เป็นละครเพลงที่ดูไปนานแล้วแต่เพิ่งว่างมาเขียนรีวิว ขออภัยหากบางรายละเอียดหายไปเนื่องจากเป็นคนความจำสั้น(มาก) และขออภัยหากภาษาค่อนข้างสแลง ทั้งนี้เพื่ออรรถรสบางประการ
เกริ่นถึงที่มากันสักหน่อย ละครเรื่องนี้จัดโดยคณะนิเทศฯ จุฬาฯ นิสิตในคณะเป็นคนทำเองทั้งหมด ต่างกับอักษรฯที่มีทีมมืออาชีพทำแล้วให้นิสิตช่วย ซึ่งพอเข้าใจได้ว่าเป็นเพราะจำนวนคนต่างกันมาก(อักษรฯ ใช้แค่ภาคละคร แต่นิเทศฯ ทำทั้งคณะ) ให้ทำเองหมดน่าจะแย่ เพิ่งได้ดูละครนิเทศฯ เป็นครั้งแรกเพราะปีที่แล้ววุ่นๆ กับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเลยไม่ได้ซื้อบัตร ปีนี้พลาดไม่ได้ด้วยประการทั้งปวง เคลียร์คิวเรียบร้อยสวยงาม(ไม่ให้ชนกับละครอักษรฯ)
ในการรีวิวครั้งนี้จะขอแบ่งเป็น 5 ฝ่าย เอาเฉพาะที่เกี่ยวกับการแสดงบนเวที ฝ่าย production เช่น ขายตั๋ว หา sponsor การตลาด แบบนี้จะกล่าวถึงแค่สั้นๆในช่วงท้ายหรืออาจจะข้ามไปเลยเพื่อให้กระชับที่สุด
เริ่มที่บทก่อนละกัน ส่วนตัวแอบงงนิดหน่อยกับตัวเรื่องว่าสรุปเรื่องสายลับเท็ดดี้นี่เกิดในอดีตแล้วครูพี่ติ๊กเล่าให้เด็กรุ่นหลังฟัง หรือว่าเกิดปัจจุบันตามปกติ สิ่งที่ทำให้สับสนหนักเข้าไปอีกคือตัวละครในเรื่องสายลับเท็ดดี้ก็ชื่อเดียวกับตัวละครหลักหมดเลย มีความงงหนัก555555
อย่างไรก็ตาม บทมีความฮามาก แทรกบทตลกไว้เพียบ ให้คาแรกเตอร์ตัวละครไว้ชัดเจน แต่ละคนมีความโดดเด่นของตัวเอง ผูกเรื่องลึกลับซับซ้อนอย่างที่นิยายสายลับควรจะเป็น แต่กลับเรียกเสียงฮาชนิดที่ดูเสร็จออกจากโรงมาเสียงหาย แอบแทรกโฆษณา sponsor แบบเนียนๆ กรุบกริบ มีเรื่องความรักแบบวัยรุ่นเข้ามาเกี่ยวข้อง puppy love น่ารักๆ แต่ขณะเดียวกันก็มีข้อคิดสะกิดใจชวนให้เชื่อมโยงกับเหตุการณ์บ้านเมืองและสังคมปัจจุบันได้อยู่เหมือนกัน เช่น แกนหลักของเรื่องที่อยู่ในเพลงโซโล่ของพระเอก ที่ถอดความได้ว่า “สิ่งที่วิเศษที่สุดคือการไม่มีความลับต่อกันตั้งแต่แรก” ฟังแล้วประทับใจ อีกตอนที่ชอบมากคือตอนจลาจลกู้ระเบิดในโรงเรียน แล้วครูใหญ่แว้ดขึ้นมาว่า “สิ่งที่เราทุกคนต้องมีตอนนี้คือสติ!!!” แล้วแต่ละคนก็แยกย้ายกันไปทำสิ่งที่ตนถนัดหรือทำได้ รู้สึกอยากให้ใครหลายคนได้มาดูจริงๆ น่าจะมีประโยชน์ต่อการแก้ปัญหาทั้งเล็กและใหญ๋
