พักหลัง ๆ จขกท.เริ่มมีความรู้สึกเหมือนตัวเองคล้ายกับคนเป็นโรคซึมเศร้า

ช่วงแรก ๆ อาการยังไม่มากนัก เพียงแค่รู้สึกเฟลกับสิ่งที่เกิดขึ้น

แต่พอเริ่มนานเข้า อาการเริ่มเข้าข่ายหนักขึ้น คือร้องไห้ อยู่ดี ๆ ก็ร้องไห้อย่างไม่มีเหตุผล แต่บางครั้งก็ร้องไห้ออกมาเพราะนึกถึงเรื่องแย่ ๆ
พอนึกถึงเรื่องแย่ ๆ เรื่องใดเรื่องนึงแล้ว เรื่องแย่ ๆ ที่เคยเกิดขึ้นก็จะผุดขึ้นมาในหัว ทำให้คิดมากขึ้นไปอีก กลายเป็นว่าร้องไห้ไม่หยุด รู้สึกกลัวทั้ง ๆ ที่ก็ไม่รู้ว่าควรจะกลัวอะไร

เวลาโดนใครพูดอะไร ตะคอกหน่อยขึ้นเสียงหน่อยก็จะเอากลับมาคิดมาก ต่อหน้าเราไม่ได้แสดงออกอะไรนะคะ แต่พอกลับมาบ้านแล้วจู่ ๆ พอนึกถึงกลับร้องไห้ออกมาเฉยเลย แล้วก็จะวกกลับไปเหมือนที่กล่าวมา คือเรื่องแย่ๆก็จะผุดขึ้นมาในภาพความคิด

พออยู่กับคนเยอะ ๆ แล้ว เราทำตัวปกติค่ะ แต่พออยู่คนเดียวแล้ว จะชอบร้องไห้ออกมาตลอด คิดเรื่องแย่ ๆ ตลอด บางทีไม่มีอะไรให้คิด ก็สรรหาให้คิดจนได้ .....แอบรู้สึกอึดอัดเพราะร้องไห้ก็ร้องเสียงดังไม่ได้ เป็นหมู่บ้าน แถมเสียงแม้แต่นิดเดียว ได้ยินข้ามห้องแน่ ๆ ไม่อยากให้คนในบ้านรู้ว่าเราร้องไห้ เวลาเราร้องไห้ ไม่ใช่ว่าเขาจะปลอบเรา...

จขกท.เริ่มหยุดเรียนบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ มีอาการกลัวเพื่อนที่โรงเรียนนินทา กลัวว่าจะโดนครูด่า เบื่อเสียงดังในห้อง อยากหนีไปที่ไหนก็ได้คนเดียว อยากอยู่เฉย ๆ ไม่อยากทำอะไร อยากกลับบ้าน ... ทำยังไงก็ได้ให้ตัวเองป่วย บางครั้งก็อยากตาย รู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน แต่ก็มีอีกหลายอย่างที่อยากทำ แล้วก็กลัวตายด้วยส่วนนึง

อาการแบบนี้เรียกว่าอะไรคะ.. แล้วควรรักษายังไงดี..

ปล. จขกท.เป็นคนคิดเล็กคิดน้อย...แก้เท่าไหร่ก็ไม่หายเสียที บ่อยครั้งที่โดนเพื่อนสนิทพูด-ดันใส่ ล้อเรื่องโรคที่เราเป็น ล้อปมด้อยของเรา ก็ได้แต่ยิ้มแหะ ๆ เล่นตามน้ำทั้ง ๆ ที่ในใจท้อมาก ๆ อยากจะสวนกลับด้วยซ้ำในบางครั้ง..แต่เพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อน ไม่อยากผิดใจเลยไม่ได้พูดออกไป

ขอบคุณสำหรับคำตอบล่วงหน้านะคะ