เป็นเหมือนคำถามโง่ๆเนอะ แต่ถ้าจะให้คิดแบบลึกซึ้งมันทำให้ผมใจสั่นทุกครั้งเมื่อคิดถึงความตาย เป็นคำถามที่ผมยังหาคำตอบไม่ได้

จากเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนผมนอนคิดว่าใกล้ถึงวันเกิดละใกล้ 25 แล้วเรา ดันมานึกอีกที นี่มันครึ่งนึงของชีวิตเราแล้วนี่ ที่ผ่านมามันไวมาก และคิดอีกว่าเวลาที่เหลือ เนี่ยก็คงไวไม่ต่างกัน ไม่ใช่ผมไม่เคยกลัวมาก่อนนะ แต่ตอนนั้นผมยัง 17 18 ซึ่งยังคิดว่าอีกไกล แถมยังคิดปลอบใจว่าขนาดคนรวย,มีอำนาจ เพอเฟ็ค ทุกคนยังหลีกไม่พ้น แต่วันนี้คิดแบบนั้นกลับไม่ได้ผลอีกแล้ว รู้สึกไม่อยากพัฒนาชีวิตอะไรอีกแล้วทั้งๆที่ตั้งเป้าไว้ว่า จะเรียนต่อเอก เรียนร้องเพลง ฟิตเนส บลาๆ  ไม่รู้ทุกวันนี้ผมจะตั้งใจอ่านหนังสือทำธีสิสไปเพื่ออะไร ผมกลับคิดว่าอีกแค่ 10 20 ปีข้างหน้ามันก็จะไร้ประโยชน์แล้วทั้งทักษะต่างๆและร่างกาย เราแค่ทำงานกินเงินเดือนซื้อบ้านซื้อรถด้วยความสามารถที่มีอยู่ตอนนี้ก็เพียงพอแล้วมั้ง

มันคงเป็นความผิดผมเองที่สมัยเด็กๆคิดฟุ้งซ่าน เสพย์สื่อที่มันขัดแย้งต่อความเชื่อ ซึ่งมันทำให้ผมไม่หลงเหลือความศรัทธาต่อความเชื่อทางศาสนาอีก กลัวที่มันจะดับสูญไป กลัวที่จะไม่รู้สึกอะไรอีกเลยมันยิ่งกว่าความมืดสะอีก ลองนึกดูว่าท่านกำลังมองไปในความมืดดูสิ นั่นคือมันยังหลงเหลือความกลัวต่อความมืดอยุ่ แต่ดับสูญนี่สิที่มันไม่มีอะไรเลยจริงๆ นรกมีจริงยอมโดนทรมาณยังดีซะกว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อธิบายกับใครก็ไม่ค่อยมีใครเข้าใจผมจริงๆ มองว่าเป็นเรื่องไร้สาระ

คำถามที่ผมยังตอบตัวเองไม่ได้อยู่ดี ผมจะเกิดมาทำไม และก็ยังคิดโทษบุพการีอีกว่าทำให้ผมเกิดมาทำไม (ทั้งๆที่ท่านทำดีกับผมทุกอย่าง อยากได้ไรก็ได้) คิดว่าผมควรหยุดวงจรตรงนี้ดีไหม ไม่อยากให้กำเนิดเด็กต้องมาเครียดกับเรื่องแบบนี้อีก

ท้ายที่สุดอยากทราบท่านที่หมดความศรัทธาต่างๆแล้วสามารถแก้ปัญหา(เลิกทุกข์กับการกลัวความตาย)นี้ได้อย่างไร หรือท่านใดมีวิธีให้ผมกลับไปมีศรัทธาได้อีกบ้าง
เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมมนุษย์ถึงต้องมีศาสนาและที่พึ่งทางใจ