ฝ่ายถัดมา เอานักแสดงไปเลยแล้วกัน ฝ่ายใหญ่มาก แค่ตัวละครหลักก็ปาไปเป็น 10 ตัวแล้วมั้ง ไหนจะอองซอมจอมขโมยซีนอีก จะข้ามเรื่องคาแรกเตอร์ของแต่ละคนไปเพราะหาดูได้ตามสูจิบัตรหรือเพจเฟสบุ๊ค ขอวิจารณ์การแสดงเรียงตัวแบบสั้นๆแล้วกัน
• แฮก พระเอกของเรา...ไอ้บ้า ไอ้ยียวน กวนประสาท หยาบคาย มาให้ตบที ถถถถถถถ//เดี๋ยวๆ นั่นพระเอกนะ... องก์แรกเล่นไม่เท่าไหร่ องก์สองเล่นดีขึ้น อาจเพราะบทส่งให้ได้เล่นมากขึ้นแล้วก็ได้ร้องเพลงโซโล่ด้วย
• แซม นางเอก...strong ไปไหนอะคุณ555 ทั้งรูปร่าง บุคลิก กระทั่งน้ำเสียง ไม่น่าเชื่อว่าเธอคือ*อุ๊ปส์*
• พี่ฌอห์น ไม่พูดก็คงจะไม่ได้ “หล่อมาก” #จบนะ มีความเชิดหน้าตลอดเว น่าหมั่นไส้ สาวๆจะกรี๊ดกันทำไมเยอะแยะ ก็แค่หน้าใส(มาก)เอ๊งงง
• โรส&แมรี่ แซ่บมาก ขาดไปคงหมดสนุก โดยเฉพาะแมรี่ ชอบความก๋ากั่นและซีนอารมณ์ของนางมาก(รู้สึกคุ้นหน้า จบรร.เดียวกันป่าวนิ?)//มาเปิดดูในสูจิบัตร อ๋อ acting coach ตาถึงนะเนี่ยเรา ถถถถถถ
• พีท หนุ่มนักกีฬาปาลูกดอก เอ่อ...น่ารักดี เหมือนหมีพูห์ ต้วมเตี้ยม หล่อก็ไม่แต่ได้ใจคนสวย ฮื้ออ ทำไมเป็นงั้นนะ ถถถถถถถ แต่ก็ดูเป็นว่าที่ซะเมที่ดีในอนาคตนะถ้าไม่นับเรื่องหุ่น 555555
• บิวตี้ ฝรั่งบ้าอะไรโคตรหน่อมแน้ม พูดแต่ละทีโคตรน่ารำคาญ(แบบฟังไปอมยิ้มไป) เทพนิยายสุดๆ
• ไอคิว แค่ชื่อก็บ่งบอกว่าต้องฉลาดมาก แต่ไหงติด*อุ๊ปส์* อิๆ เข้าคู่กับบิวตี้แล้วน่ารักดี สองสาวพาเพลิน ชอบฉากผงนางฟ้ามากค่ะ อุ๊ยหมดอีกแล้ว...
• ครูใหญ่ คือเล่นดีมากกกกกกกกกกกกกกกก (ก ล้านตัว) ขโมยซีนไปไหนเพคะ เล่นใหญ่สมชื่อทุกซีนจริงๆ ถ้าไม่ติดว่ามีนางเอกแล้วก็จะยกให้เป็นนางเอกเลยนะ(เอ๊ะยังไง?) คือบทเยอะกว่านางเอกอีกมั้ง555555 ไม่แน่ใจว่ารับบทครูพี่ติ๊กด้วยมั้ย ในสูจิบัตรหน้าไม่เหมือน แต่ดูจากตอนกู้ระเบิดแล้วน่าจะใช่//เปิดสูจิบัตร อ๋อ acting coach อีกแล้ว...
