แปลกไหม?? ทั้งๆที่มีเพื่อนแต่ชอบไปไหนมาไหนคนเดียว

เราเป็นเด็กต่างจังหวัด เขามาเรียนต่อมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯทั้งโรงเรียนรุ่นเรามีเราคนเดียวที่มาเรียนที่นี้ ตอนแรกเรากังวลมากเพราะเรากว่าเราหาเพื่อนไม่ได้เพราะเราไม่กล้าทักใครก่อน  วันเปิดเรียนวันแรกเรานั่งอยู่คนเดียวแล้วก็มีเพื่อนเขามาทักว่าทำไมนั่งคนเดียวเราก็บอกไป จนเราได้เป็นเพื่อนกัน ณ ปัจจุบันก็ยังเป็นเพื่อนที่คิดว่าก็โอเคนะไม่ได้แย่อะไร เราก็มีกลุ่มเป็นของเรากลุ่มเรามี6คน เพื่อนๆเป็นคนที่บ้านอยู่ใกล้ เสาร์-อาทิตย์เพื่อนก็กลับบ้าน แต่บางอาทิตยืก็ไม่ได้กลับ เราอยากออกไปข้างนอกแต่เราก็ไม่กล้าชวนเขาเพราะมันยังรู้สึกแปลกที่ต้องออกไปข้างนอกกับเพื่อนที่ยังรู้จักกันไม่ถึงปี เราเป็นคนที่ติดเพื่อนมาก เพื่อนที่เล่นด้วยกันตอนมัธยมเราเป็นเพื่อนกันมา6ปีเต็มมันสนิจใจทำอะไรทำด้วยกัน ไปไหนไปด้วยกัน กล้าได้กล้าเสียไปด้วยกัน แต่กลับเพื่อนใหม่ที่มหาลัยมันยังไงๆไม่รู้ ไม่อยากชวนเขาไปแต่อยากมีเพื่อนไปได้แต่ชวนเก่าที่มาเรียนอยู่กรุงเทพฯไปด้วยกันซึ่งแน่นอนเราเรียนกันคนละมหาวิทยาลัย เราย่อมมีเวลาว่างไม่ตรงกัน บ่อยครั้งที่เราออกไปคนเดียวเพราะการออกไปคนเดียวมันไม่ต้องทำให้เราต้องห่วงอะไร ไม่ต้องห่วงว่าเราจะหลงทางกลับเพื่อนไหม แต่ในใจลึกๆแล้วเราก็อยากมีเพื่อนไปกับเรานะ ทำไมเราถึงเป็นแบบนี้ หรือว่านิสัยเรา???หรือว่าเราเรื่องมาก???? หรือว่าเรามีจิตนิดๆ