เราขอเล่าตั้งเเต่เริ่มเเรกเลยย เราเเทนเขาเป็น A ล่ะกัน เรากับ A รู้จักกันในเฟสบุ๊ค
ไม่สิ่ .. เรารู้จักกันในชีวิตจริง เรากับ A เรียนมหาลัยเดียวกัน เเต่ต่างคณะกัน
เเต่บังเอิญ A มาโทเอกเรา ทำให้เราได้เรียนคลาสเดียวกัน
เริ่มเรียนวันเเรกได้รู้จักเพื่อนต่างคณะส้ะล่ะ เนื่องจาก อ. จัดกลุ่มให้ นั้นเเหล้ะคือจุดเริ่มต้นที่เราได้รู้จักกัน
เราได้ยุ้วกลุ่มเดียวกัน เเนะนำตัวทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ สร้างเฟสกลุ่ม เพื่อความสะดวกในการตามงาน ...
เเล้วเราก้เริ่มคุยกันบ่อยขึ้น คุยกันทุกเรื่อง ระบายได้ทุกเรื่องราว รับฟังทุกปัญหาของกันเเละกัน
ช่วงนั้นน่ะหรอ.. ที่บังเอิญกว่าคือต่างคนก้ต่างโดนหักอกมา ต่างคนต่างมีความทรงจำรักที่เลวร้าย
เราก็เลยคุยกันรู้เรื่อง เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ให้กำลังใจกันเเละกัน
และบังเอิญอีก เรายู่หอตรงข้ามกัน เรามักจะออกมาคุยโม้ที่ระเบียง กลายเป็นที่ที่เราสถิตกันเลยทีเดียวในช่วงเวลานั้น
เราสนิทกันมาก ...สนิทกันมากไปรึเปล่า? จนบางทีก็รู้สึกดีต่อกันมากกว่าเพื่อน
เเต่เราว่ามันก็เเค่ความผูกพัน เรายังไม่ลืมคนนั้น เรายังรักคนนั้น
เขาสารภาพว่ารู้สึกดีกับเรามากกว่าเพื่อน
เเต่เราว่ามันอาจเป็นเพราะ ต่างคนต่างเหงา
ต่างคนต่างต้องการใครสักคนมาเติมเต็ม มันไม่ใช่ความรักหรอก ใช่..เราปฏิเสธเขาไป
เขาเองก้ยังไม่ลืมคนเก่า เราเชื่ออย่างนั้น ...
เเละเหมือนทุกอย่างก้โอเค เราพูดคุยกัน เข้าใจ รู้เรื่อง
จนถึงวันสุดท้ายของการเรียนเทอมที่ผ่านมา เราก้ทักเขา พูดคุย ทุกอย่างก็ดี
จนถึงคืนสอบไฟนอล เราโทรไปหา A ทำเราสตั้นกับเสียงที่ตอบกลับ "..ใครว่ะ?" จุกกันเลยทีเดียว
เราไม่รู้เขาตั้งใจหรือไม่ตั้งใจน่ะที่ตอบกลับอย่างงี้ .. เราก้หายไปสักพัก เเต่เราไม่เคลียร
จนเทอมนี้เราเรียนคลาสเดียวกันถึง 2 ตัว ถ้าเลือกได้ไม่อยากเรียนร่วมกันเลย
มันอึดอัดบอกไม่ถูก การที่ต้องเฉยชากับคนที่เราเรียกมันว่าเพื่อน
เราเองรู้สึกผิดทุกครั้งที่เจอกัน เเต่ต้องยั้งไม่ทักไป ...
จนวันสองวันที่ผ่านมา เรากำลังเดินกลับหอกับเพื่อน บังเอิญเห็นเขา ก็เลยตัดสินใจทักไป เสียงตอบกลับมา "...ใครว่ะ " เเล้วก็เดินหน้าตายจากไปเหมือนเราไม่เคยรู้จักกันเลย มันจุกอย่างบอกไม่ถูกเเห่ะ.. เจ็บลึกๆ
เราไม่รู้เลย เราทำไรผิดกับเเกตอนไหน เราทำไปอะไรให้เเกไม่สบายใจ
เเกโกรธอะไรเรา ถึงขนาดไม่ยอมรับเราเป็นเพื่อน เเต่ไม่เป็นไร..
สุดท้าย .. ขอบคุณสำหรับความทรงจำดีๆที่เคยมีร่วมกัน
ขอบคุณสำหรับมิตรภาพวันวาน ขอบคุณและขอโทษหากเราทำผิดพลาดอะไรไปทั้งกาย วาจา ใจ ..