• เท็ดดี้ ตัวสุดท้ายแล้วของเรื่องนี้ เลว!!! เลวแบบเกลียดไม่ลง มีความโรคจิตตอนหัวเราะ มองแล้วคล้ายๆ ต๊ะ-วริษฐ์ ตอนรับบทแนวนี้
• อองซอม เต้นพร้อมมากกกกกก ขอชื่นชม แม้จะไม่ค่อยได้ออก แต่ออกมาทีก็ดูเพลิน พวกที่เป็นคณะ cheer leader ก็เล่นเป็นธรรมชาติมากทีเดียว มีความลีดในตัว(?)555 สงสัยเคยเป็นลีดจริงๆ//ลีดทั้งหลายในโลกหล้าอย่าโกรธเรานะ แซวเล่นเฉยๆ อิๆ
จบในส่วนของนักแสดงไปแล้ว มาที่ฝ่ายฉากแสงสีเสียงกันดีกว่า ฉากหลักๆมีแค่ฉากโรงอาหาร ห้องนอนพระเอก แล้วก็ฉากที่มีตู้ locker แต่ยอมรับว่า backstage ต้องทำงานหนักพอดูตอนเปลี่ยนฉากเพราะเลื่อนมือหมด ซึ่งทำได้เร็วและเงียบมาก ย้ำว่าเงียบมาก ขอชื่นชม
แสง สวยดี เข้ากับจังหวะเพลง มีโทนร้อนโทนเย็นตามอารมณ์นักแสดง เริ่ด มีสะดุดๆ นิดนึงตอนดีดนิ้วซักฉากแล้ว effect มาไม่ทัน
เสียง เรานั่งหน้าสุดตรงลำโพงเลยได้ยินดี ไม่รู้ข้างหลังจะได้ยินดีเหมือนกันมั้ย ขอติเรื่องจำนวนไมค์ไม่พอ อองซอมบางคนไม่ได้ไมค์ทำให้เสียงพูดไม่เท่ากัน แม้จะพยายาม project เสียงและเข้ามาใกล้ไมค์เพื่อนแต่ก็ยังไม่ค่อยโอเคอยู่ดี โชคดีที่มีกรณีแบบนี้น้อย(น่าจะแค่ฉากในห้อง cheer leader ฉากเดียวด้วยซ้ำมั้ง)
เมื่อกี้มีพูดถึงเพลง ก็ต้องมาฝ่ายดนตรี ซึ่งทำงานร่วมกับฝ่ายเสียงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพลงเรื่องนี้เป็น pop สมัยใหม่จ๋าเลยแหละ ตามแบบฉบับละครเพลงทั่วไปในปัจจุบัน สิ่งที่น่าอัศจรรย์คือเขียนกันเองทำกันเองทั้งหมด ขอคารวะ เพราะฉะนั้นหากเนื้อเพลงหรือทำนองจะยังไม่เข้าตะแล็บแก๊บไปบ้างก็ให้อภัยได้ สิ่งที่ขำคือ เพลงที่ใช้โปรโมทละครในโลกโซเชียลไม่ได้อยู่ในเรื่องแต่อย่างใด ตลกมาก ทำมาเพื่อโปรโมทโดยเฉพาะ ลงทุนไปมั้ยเนี่ย 55555 แถมมีคลิปเพลงต่างๆ เปิดตอนพักการแสดงด้วย ทุ่มทุนจริงๆ
