ผมเคยรู้จักผู้หญิงคนนึงผ่านทางเฟสบุ๊ค เนื่องจากก่อนหน้านั้นผมเคยคุยกับเพื่อนของเธอ ก็ประมาณว่าจะจีบนั่นแหล่ะครับ ผมจีบเพื่อนเธอก่อน เพื่อนเธอคนนี้ชื่อ ต. ผมคุยกับ ต. ได้ประมาณอาทิตย์กว่าๆ ก็คุยกันดีครับ คุยถูกคอมาก จนวันนึงเพื่อนเธอชื่อ ม. แอ็ดเฟสบุ๊คมาหาผม ผมก็กดรับครับ เธอน่าจะแอ็ดมาเพราะรู้ว่าผมคุยกับ ต. เพื่อนเธออยู่ เลยอยากรู้จักกันไว้ ผมก็เห็นว่าน่ารักดี ผมนั่งดูรูปเธอเพลินๆ เฮ้ย! น่ารักหวะ ผมเลยกดไลค์รูปโปรไฟล์เธอ สักพักเธอก็ทักผมมา เราก็คุยๆกันไป พอคุยๆสักพัก ผมรู้สึกว่าผมชอบเธอมากๆ เรานิสัยคล้ายๆกัน รั่วๆมึนๆ ออกแนวปัญญาอ่อนหน่อยๆ 555. หลังจากที่ผมคุยกับ ม. มาประมาณ 2 อาทิตย์ ระหว่างที่ผมคุยกับ ม. ผมก็คุยกับ ต. ด้วย คุย 2 คนเลย รู้สึกตัวเองเฮียๆยังไงไม่รู้ อิอิ! แถมเขาก็เป็นเพื่อนกันอีก เรื่องมาแตกยังไงไม่รู้วันนั้นประชุมสายกันเลยครับ 3 คนคุยกันเป็นจริงเป็นจังเลย ร้องไห้ฟูมฟายกันอยู่ในสาย ถามผมจะเลือกใคร ผมเลยบอกว่า ผมเลือก ม. แล้ว ต. ก็บอกผมว่าโอเค ขอให้รักกันนานๆนะ แล้วก็วางหูไป จากนั้นผมด้วยความเป็นกังวนกลัวว่าเพื่อนจะทะเลาะกัน ผมเลยตัดปัญหา ผมบอกกับ ม.ว่า งั้นเราเลิกคุยกันดีกว่า เค้าไม่อยากให้เพื่อนรักต้องมาทะเลาะกัน ม. ร้องไห้ฟูมฟายอีกครั้ง "ไม่เอาอ่ะ ทำไมต้องเลิกคุยอ่ะ งื้อๆๆ" ผมเลยไม่รู้จะทำไง งั้นโอเค ผมเลยให้ ม. ไปเครียกับ ต. เลย ไม่อยากให้ติดใจกัน เขาทั้งสองก็ไปคุยกับ สรุปคือ ต. เปิดทางให้โดยไม่ติดใจอะไรใดๆ ให้ผมคุยกับ ม. ได้ตามสบาย ผมเลยสบายใจขึ้นเยอะ จากนั้นผมกับ ม. เราก็คุยๆกันมาเรื่อยๆครับ ส่วนผมกับ ต. เป็นเพื่อนที่ต่อกันไม่มีอะไรติดค้างกัน ผมคุยกับ ม. ได้สักเดือนกว่าๆ ผมเลยชวนเธอไปดูหนัง เธอบอกไม่ว่างอ่ะติดธุระ ผมก็โอเค ถ้าวันไหนว่างก็บอกนะ แล้วก็คุยกันมาเรื่อยๆ นับวันยิ่งรู้ตับไตใส่พุงกันมากขึ้น คุยกันทุกเรื่องเลยครับ สากกระเบือยันเรือรบจริงๆ ผมเรียกเธอว่า"อ้วน"ครับ เพราะเธอออกอวบๆนิดนึง เธอเรียกผมว่า"เตี้ย" อันที่จริงผมก็ไม่ได้เตี้ยเท่าไหร่หรอก 170+ แต่ผมค่อนข้างหุ่นนักกีฬาเลยจะล่ำๆนิดนึง พอถ่ายรูปแล้วมันเหมิอนเตี้ย พอคุยๆกันได้ปีกว่าๆ ผมเลยขอเธอเป็นแฟน(เชื่อมั้ยว่าไม่เคยขอเป็นแฟนเลยทั้งๆที่คุยกันตั้งนาน คุยกันทุกวัน) วันนี้โอกาสดีมากๆ วันที่ 11/11/11 ผมขอเธอเป็นแฟน เธอตอบตกลง ผมก็คิดไว้แล้วล่ะว่าเธอต้องตกลง คุยกันมาขนาดนี้แล้ว เธอบอกผมว่ามีคนขอเธอเป็นแฟนในวันนี้เยอะมาก น่าจะเกือบสิบคน ผมเลยบอกว่า"แสดงว่าคุยเยอะใช่มั้ย?" เธอบอก"ไม่ๆๆ คนอื่นแค่เพื่อน แต่กับแกอ่ะเค้าจริงจังนะไอ้เตี้ย" ผมดีใจมาก ขึ้นสถานะอะไรกันเรียบร้อย เราคุยกันเหมือนเราสนิทกันมากๆ เหมือนรู้จักกันมาเป็นสิบๆปี มีทุกข์มีสุข ยิ้มหัวเราะ ร้องไห้ก็มี ครบเลย.. จากนั้นเวลาผ่านไป น่าจะ 2 ปีกว่าๆแล้วล่ะที่ผมได้รู้จักเธอคนนี้ เชื่อมั้ยครับ ผมก็ยังไม่เคยเจอเธอตัวเป็นๆสักที คุยกันขนาดนี้ยังไม่เคยเจอกัน เป็นใครก็คงไม่เชื่อ เราเหมือนแฟนกันจริงๆ ไปไหนมาไหนบอกกัน ไม่เคยโกหก โทรตามเป็นห่วง ถึงบ้านแล้วบอกด้วยนะ คือฝากความห่วงใยตลอด เพื่อนๆผมก็ถามเคยเจอกันยังว้ะ ผมเลยบอก "ไม่เคยเจอเลย" เพื่อนผมเลยถาม "โห!ยังคุยกันอยู่อีกหรอ คุยนานขนาดนี้ยังไม่เคยเจอกัน" ผมก็ได้แต่ยิ้มๆ แล้วคิดในใจ ก็มันรู้สึกดีอ่ะ มันอธิบายให้ใครเข้าใจไม่ได้หรอก ถ้าไม่ได้มาสัมผัสด้วยตัวเอง แล้วอีกอย่างผมลืมบอกไป ระหว่างที่เราคุยกัน ผมไม่เคยคุยกับคนอื่นเลย ผมคุยกับเธอคนเดียว จริงๆ แล้วมันก็เริ่มมาถึงจุดอิ่มตัวตรงที่ทุกครั้งที่ผมชวนเธอไปไหน เธอจะบอกไม่ว่างตลอด จนมันทำให้ผมเริ่มจะไม่ไหวล่ะ ผมเลยบอก "เราจะคุยกันไปทำไม เพื่ออะไรหรอ? ทำไมเราถึงเจอกันไม่ได้?" จากนั้นน้ำตามาอีกแล้วครับ เธอร้องไห้อีกแล้ว แล้วเธอก็มาเฉลยในวันนี้ คือเพื่อนเธอที่ชื่อ ต. ที่ผมเกิ่นไว้ตอนแรก ขอกับ ม. อย่างนึงคือ คุยกันได้คบกันได้นะ แต่ขอได้มั้ย อย่าไปเจอกัน.. ผมนี่ขึ้นเลย! อะไรว้ะ ทำไมต้องพูดแบบนี้ ผมโทรไปหา ต. เลยกะจะเคลียว่าทำไม เธอตอบแบบประชดๆเหมือนตัดบท ประมาณว่าเค้าไม่รู้มันเป็นเรื่องของผมกับ ม. เค้าไม่เกี่ยวแล้ว ประมาณนี้ จากนั้นผมกับ ม. ก็เริ่มห่างๆหายๆเหมิอนคนที่แบบคบๆเลิกๆ เพราะทุกครั้งที่ผมชวนเธอไปไหนมาไหนเธอจะปฏิเสธตลอด หาเหตุผลนู่นนี่นั่นมาเรื่อย มันทำให้ผมหัวเสียมาก ทำให้ไม่ได้เจอกันสักที..
