เรื่องมีอยู่ว่า เรากับแม่ไม่ได้อาศัยอยู่ที่เดียวกัน เราอาศัยอยู่กับคุณยายตั้งแต่เด็กๆ
เพราะแม่มีแฟนใหม่และย้ายต่างจังหวัด และแม่กลับกรุงเทพตอนเราประมาณประถมต้น แต่ก็ไม่ได้อาศัยอยู่ด้วยกัน
แต่พาไปออกเที่ยวบ่อยๆแทน เราจึงมีความผูกพันกับเขาอยู่บ้าง แต่พักหลังมานี่เริ่มตั้งแต่ช่วงม.ปลายและปัจจุบัน (อยู่ปี1) เราเรียนสายงานที่ต้องออกไปตามสถานที่ต่างๆ ซึ่งอาจจะกลับบ้านดึกบ้าง เพราะต้องถ่ายงานตอนกลางคืน บางครั้งแม่ก็เเหมือนจะเข้าใจเราทุกอย่าง
แต่บางครั้งเขาก็ด่าเสียจนเราไปไม่ถูก (ยกตัวอย่างเช่น สมเพซตัวเอง ลูกไม่เห็นหัว เพราะชั้นมันจนใครจะไปเห็นหัว ไม่ตอบไลน์ เจ๋งมากหรอ อยากลองดีหรออยากลองของใช่มั้ย ชั้นมันบ้าเอง เแม่แกมันเฮงซวย ) และที่หนักกว่านี้อีกคือถ้าเราไม่ตอบไลน์แม่โทรจิกเป็น100สาย ทั้งๆที่คิดว่าคุยรู้เรื่องแล้วก็จะโทรมาพูดเรื่องที่อยากพูดอีก
และทุกๆเรื่องที่เขาพูดจะเกี่ยวกับ สมเพซตัวเอง เป็นแม่ที่แย่ แม่จน ไม่มีใครเห็นหัว ใครจะมาเคารพ ชั้นมันจน ทั้งๆที่แม่ใช้แต่ของดีๆ แบรนด์เนมก็มี ไม่มีอะไรที่น้อยหน้าใครซักนิด แต่เราก็พยายามตอบอย่างใจเย็นๆทุกครั้ง
เราพยายามเข้าใจว่าเขาห่วง แต่บางทีเราก็คิดว่ามันมากเกินไป เราพูดกันดีๆก็ได้ไม่ใช่หรอคะ เข้าใจนะคะว่าห่วง แต่ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดแบบนี้ก็ได้
จนบางที เราคิดว่าเขาอาจจะเป็นเพราะวัยทอง วัยหมดประจำเดือน หรืออะไรก็ไม่รู้
ที่อยากรู้และอยากปรึกษาทุกๆคนคือ ควรรับมือกับคุณแม่ยังไงดี บางทีเราก็คิดว่าม่ของเราเป็นโรคประสาทอ่อนๆหรือเปล่า (ไม่ได้ว่าแม่นะคะ) เพราะถ้าแม่มีอาการแบบนี่อีกเราก็อยากจะมีวิธีที่รับมือเขาอย่างถูกต้องโดยที่ไม่ต้องเจ็บและเสียใจกับทั้งสองฝ่าย
ควรรับมือกับแม่ยังไง
เพราะแม่มีแฟนใหม่และย้ายต่างจังหวัด และแม่กลับกรุงเทพตอนเราประมาณประถมต้น แต่ก็ไม่ได้อาศัยอยู่ด้วยกัน
แต่พาไปออกเที่ยวบ่อยๆแทน เราจึงมีความผูกพันกับเขาอยู่บ้าง แต่พักหลังมานี่เริ่มตั้งแต่ช่วงม.ปลายและปัจจุบัน (อยู่ปี1) เราเรียนสายงานที่ต้องออกไปตามสถานที่ต่างๆ ซึ่งอาจจะกลับบ้านดึกบ้าง เพราะต้องถ่ายงานตอนกลางคืน บางครั้งแม่ก็เเหมือนจะเข้าใจเราทุกอย่าง
แต่บางครั้งเขาก็ด่าเสียจนเราไปไม่ถูก (ยกตัวอย่างเช่น สมเพซตัวเอง ลูกไม่เห็นหัว เพราะชั้นมันจนใครจะไปเห็นหัว ไม่ตอบไลน์ เจ๋งมากหรอ อยากลองดีหรออยากลองของใช่มั้ย ชั้นมันบ้าเอง เแม่แกมันเฮงซวย ) และที่หนักกว่านี้อีกคือถ้าเราไม่ตอบไลน์แม่โทรจิกเป็น100สาย ทั้งๆที่คิดว่าคุยรู้เรื่องแล้วก็จะโทรมาพูดเรื่องที่อยากพูดอีก
และทุกๆเรื่องที่เขาพูดจะเกี่ยวกับ สมเพซตัวเอง เป็นแม่ที่แย่ แม่จน ไม่มีใครเห็นหัว ใครจะมาเคารพ ชั้นมันจน ทั้งๆที่แม่ใช้แต่ของดีๆ แบรนด์เนมก็มี ไม่มีอะไรที่น้อยหน้าใครซักนิด แต่เราก็พยายามตอบอย่างใจเย็นๆทุกครั้ง
เราพยายามเข้าใจว่าเขาห่วง แต่บางทีเราก็คิดว่ามันมากเกินไป เราพูดกันดีๆก็ได้ไม่ใช่หรอคะ เข้าใจนะคะว่าห่วง แต่ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดแบบนี้ก็ได้
จนบางที เราคิดว่าเขาอาจจะเป็นเพราะวัยทอง วัยหมดประจำเดือน หรืออะไรก็ไม่รู้
ที่อยากรู้และอยากปรึกษาทุกๆคนคือ ควรรับมือกับคุณแม่ยังไงดี บางทีเราก็คิดว่าม่ของเราเป็นโรคประสาทอ่อนๆหรือเปล่า (ไม่ได้ว่าแม่นะคะ) เพราะถ้าแม่มีอาการแบบนี่อีกเราก็อยากจะมีวิธีที่รับมือเขาอย่างถูกต้องโดยที่ไม่ต้องเจ็บและเสียใจกับทั้งสองฝ่าย