ฝ่ายสุดท้ายแล้วที่จะพูดในวันนี้ costume นั่นเอง เหมารวมแต่งหน้าทำผมไปด้วยเลยนะ ชุดในเรื่องที่โดดเด่นก็คงจะเป็นชุดยูนิฟอร์มของเหล่านักเรียนสายลับ น่าจะเอาแบบมาจากชุดนักเรียนตะวันตก(ยุโรป)ผสมญี่ปุ่น แต่งง่ายดี ทั้งเรื่องใช้ชุดเดียว ไม่ต้องวุ่นวายเปลี่ยนเสื้อผ้ากัน ส่วนชุดอื่นๆ ก็มีของครูใหญ่กับครูพี่ติ๊ก ชอบชุดครูใหญ่นะ แลดูเป็นแม่มดดี ส่วนของครูพี่ติ๊กนี่...ชุดครูจริงจริ๊ง อาชีพอื่นมาใส่นี่ไม่ได้นะ ไม่เหมือน 555 make up ค่อนข้างแน่น ไม่มีปัญหาอะไร น่าจะไม่ต้องเติมมากเพราะแอร์ใน scala หนาวมาก นึกว่าอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติก
จากตอนต้นที่บอกว่าจะกล่าวถึงฝ่ายที่ไม่เกี่ยวกับการแสดงบนเวทีสักเล็กน้อย เท่าที่พอรู้ก็จะมีฝ่ายประชาสัมพันธ์ ทั้งทางโปสเตอร์ cutout โลกออนไลน์ บลาๆๆ ทำได้ดีทีเดียว เห็นได้จากบัตร sold out ทุกรอบไปนานมากก่อนจะเริ่มเล่นรอบแรก แล้วก็ฝ่ายการตลาดและการเงิน เช่น พวกขายตั๋ว ขายของที่ระลึก หา sponsor(แอบสงสัยว่าผอ.กับท่านรองฯนี่มาจากฝ่ายนึ้รึเปล่า 5555555) มาเล่นที่ scala ได้นี่ก็เป็นการการันตีคุณภาพของพวกเธอแล้วจ้า โหดจริงอะไรจริง
กล่าวโดยสรุป เป็นละครนิสิตที่ production เกินคำว่ามือสมัครเล่นไปแล้ว นับถือทีมงานทุกคนจริงๆ และจะติดตามผลงานของคณะต่อไปเรื่อยๆ ทุกปีนะคะ
[CR] รีวิวละครเวที เรื่อง secret alert : ห้ามเปิดก่อนได้รับอนุญาต รอบรองสุดท้าย
เกริ่นถึงที่มากันสักหน่อย ละครเรื่องนี้จัดโดยคณะนิเทศฯ จุฬาฯ นิสิตในคณะเป็นคนทำเองทั้งหมด ต่างกับอักษรฯที่มีทีมมืออาชีพทำแล้วให้นิสิตช่วย ซึ่งพอเข้าใจได้ว่าเป็นเพราะจำนวนคนต่างกันมาก(อักษรฯ ใช้แค่ภาคละคร แต่นิเทศฯ ทำทั้งคณะ) ให้ทำเองหมดน่าจะแย่ เพิ่งได้ดูละครนิเทศฯ เป็นครั้งแรกเพราะปีที่แล้ววุ่นๆ กับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเลยไม่ได้ซื้อบัตร ปีนี้พลาดไม่ได้ด้วยประการทั้งปวง เคลียร์คิวเรียบร้อยสวยงาม(ไม่ให้ชนกับละครอักษรฯ)
ในการรีวิวครั้งนี้จะขอแบ่งเป็น 5 ฝ่าย เอาเฉพาะที่เกี่ยวกับการแสดงบนเวที ฝ่าย production เช่น ขายตั๋ว หา sponsor การตลาด แบบนี้จะกล่าวถึงแค่สั้นๆในช่วงท้ายหรืออาจจะข้ามไปเลยเพื่อให้กระชับที่สุด