แล้วจุดที่ทำให้เธอกับผมเลิกคุยกันอย่างจริงจังคือ พอดีปีนั้นมีเปิดสอบนายสิบตำรวจ แล้วบังเอิญว่าผมก็สมัครสอบไป สอบติดตัวจริงด้วยนะ สอบพละตรวจร่างกายอะไรเรียบร้อย จนเวลาผ่านไป ใกล้วันที่ผมจะเข้าไปฝึกทุกทีๆ ผมเลยเหมือนยื่นคำขาดต่อเธอ ผมบอกเธอว่า "อ้วน! ก่อนเค้าจะไปฝึก เค้าขอได้มั้ย ขอเจออ้วนสักครั้งในชีวิตเถอะ อย่างน้อยก็เป็นกำลังใจให้เค้าไปฝ่าฟันความยากลำบาก" ซึ่งเธอก็เช่นเดิมครับ บ่ายเบี่ยงไปเรื่อย จนสุดท้ายก็ไม่ได้เจอกันอีก ผมเล่าข้ามไป บางคนที่อ่านมาถึงตรงนี้อาจจะสงสัยว่าที่ไม่มาเจอเพราะคงเอารูปมาหลอกในเฟสบุ๊คหรือเปล่า เพราะไม่อยากให้ความแตกจนเลิกคุยกันไป ผมนี่สืบมาหมดเลยครับ ในเฟสบุ๊คเพื่อนเธอก็เยอะอยู่ ผมก็ดูๆที่คุยกัน ดูรูปที่เพื่อนเขาแท็กมาให้ ดูหลายๆอย่าง เฟสก็เปิดนานแล้ว คงไม่น่าจะใช่เฟสปลอม เป็นตัวเธอจริงๆนั่นแหล่ะ ถ้าเป็นเฟสปลอมคงลงทุนมากเลยนะ ระดับเล่นใหญ่รัชดาลัยเทียร์เตอร์เลยทีเดียว จากวันสุดท้ายที่คุยกันแบบซึ้งๆ จนถึงตอนที่เริ่มห่างๆกัน ในตอนที่ผมรู้สึกแล้วว่า ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้ว มันเปลี่ยนไปแล้ว จนผมได้เข้าไปฝึกตำรวจ 1 ปีที่ผมฝึกอยู่ที่โรงเรียนตำรวจที่ศาลายา ผมคิดถึงเธอตลอดเวลา แม้ไม่ได้คุยกันก็คิดถึง จนวันนี้น่าจะ 5 ปีแล้วมั้งครับ จากวันสุดท้ายที่คุยกันจนถึงวันนี้ ทำไมผมยังลืมเธอไม่ได้สักที ผมไม่ใช่ว่าจะฝังใจอะไรขนาดนั้นนะครับ ก็มีคุยกับคนนั้นคนนี้บาง แต่ไม่เข้าใจ ทำไมไม่เหมือนคนนี้ เชื่อมั้ยตั้งแต่ผมเลิกคุยกับ ม. ผมก็ไม่เคยมีแฟนอีกเลย..
