมก็ตอบเธอว่า อ่อนิสัยดีนะเพื่อนสนิทเราเลย ทำไมหรอ
เธอก็ถามผมว่า เขามาขอเราเป็นแฟนอะ เราว่าจะคบกับเขา
ผมก็ตอบเธอว่า อ่อ...........ดีเลยเพื่อนเรานิสัยดีนะ อ่อเดียวเราไปทำงานก่อนนะ
แล้วผมก็ตัดสายเธอไป
ความรู้สึกของผมตอนนั้นเราช้าไปหรอเนี้ย เสียใจมาก ร้องไห้คนเดียวในห้อง หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้โทรหาเธออีกเลย
แต่ข้อความยังส่งอยู่แต่นานๆที(เพื่อนสนิทผมไม่รู้ว่าผมคุยกับเธออยู่ผมไม่ได้บอกใคร)
หลังจากที่เธอกับเพื่อนสนิทผมคบกัน ก็หวานกันตลอด
ผมได้แต่ดูเธอมีความสุขผมก็มีความสุข เวลาพวกเขามีปัญหากันทะเลาะกัน ผมจะเข้าไปทำให้พวกเขาดีกัน หลายต่อหลายครั้ง
จนถึง ม.4 พวกเขาก็เลิกกันแต่เพราะอะไรอันนี้ผมก็ไม่รู้(เพื่อนผมก็ยังไม่รู้เหมือนเดิมว่าผมเคยคุยกับเธอ)
ผมก็ได้เริ่มคุยกับเธออีกครั้ง ซื้อของที่เธอชอบ เธอบ้าจัสติน ผมก็ซื้อของเกียวกับจัสตินให้เธอพอคุยได้เดือนหนึงเธอก็มีแฟนใหม่
เป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียน หล่อมากถ้าเทียบกับผมอะนะแถมผอมอีกด้วย
และผมก็ไม่ได้ติดต่อเธออีกเลย ส่วนเพื่อนสนิทผมก็รู้ความจริงจากผมแล้วก็ตกใจอยู่พักหนึ่ง 55555+
ตอนนี้ผมก็อยู่ปี 2 แล้ว แต่ผมก็ยังรักเธออยู่ผมควรจะตัดใจได้แล้ว ตอนนี้เธอเรียน ม.บูรพา หน้าจะสาขาการโรงแรม(ถ้าผมจำไม่ผิดนะ)
วันนี้ก็ใกล้เข้าวันวาเลนไทน์ แล้ว อยากบอกทุกคนนะครับว่ารักใครก็บอกเขาไปดีกว่าให้เป็นแบบผมนะครับ
เธอจะเห็นข้อความนี้ไหมนะ อยากให้เธอเห็นจัง
ถ้าเธอได้เข้ามาอ่านก็อยากบอกเธอนะ ตอนนี้เราลดความอ้วนแล้วนะ
ร้างกายอาจจะเปลี่ยนแต่ใจเราอะไม่เคยเปลี่ยนเรารักเธอนะ รักตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน
#ถ้าอ่านข้อความแล้วงงก็ต้องขอโทดด้วยนะครับพอดีเป็นมือใหม่ครับ
#จากเฮียถึงเจ็
อยากให้เธอรู้
ผมได้เจอผู้หญิงคนหนึ่งเธอเป็นคนน่ารักมาก นิสัยดี เฟลลี่
เราเรียนห้องเดียวกัน เรียนพิเศษที่เดียวกัน แต่ผมไม่เคยคุยกับเธอนะ เพราะอะไร อะหรอ
ผมเป็นคนไม่หล่อเลยซักนิดเดียว แถมเป็นคนอ้วนอีกด้วย
ใครจะไปอยากคุยกับผมละ แต่แล้วจู่จู่เธอได้เดินเข้ามาแล้วขอเบอร์ผมไป(ถ้าจำไม่ผิดน่าจะคุยเรื่องงาน)วันนั้นเป็นวันเสาร์ที่ผมออกมาเรียนพิเศษตามปกติ พอเรียนพิเศษเสร็จช่วงประมาณเที่ยงได้ไปห้างแห่งหนึ่งอยู่ติดกับที่เรียนนั้นละ ผมก็เดินดูของแล้วก็เจอเธอ
ผมรวบรวมความกล้าเข้าไปทักแล้วเราก็ยืนคุยกันซักพักหนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายกัน เขาได้ขอเบอร์ผมไปตอนนั้นผมรู้สึกดีใจมากเลย
แล้วพอกลับบ้าน ช่วงดึกๆหน่อย เธอก็โทรมาคุยเรื่องงานกับผม