เริ่มที่บทก่อนละกัน ส่วนตัวแอบงงนิดหน่อยกับตัวเรื่องว่าสรุปเรื่องสายลับเท็ดดี้นี่เกิดในอดีตแล้วครูพี่ติ๊กเล่าให้เด็กรุ่นหลังฟัง หรือว่าเกิดปัจจุบันตามปกติ สิ่งที่ทำให้สับสนหนักเข้าไปอีกคือตัวละครในเรื่องสายลับเท็ดดี้ก็ชื่อเดียวกับตัวละครหลักหมดเลย มีความงงหนัก555555
อย่างไรก็ตาม บทมีความฮามาก แทรกบทตลกไว้เพียบ ให้คาแรกเตอร์ตัวละครไว้ชัดเจน แต่ละคนมีความโดดเด่นของตัวเอง ผูกเรื่องลึกลับซับซ้อนอย่างที่นิยายสายลับควรจะเป็น แต่กลับเรียกเสียงฮาชนิดที่ดูเสร็จออกจากโรงมาเสียงหาย แอบแทรกโฆษณา sponsor แบบเนียนๆ กรุบกริบ มีเรื่องความรักแบบวัยรุ่นเข้ามาเกี่ยวข้อง puppy love น่ารักๆ แต่ขณะเดียวกันก็มีข้อคิดสะกิดใจชวนให้เชื่อมโยงกับเหตุการณ์บ้านเมืองและสังคมปัจจุบันได้อยู่เหมือนกัน เช่น แกนหลักของเรื่องที่อยู่ในเพลงโซโล่ของพระเอก ที่ถอดความได้ว่า “สิ่งที่วิเศษที่สุดคือการไม่มีความลับต่อกันตั้งแต่แรก” ฟังแล้วประทับใจ อีกตอนที่ชอบมากคือตอนจลาจลกู้ระเบิดในโรงเรียน แล้วครูใหญ่แว้ดขึ้นมาว่า “สิ่งที่เราทุกคนต้องมีตอนนี้คือสติ!!!” แล้วแต่ละคนก็แยกย้ายกันไปทำสิ่งที่ตนถนัดหรือทำได้ รู้สึกอยากให้ใครหลายคนได้มาดูจริงๆ น่าจะมีประโยชน์ต่อการแก้ปัญหาทั้งเล็กและใหญ๋
ฝ่ายถัดมา เอานักแสดงไปเลยแล้วกัน ฝ่ายใหญ่มาก แค่ตัวละครหลักก็ปาไปเป็น 10 ตัวแล้วมั้ง ไหนจะอองซอมจอมขโมยซีนอีก จะข้ามเรื่องคาแรกเตอร์ของแต่ละคนไปเพราะหาดูได้ตามสูจิบัตรหรือเพจเฟสบุ๊ค ขอวิจารณ์การแสดงเรียงตัวแบบสั้นๆแล้วกัน
• แฮก พระเอกของเรา...ไอ้บ้า ไอ้ยียวน กวนประสาท หยาบคาย มาให้ตบที ถถถถถถถ//เดี๋ยวๆ นั่นพระเอกนะ... องก์แรกเล่นไม่เท่าไหร่ องก์สองเล่นดีขึ้น อาจเพราะบทส่งให้ได้เล่นมากขึ้นแล้วก็ได้ร้องเพลงโซโล่ด้วย
• แซม นางเอก...strong ไปไหนอะคุณ555 ทั้งรูปร่าง บุคลิก กระทั่งน้ำเสียง ไม่น่าเชื่อว่าเธอคือ*อุ๊ปส์*
• พี่ฌอห์น ไม่พูดก็คงจะไม่ได้ “หล่อมาก” #จบนะ มีความเชิดหน้าตลอดเว น่าหมั่นไส้ สาวๆจะกรี๊ดกันทำไมเยอะแยะ ก็แค่หน้าใส(มาก)เอ๊งงง
• โรส&แมรี่ แซ่บมาก ขาดไปคงหมดสนุก โดยเฉพาะแมรี่ ชอบความก๋ากั่นและซีนอารมณ์ของนางมาก(รู้สึกคุ้นหน้า จบรร.เดียวกันป่าวนิ?)//มาเปิดดูในสูจิบัตร อ๋อ acting coach ตาถึงนะเนี่ยเรา ถถถถถถ