#เจ้าชายกระบองเพรช
สนิทกันเเทบตาย สุดท้ายเป็นเเค่ "คนไม่รู้จักกัน"
ไม่สิ่ .. เรารู้จักกันในชีวิตจริง เรากับ A เรียนมหาลัยเดียวกัน เเต่ต่างคณะกัน
เเต่บังเอิญ A มาโทเอกเรา ทำให้เราได้เรียนคลาสเดียวกัน
เริ่มเรียนวันเเรกได้รู้จักเพื่อนต่างคณะส้ะล่ะ เนื่องจาก อ. จัดกลุ่มให้ นั้นเเหล้ะคือจุดเริ่มต้นที่เราได้รู้จักกัน
เราได้ยุ้วกลุ่มเดียวกัน เเนะนำตัวทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ สร้างเฟสกลุ่ม เพื่อความสะดวกในการตามงาน ...
เเล้วเราก้เริ่มคุยกันบ่อยขึ้น คุยกันทุกเรื่อง ระบายได้ทุกเรื่องราว รับฟังทุกปัญหาของกันเเละกัน
ช่วงนั้นน่ะหรอ.. ที่บังเอิญกว่าคือต่างคนก้ต่างโดนหักอกมา ต่างคนต่างมีความทรงจำรักที่เลวร้าย
เราก็เลยคุยกันรู้เรื่อง เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ให้กำลังใจกันเเละกัน
และบังเอิญอีก เรายู่หอตรงข้ามกัน เรามักจะออกมาคุยโม้ที่ระเบียง กลายเป็นที่ที่เราสถิตกันเลยทีเดียวในช่วงเวลานั้น
เราสนิทกันมาก ...สนิทกันมากไปรึเปล่า? จนบางทีก็รู้สึกดีต่อกันมากกว่าเพื่อน
เเต่เราว่ามันก็เเค่ความผูกพัน เรายังไม่ลืมคนนั้น เรายังรักคนนั้น
เขาสารภาพว่ารู้สึกดีกับเรามากกว่าเพื่อน
เเต่เราว่ามันอาจเป็นเพราะ ต่างคนต่างเหงา
ต่างคนต่างต้องการใครสักคนมาเติมเต็ม มันไม่ใช่ความรักหรอก ใช่..เราปฏิเสธเขาไป
เขาเองก้ยังไม่ลืมคนเก่า เราเชื่ออย่างนั้น ...
เเละเหมือนทุกอย่างก้โอเค เราพูดคุยกัน เข้าใจ รู้เรื่อง
จนถึงวันสุดท้ายของการเรียนเทอมที่ผ่านมา เราก้ทักเขา พูดคุย ทุกอย่างก็ดี
จนถึงคืนสอบไฟนอล เราโทรไปหา A ทำเราสตั้นกับเสียงที่ตอบกลับ "..ใครว่ะ?" จุกกันเลยทีเดียว
เราไม่รู้เขาตั้งใจหรือไม่ตั้งใจน่ะที่ตอบกลับอย่างงี้ .. เราก้หายไปสักพัก เเต่เราไม่เคลียร
จนเทอมนี้เราเรียนคลาสเดียวกันถึง 2 ตัว ถ้าเลือกได้ไม่อยากเรียนร่วมกันเลย
มันอึดอัดบอกไม่ถูก การที่ต้องเฉยชากับคนที่เราเรียกมันว่าเพื่อน
เราเองรู้สึกผิดทุกครั้งที่เจอกัน เเต่ต้องยั้งไม่ทักไป ...
จนวันสองวันที่ผ่านมา เรากำลังเดินกลับหอกับเพื่อน บังเอิญเห็นเขา ก็เลยตัดสินใจทักไป เสียงตอบกลับมา "...ใครว่ะ " เเล้วก็เดินหน้าตายจากไปเหมือนเราไม่เคยรู้จักกันเลย มันจุกอย่างบอกไม่ถูกเเห่ะ.. เจ็บลึกๆ
เราไม่รู้เลย เราทำไรผิดกับเเกตอนไหน เราทำไปอะไรให้เเกไม่สบายใจ
เเกโกรธอะไรเรา ถึงขนาดไม่ยอมรับเราเป็นเพื่อน เเต่ไม่เป็นไร..
สุดท้าย .. ขอบคุณสำหรับความทรงจำดีๆที่เคยมีร่วมกัน
ขอบคุณสำหรับมิตรภาพวันวาน ขอบคุณและขอโทษหากเราทำผิดพลาดอะไรไปทั้งกาย วาจา ใจ ..
#เจ้าชายกระบองเพรช