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ ขอบคุณมากๆจริงๆ
ขออภัยถ้าเรื่องลำดับเหตุการณ์แล้วผู้อ่านงงๆ หรืออาจจะไม่ครบถ้วนกระบวนความเพราะที่ยกมานี่แค่เสี้ยวเดียวเท่านั้น ผมเขียนอะไรพวกนี้ไม่ค่อยเก่ง ขอบคุณอีกครั้งนะครับ..
ผมเคยรักผู้หญิงคนนึง ทั้งๆที่ไม่เคยเจอหน้ากันแม้แต่ครั้งเดียว..
แล้วจุดที่ทำให้เธอกับผมเลิกคุยกันอย่างจริงจังคือ พอดีปีนั้นมีเปิดสอบนายสิบตำรวจ แล้วบังเอิญว่าผมก็สมัครสอบไป สอบติดตัวจริงด้วยนะ สอบพละตรวจร่างกายอะไรเรียบร้อย จนเวลาผ่านไป ใกล้วันที่ผมจะเข้าไปฝึกทุกทีๆ ผมเลยเหมือนยื่นคำขาดต่อเธอ ผมบอกเธอว่า "อ้วน! ก่อนเค้าจะไปฝึก เค้าขอได้มั้ย ขอเจออ้วนสักครั้งในชีวิตเถอะ อย่างน้อยก็เป็นกำลังใจให้เค้าไปฝ่าฟันความยากลำบาก" ซึ่งเธอก็เช่นเดิมครับ บ่ายเบี่ยงไปเรื่อย จนสุดท้ายก็ไม่ได้เจอกันอีก ผมเล่าข้ามไป บางคนที่อ่านมาถึงตรงนี้อาจจะสงสัยว่าที่ไม่มาเจอเพราะคงเอารูปมาหลอกในเฟสบุ๊คหรือเปล่า เพราะไม่อยากให้ความแตกจนเลิกคุยกันไป ผมนี่สืบมาหมดเลยครับ ในเฟสบุ๊คเพื่อนเธอก็เยอะอยู่ ผมก็ดูๆที่คุยกัน ดูรูปที่เพื่อนเขาแท็กมาให้ ดูหลายๆอย่าง เฟสก็เปิดนานแล้ว คงไม่น่าจะใช่เฟสปลอม เป็นตัวเธอจริงๆนั่นแหล่ะ ถ้าเป็นเฟสปลอมคงลงทุนมากเลยนะ ระดับเล่นใหญ่รัชดาลัยเทียร์เตอร์เลยทีเดียว จากวันสุดท้ายที่คุยกันแบบซึ้งๆ จนถึงตอนที่เริ่มห่างๆกัน ในตอนที่ผมรู้สึกแล้วว่า ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้ว มันเปลี่ยนไปแล้ว จนผมได้เข้าไปฝึกตำรวจ 1 ปีที่ผมฝึกอยู่ที่โรงเรียนตำรวจที่ศาลายา ผมคิดถึงเธอตลอดเวลา แม้ไม่ได้คุยกันก็คิดถึง จนวันนี้น่าจะ 5 ปีแล้วมั้งครับ จากวันสุดท้ายที่คุยกันจนถึงวันนี้ ทำไมผมยังลืมเธอไม่ได้สักที ผมไม่ใช่ว่าจะฝังใจอะไรขนาดนั้นนะครับ ก็มีคุยกับคนนั้นคนนี้บาง แต่ไม่เข้าใจ ทำไมไม่เหมือนคนนี้ เชื่อมั้ยตั้งแต่ผมเลิกคุยกับ ม. ผมก็ไม่เคยมีแฟนอีกเลย..
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ ขอบคุณมากๆจริงๆ
ขออภัยถ้าเรื่องลำดับเหตุการณ์แล้วผู้อ่านงงๆ หรืออาจจะไม่ครบถ้วนกระบวนความเพราะที่ยกมานี่แค่เสี้ยวเดียวเท่านั้น ผมเขียนอะไรพวกนี้ไม่ค่อยเก่ง ขอบคุณอีกครั้งนะครับ..