• พีท หนุ่มนักกีฬาปาลูกดอก เอ่อ...น่ารักดี เหมือนหมีพูห์ ต้วมเตี้ยม หล่อก็ไม่แต่ได้ใจคนสวย ฮื้ออ ทำไมเป็นงั้นนะ ถถถถถถถ แต่ก็ดูเป็นว่าที่ซะเมที่ดีในอนาคตนะถ้าไม่นับเรื่องหุ่น 555555
• บิวตี้ ฝรั่งบ้าอะไรโคตรหน่อมแน้ม พูดแต่ละทีโคตรน่ารำคาญ(แบบฟังไปอมยิ้มไป) เทพนิยายสุดๆ
• ไอคิว แค่ชื่อก็บ่งบอกว่าต้องฉลาดมาก แต่ไหงติด*อุ๊ปส์* อิๆ เข้าคู่กับบิวตี้แล้วน่ารักดี สองสาวพาเพลิน ชอบฉากผงนางฟ้ามากค่ะ อุ๊ยหมดอีกแล้ว...
• ครูใหญ่ คือเล่นดีมากกกกกกกกกกกกกกกก (ก ล้านตัว) ขโมยซีนไปไหนเพคะ เล่นใหญ่สมชื่อทุกซีนจริงๆ ถ้าไม่ติดว่ามีนางเอกแล้วก็จะยกให้เป็นนางเอกเลยนะ(เอ๊ะยังไง?) คือบทเยอะกว่านางเอกอีกมั้ง555555 ไม่แน่ใจว่ารับบทครูพี่ติ๊กด้วยมั้ย ในสูจิบัตรหน้าไม่เหมือน แต่ดูจากตอนกู้ระเบิดแล้วน่าจะใช่//เปิดสูจิบัตร อ๋อ acting coach อีกแล้ว...
• เท็ดดี้ ตัวสุดท้ายแล้วของเรื่องนี้ เลว!!! เลวแบบเกลียดไม่ลง มีความโรคจิตตอนหัวเราะ มองแล้วคล้ายๆ ต๊ะ-วริษฐ์ ตอนรับบทแนวนี้
• อองซอม เต้นพร้อมมากกกกกก ขอชื่นชม แม้จะไม่ค่อยได้ออก แต่ออกมาทีก็ดูเพลิน พวกที่เป็นคณะ cheer leader ก็เล่นเป็นธรรมชาติมากทีเดียว มีความลีดในตัว(?)555 สงสัยเคยเป็นลีดจริงๆ//ลีดทั้งหลายในโลกหล้าอย่าโกรธเรานะ แซวเล่นเฉยๆ อิๆ
จบในส่วนของนักแสดงไปแล้ว มาที่ฝ่ายฉากแสงสีเสียงกันดีกว่า ฉากหลักๆมีแค่ฉากโรงอาหาร ห้องนอนพระเอก แล้วก็ฉากที่มีตู้ locker แต่ยอมรับว่า backstage ต้องทำงานหนักพอดูตอนเปลี่ยนฉากเพราะเลื่อนมือหมด ซึ่งทำได้เร็วและเงียบมาก ย้ำว่าเงียบมาก ขอชื่นชม
แสง สวยดี เข้ากับจังหวะเพลง มีโทนร้อนโทนเย็นตามอารมณ์นักแสดง เริ่ด มีสะดุดๆ นิดนึงตอนดีดนิ้วซักฉากแล้ว effect มาไม่ทัน
เสียง เรานั่งหน้าสุดตรงลำโพงเลยได้ยินดี ไม่รู้ข้างหลังจะได้ยินดีเหมือนกันมั้ย ขอติเรื่องจำนวนไมค์ไม่พอ อองซอมบางคนไม่ได้ไมค์ทำให้เสียงพูดไม่เท่ากัน แม้จะพยายาม project เสียงและเข้ามาใกล้ไมค์เพื่อนแต่ก็ยังไม่ค่อยโอเคอยู่ดี โชคดีที่มีกรณีแบบนี้น้อย(น่าจะแค่ฉากในห้อง cheer leader ฉากเดียวด้วยซ้ำมั้ง)
