อยาจะมาแชร์เรื่องราวของตัวเอง
ผมเป็นคนหนึ่งที่เคยเล่นเฟซบุคมานานมาแล้ว เล่นมาตั้งแต่สมัย Hi5 ยังฮิตมาก คนไทยเล่นเฟซอยู่แค่หลักพันคน
มีแต่คนพิมพ์ภาษาอังกฤษตอนนั้น เพราะไม่ค่อยมีคนไทยเล่น

จนกระทั่งมาถึงยุคที่ Hi5 เริ่มตาย FB ดังขึ้นมากๆ โดยเริ่มจากมีเกมให้เล่นก่อน เช่น เกมเลี้ยงหมู อะไรแบบนั้น แต่ผมไม่ได้เล่นเลยสักเกม แค่รู้ว่า เฟซบุคมีเกมเล่นทำให้จำนวนคนเข้ามาเล่นเพิ่มเยอะมาก
ช่วงนั้นผมก็จับกระแสสังคมไม่ทัน รวมทั้งยังเด็ก
ก็คุยไปเรื่อย เล่นไปเรื่อย จนเริ่มเห็นคนไทยเข้ามาเล่นเฟซเต็มไปหมด และเริ่มมีด้านลบๆในเฟซมากขึ้น

เพราะคนไทยต่างก็เริ่มแชร์เรื่องราวต่างๆเข้ามา และยังคงมีให้เห็นถึงปัจจุบัน เช่น การบ่นคน ด่าคนโดยไม่ระบุชื่อ การด่าแฟน อวดแฟน อวดความรวย อวดเที่ยว ไปกินอาหารหรูๆ ไปเที่ยวต่างประเทศ อวดลูก เน็ตไอดอลโชว์นม อะไรต่างๆ อีกมากมาย
ผมรู้สึกว่า เฮ้ย มันเยอะไปว่ะ เราไม่ไหว ผมทำการปิดเฟซครับ ทิ้งเฟซนั้นไปเลย และไม่เล่นอีกเป็นปีๆ ทั้งๆที่ผมทำงานเกี่ยวข้องกับระบบไอทีโดยตรงนะ
ผมยังเข้าไปรุม เข้าไปชูมือในหลายๆกระทู้ที่ "ใครปิดเฟซบ้างคะ" ว่าผมก็ปิดเหมือนกัน เบื่อแล้ว อะไรงี้เลยผมยังมีอารมณ์ร่วมมากตอนนั้น

พี่ๆหลายคนยัง งง ว่าทำไมผมจึงไม่มีเฟซบุค ขนาดน้าร้านส้มตำยังมี (ผมเคยไปรีเซทรหัสผ่านให้เขา)

ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมเบื่อเฟซมาก คือมันอะไรวะ มันจะพร่ำเพ้อ พรรณา อวดร่ำอวดรวย หรือบ้าบออะไรกันนักหนา
แล้วชีวิตก็เงียบ โอเค นิ่ง แต่ลึกๆรู้สึกว่ามันไม่หนุกหนานยังไงไม่รู้ (ลึกๆนะ)

จนมาถึงจุดนึง........ผมมีครอบครัว มีเมียและลูก
ไม่นานมานี้ ประมาณ ปีนึงได้ ผมก็กลับมาเล่นใหม่ ด้วย account ใหม่ โดยใช้รูปจริงตามปกติ
ผมเปิดใจมากขึ้น แอดเพื่อนๆ เข้าไปถามสารทุกข์สุขดิบ
อ่านเพจที่เราสนใจ เข้าไปคอมเม้นกับเพื่อน เล่นกันบ้าง ตามแต่เวลาจังหวะจะอำนวย

ผมรู้สึกว่าผมเล่นได้ แม้มันจะมีเรื่องน่าเบื่อ เรื่องเปลือก เรื่องอะไรไร้สาระถาโถมเข้ามาในฟีด
ผมรู้สึกว่านี่คือสังคมจริงๆของมนุษย์นั่นแหละ พวกเขา อยากส่งต่อความรู้สึกออกมา

"แต่ตัวเราต้องบริหารจัดการความรู้สึกตัวเราเองด้วย"

บางคนชอบกินหมูกะทะ ชอบขับมอไซเที่ยว
บางคนก็อยากอวดที่ทำงาน ว่าที่ทำงานกุเนี่ย แบบ ล้ำอะ คือไฮโซ โชคดีที่มาทำงานที่นี่

