นี่เป็นกระทู้แรกที่เขียนขึ้นมา...
เรื่องมันเกิดจากยายเราเป็นคนชอบโวยวายไม่ฟังใคร ความคิดตัวเองใหญ่ที่สุดและไม่มีใครสามารถพูดให้แกฟังได้เลยว่าแกทำพลาดอะไรบ้าง ถ้าใครไปพูดอย่างนั้นแกจะโมโหมากและด่ากลับทันที เราก็เจอแบบนี้มาตั้งแต่เด็กเลยไม่ได้คิดอะไร ที่บ้านจะมีเรา ตา(ป่วยเป็นอัมพาต) ยายและน้องชาย(ที่เป็นลูกพี่ลูกน้อง) ขอสมมุติชื่อน้องว่าแจ็คนะคะ ตอนเด็กๆด้วยความที่แจ็คหน้าเหมือนกับน้าชาย(ลูกของยายเรา เป้นน้องชายแม่เรา)มาก ยายจึงตามใจแจ็คมาโดยตลอด จนแจ็คอายุประมาน15ปี แจ็คเริ่มชอบเถียง ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ ชอบพูดจาลามปามมากยิ่งขึ้น แต่ยายก็ไม่ว่าอะไร จนมีอยู่ครั้งนึงยายพูดกับแจ็คเรื่องงานบ้านว่าทำไมไม่มาทำงานของตัวเอง แจ็คก็ตะหวาดยายและเถียง เราทนฟังไม่ได้เลยด่าไปว่าทำไมพูดกับเขาแบบนั้น คนที่สมควรโดนด่าไม่ใช่แจ็คแต่กลับเป็นเรา เราโดนยายด่าเพราะเราไปด่าแจ็ค ยายไม่พอใจมากที่ไปด่าแจ็ค เราไม่รู้จะทำยังไงเลยกลับเรื่องแบบนี้มาโดยตลอด จนเราได้คบกับแฟนอายุที่มากกว่าเราและเป็นผู้ใหญ่กว่า แฟนเรามักจะมาทานข้าวและนั่งเล่นบ่อยๆ มีอยู่หลายครั้งที่แฟนเรามักได้ยินแจ็คชอบเถียงยายและพูดจาไม่ดีใส่ยาย จนแฟนเราโมโหและพูดกับเราว่าถ้ายังเป็นกันแบบนี้ต่อไปจะไม่เข้าไปเหยียบบ้านนี้อีก

สิ่งที่เราเสียใจที่สุดคือ...เราไม่สามารถทำอะไรได้เลย เพราะพูดกับยายเรื่องนี้ยายก็โกธรและด่าเรา เราจึงคิดทบทวนแล้วว่าถ้าแฟนเรารู้สึกไม่ดีกับครอบครัวเรา เราควรจะปล่อยเขาไปดีกว่า ถึงจะรักเขามากยังไงแต่ถ้าสิ่งแวดล้อมเราไม่ดีเขาก็จะลำบากใจมาก ไม่อยากให้ใครมาดูถูกครอบครัวเราจึงขอแบกรับปัญหานี้ไว้ด้วยตัวเองดีกว่าลากคนที่เรารักมาทำให้เขาไม่สบายใจ

เราแค่อยากระบายกับใครซักคนนึง ขอโทษนะคะที่เนื้อหายาวมากขนาดนี้