เมื่อกี้มีพูดถึงเพลง ก็ต้องมาฝ่ายดนตรี ซึ่งทำงานร่วมกับฝ่ายเสียงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพลงเรื่องนี้เป็น pop สมัยใหม่จ๋าเลยแหละ ตามแบบฉบับละครเพลงทั่วไปในปัจจุบัน สิ่งที่น่าอัศจรรย์คือเขียนกันเองทำกันเองทั้งหมด ขอคารวะ เพราะฉะนั้นหากเนื้อเพลงหรือทำนองจะยังไม่เข้าตะแล็บแก๊บไปบ้างก็ให้อภัยได้ สิ่งที่ขำคือ เพลงที่ใช้โปรโมทละครในโลกโซเชียลไม่ได้อยู่ในเรื่องแต่อย่างใด ตลกมาก ทำมาเพื่อโปรโมทโดยเฉพาะ ลงทุนไปมั้ยเนี่ย 55555 แถมมีคลิปเพลงต่างๆ เปิดตอนพักการแสดงด้วย ทุ่มทุนจริงๆ
ฝ่ายสุดท้ายแล้วที่จะพูดในวันนี้ costume นั่นเอง เหมารวมแต่งหน้าทำผมไปด้วยเลยนะ ชุดในเรื่องที่โดดเด่นก็คงจะเป็นชุดยูนิฟอร์มของเหล่านักเรียนสายลับ น่าจะเอาแบบมาจากชุดนักเรียนตะวันตก(ยุโรป)ผสมญี่ปุ่น แต่งง่ายดี ทั้งเรื่องใช้ชุดเดียว ไม่ต้องวุ่นวายเปลี่ยนเสื้อผ้ากัน ส่วนชุดอื่นๆ ก็มีของครูใหญ่กับครูพี่ติ๊ก ชอบชุดครูใหญ่นะ แลดูเป็นแม่มดดี ส่วนของครูพี่ติ๊กนี่...ชุดครูจริงจริ๊ง อาชีพอื่นมาใส่นี่ไม่ได้นะ ไม่เหมือน 555 make up ค่อนข้างแน่น ไม่มีปัญหาอะไร น่าจะไม่ต้องเติมมากเพราะแอร์ใน scala หนาวมาก นึกว่าอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติก
จากตอนต้นที่บอกว่าจะกล่าวถึงฝ่ายที่ไม่เกี่ยวกับการแสดงบนเวทีสักเล็กน้อย เท่าที่พอรู้ก็จะมีฝ่ายประชาสัมพันธ์ ทั้งทางโปสเตอร์ cutout โลกออนไลน์ บลาๆๆ ทำได้ดีทีเดียว เห็นได้จากบัตร sold out ทุกรอบไปนานมากก่อนจะเริ่มเล่นรอบแรก แล้วก็ฝ่ายการตลาดและการเงิน เช่น พวกขายตั๋ว ขายของที่ระลึก หา sponsor(แอบสงสัยว่าผอ.กับท่านรองฯนี่มาจากฝ่ายนึ้รึเปล่า 5555555) มาเล่นที่ scala ได้นี่ก็เป็นการการันตีคุณภาพของพวกเธอแล้วจ้า โหดจริงอะไรจริง
กล่าวโดยสรุป เป็นละครนิสิตที่ production เกินคำว่ามือสมัครเล่นไปแล้ว นับถือทีมงานทุกคนจริงๆ และจะติดตามผลงานของคณะต่อไปเรื่อยๆ ทุกปีนะคะ