ผมไม่เคยอิจฉาพวกเค้าเลย ผมกดไลค์ให้ ผมยินดีกับพวกเค้าเสมอเวลาพวกเค้าทำอะไรแล้วดูมีความสุข (คือยินดีในใจนะ)
บางคนไปทำบุญ ก็ถ่ายรูปเซลฟี่ ผมไปกดไลค์ให้ โดยที่เพือนอีกคนเห็นพอดี ก็พูดออกมาว่า มันจะไปทำไมวะ ร้อนก็ร้อน คนก็เยอะ
กลายเป็นว่าคนไปทำบุญถ่ายรูปลงเฟซ ไม่เป็นทุกข์ แต่คนเห็นฟีด ดันเป็นทุกข์แทน แปลกดีแท้ !!

ส่วนเวลาไหนที่พวกเขาแชร์เรื่องทุกข์ หรือเรื่องแย่ๆมา ผมก็เข้าไปอ่านอย่างรอบคอบ ว่ามันเป็นมาอย่างไร
อะไรเป็นยังไง ทำให้เราได้ความรู้ รวมถึงวิธีคิดของคนในสังคมว่าบางทีเค้ามาคอมเม้นเค้าคิดยังไงกันครับ



ถึงวันนี้
ผมรู้สึกว่าผมจัดการความรู้สึกตัวเองได้ เราไม่ไปทุกข์กับสิ่งที่คนอื่นโพส แค่ฟีดๆนึงมันก็ผ่านไป
เหมือนกับว่า ผมอยู่ในทางสายกลาง แบบสบายๆนะ อะไรก็ได้ อ่านหมด ดูหมด เรื่อยๆไม่ซีเรียส

ยกเว้น คนที่แบบ โพสพูดคำหยาบ ด่าลอยๆ และทำซ้ำๆแบบนั้นตลอด เหมือนคับข้องใจอะไรนักหนาอันนั้นผมก็ Unfollow ไม่ให้มันโชว์ที่ฟีด แค่นั้นเอง


ผมจึงอยากเป็นกำลังใจให้ทุกคน ก้าวผ่านสังคมออนไลน์ไปให้ได้ เล่นมันแล้วอย่าให้มันทำให้เราเป็นทุกข์
เราอาจจะเห็นคนโพสอวดว่าเค้าใช้ชีวิตหรู โพสอาหาร เราก็ไม่เห็นต้องเอาสิ่งนั้นมาทำให้เราทุกข์ใจเลย จริงมั้ยครับ
หลายๆคน มีนิสัย อยากจะผลักดันสิ่งดีๆออกมาให้คนอื่นเห็น โพสแต่เรื่องสวยๆงามๆ
หลายๆคน มีนิสัย อยากจะผลักดันสิ่งแย่ๆ ตำรวจเลว ด่าแฟน ออกมาให้เห็นในฟีด

สุดท้ายมันก็แล้วแต่พวกเขา !!! เราเรียนรู้รูปแบบสังคมพวกนี้ได้ครับ สนุกมากเชื่อมั้ย (คือเรียนรู้อะ ไม่ใช่ไปอินอารมณ์ตามมาก เพราะไงๆก็ไม่มีใครเหมือนกัน)

บางคนเลิกเล่นเฟซแล้วบอกว่าสบายใจมาก ไม่มีเฟซ ผมก็ยินดีด้วยนะ จริงๆไม่ว่าคุณจะเลือกทางไหนถ้ามันเป็นสุขจริงๆผมก็ยินดีด้วยใจ
แต่ผมจะเล่นต่อ เพราะมันคือกลไกตามยุคสมัย ผมอยากจะปรับตัวตามมัน เพราะผมก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งในสังคม ผมไม่เล่นก็ได้ แต่ผมเล่นแล้วใช้ประโยชน์จากมันให้ได้มากๆ น่าจะดีกว่า เราก็จะมีความสุขด้วย และได้รับรู้ข้อมูลข่าวสารความเป็นไปของสังคมด้วย

ผมจึงตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพื่อให้กำลังใจ คนที่เล่นเฟซแล้วชอบหงุดหงิดหรือเบื่อนะครับ ทางเลือกคุณมี
ขอให้ก้าวผ่านไปไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนและเจอความสุข อย่างน้อยก็แบบที่ผมเจอแล้วกันครับ

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เพิ่มเติม กระทู้ สำหรับเป็น กรณีศึกษาครับ ขออนุญาติเพื่อนสมาชิกทุกท่านด้วยนะครับ
https://pantip.com/topic/36068617
https://pantip.com/topic/34842260/comment-25