พอคุยเรื่องงานเสร็จ ผมได้โทรกลับไปทันทีแล้วชวนเธอคุยหลายๆเรื่องตอนนั้นมีความสุขมากเลย
เราคุยกันยังงี้ทุกวัน ผมโทรไปบ้างเธอโทรมาบ้าง
ส่งข้อความหากัน(สมัยนั้น Line ยังไม่เล่นกัน)จนผมรู้สึกว่าผมรักเธอเข้าให้แล้ว เราคุยกันจนแม่ของเธอแซวว่า ให้พ่อมาขอเลย
ผมได้ยินแบบนี้แล้วเขิลเลยเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แต่ผมก็ยังไม่ได้ขอเธอเป็นแฟนเพราะยังไม่กล้าพอ
แต่ผมวางแผนไวทุกอย่างแล้วว่าจะขอเธอเป็นแฟน แล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่ผมจะขอเธอเป็นแฟน
ผมจำได้ไม่มีวันลืม วันนั้นเป็นวันอาทิตย์ สายแรกที่โทรเข้ามาในโทรศัพท์ของผมคือสายของเธอ
เราก็คุยกันตามปกติแล้วเธอก็เริ่มถามคำถามผม
เธอก็ถามผมว่า นายAเนี้ยเป็นไงบ้างหรอนิสัยดีมะ(นายAคือนามสมมุติ)
ผมก็ตอบเธอว่า อ่อนิสัยดีนะเพื่อนสนิทเราเลย ทำไมหรอ
เธอก็ถามผมว่า เขามาขอเราเป็นแฟนอะ เราว่าจะคบกับเขา
ผมก็ตอบเธอว่า อ่อ...........ดีเลยเพื่อนเรานิสัยดีนะ อ่อเดียวเราไปทำงานก่อนนะ
แล้วผมก็ตัดสายเธอไป
ความรู้สึกของผมตอนนั้นเราช้าไปหรอเนี้ย เสียใจมาก ร้องไห้คนเดียวในห้อง หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้โทรหาเธออีกเลย
แต่ข้อความยังส่งอยู่แต่นานๆที(เพื่อนสนิทผมไม่รู้ว่าผมคุยกับเธออยู่ผมไม่ได้บอกใคร)
หลังจากที่เธอกับเพื่อนสนิทผมคบกัน ก็หวานกันตลอด
ผมได้แต่ดูเธอมีความสุขผมก็มีความสุข เวลาพวกเขามีปัญหากันทะเลาะกัน ผมจะเข้าไปทำให้พวกเขาดีกัน หลายต่อหลายครั้ง
จนถึง ม.4 พวกเขาก็เลิกกันแต่เพราะอะไรอันนี้ผมก็ไม่รู้(เพื่อนผมก็ยังไม่รู้เหมือนเดิมว่าผมเคยคุยกับเธอ)
ผมก็ได้เริ่มคุยกับเธออีกครั้ง ซื้อของที่เธอชอบ เธอบ้าจัสติน ผมก็ซื้อของเกียวกับจัสตินให้เธอพอคุยได้เดือนหนึงเธอก็มีแฟนใหม่
เป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียน หล่อมากถ้าเทียบกับผมอะนะแถมผอมอีกด้วย
และผมก็ไม่ได้ติดต่อเธออีกเลย ส่วนเพื่อนสนิทผมก็รู้ความจริงจากผมแล้วก็ตกใจอยู่พักหนึ่ง 55555+
ตอนนี้ผมก็อยู่ปี 2 แล้ว แต่ผมก็ยังรักเธออยู่ผมควรจะตัดใจได้แล้ว ตอนนี้เธอเรียน ม.บูรพา หน้าจะสาขาการโรงแรม(ถ้าผมจำไม่ผิดนะ)
วันนี้ก็ใกล้เข้าวันวาเลนไทน์ แล้ว อยากบอกทุกคนนะครับว่ารักใครก็บอกเขาไปดีกว่าให้เป็นแบบผมนะครับ
เธอจะเห็นข้อความนี้ไหมนะ อยากให้เธอเห็นจัง
ถ้าเธอได้เข้ามาอ่านก็อยากบอกเธอนะ ตอนนี้เราลดความอ้วนแล้วนะ
ร้างกายอาจจะเปลี่ยนแต่ใจเราอะไม่เคยเปลี่ยนเรารักเธอนะ รักตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน
#ถ้าอ่านข้อความแล้วงงก็ต้องขอโทดด้วยนะครับพอดีเป็นมือใหม่ครับ
#จากเฮียถึงเจ็