สวัสดีครับคือผมอยากรู้ว่าแบบนี้เค้ามีใจให้ผมไหม
คือเรื่องเป็นแบบนี้ครับ ตอนที่ผมเรียนอยู่ ป.4 ผมแอบชอบผู้ชายคนหนึ่ง เราเรียนคนละห้องกันผมอยู่ห้อง1 มันอยู่ห้อง2 ตอนนั้นเรายังไม่สนิดกันจนมาวันที่เรามาเรียนด้วยกัน วิชา พละ(ตอนนั้นผมยังไม่ได้คิดอะไรกับเขา) ผมเป็นคนที่ไม่ชอบเล่นบอล แต่ครูเขาบอกต้องเล่นทุกคน ผมก็ได้แต่ยืนดูและวิ่งตามคนอื่นโดนที่ไม่รู้ว่าเขาเล่นกันอย่างไง และผู้ชายคนนั้นวิ่งมาที่ผมแล้วบอกว่า
A : มัวยืนอยู่ทำไม ไม่เข้าไปเล่นละ
T : เล่นไม่เป็น
A : เล่นไปเถอะ มาเดี๋ยวกูสอน
แล้วเขาก็พาผมไปเล่น และทุกๆเย็นหลังเลิกเรียนหรือมีเวลาว่างเขาก็จะชวนผมไปเล่น(ทำให้ผมมีความรู้สึกว่าผมชอบเขา) จนเราขึ้น ป.6 ครูเขาได้ให้นักเรียนมารวมกันเป็นห้องเดียว ผมก็ได้เรียนกับเขาสนิดกับเขาเพิ่มมากขึ้น และผมกับเขาก็เล่นกันโดยที่เขาไม่รู้ว่าผมคิดอะไรกับเขา และได้เรียนจบ เราก็มาเรียน มัธยมโรงเรียนเดียวกันแต่!! อยู่คนละห้องกันอีก ผมพยายามหาผู้หญิงคุย และผมได้คุยกับผู้หญิง เขาชอบแซวผมมีแฟนแล้วอิจฉาจัง อยู่แบบนี้ทุกครั้งที่เจอน่า แจ่ความรู้สึกผมมันไม่ใช่ และช่วงเวลานั้นผมก็ชอบเขามากขึ้นโดยที่มีผู้ญิงคนไหนมาชอบเขาผมก็คอยแอบเเช่งไม่ไห้เขาได้คุยกันเป็นแบบนี้จนขึ้น ม.3 และมีวันที่พวกเพื่อนๆ ชวนไปเล่นตะกร้อ ก็ก็เล่นไม่เป็นอีกเช่นเคย มันก็สอนด่าเมื่อไหร่จะเล่นเป็นสักทีกูเหนื่อยนะเนี่ยสอนเกือบทุกวัน(55555ก็คนเล่นไม่เป็นนิ) เขาก็สอนผมเล่นความรู้สึกผมคือผมไม่อยากเล่นตะกร้อเป็นเพราะเขาจะได้อยู่ผม จนมาวันนึงมันรู้ว่าผมชอบมันแต่มันไม่แสดงท่าทีอะไรออกมา มันก็ยังชวนยังสอนผมมากเพิ่มขึ้น(ตอนนั้นผมยังไม่รู้เลย ว่ามันรู้เรื่องที่ผมชอบมัน)
พอมันรู้ว่าผมชอบมันก็ชอบมาแกล้งผมคอยเตะคอยต่อยให้ผมวิ่งควบมันไอผมก็เบื่อนะบางทีแต่มันก็ไม่ยอมเลย 55555
เเละเราก็เรียนจบ แล้วเขาก็เรียนต่อ ปวช ช่วงนั้นต่างคนต่างไม่ได้เจอ ผมก็เรียน เขาก็เรียนจนจบ ปวช ผมก็มาเรียนต่อที่กรุงเทพนานๆผมจะได้กลับบ้านสักทีแต่ความรู้สึกครั้งแรกกับตอนนี้มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลยมีแต่มากเพิ่มขึ้นเรื่อย ผมก็รู้ว่าเขามีแฟน เขาไม่มาสนใจเราหรอก ตั้งแต่ป.4 จนถึงตอนนี้อยู่ มหาลัยแล้ว เขาเจอน่าเขาก็ทักก็เล่นเหมือนตอนที่ตอนเรียนมัธยมเหมือนเดิม แต่อย่างไงเขาคงไม่มองผมหรอก
ก็จบเรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ
แบบนี้เขาเรียกว่าความรักหรือป่าวครับ
คือเรื่องเป็นแบบนี้ครับ ตอนที่ผมเรียนอยู่ ป.4 ผมแอบชอบผู้ชายคนหนึ่ง เราเรียนคนละห้องกันผมอยู่ห้อง1 มันอยู่ห้อง2 ตอนนั้นเรายังไม่สนิดกันจนมาวันที่เรามาเรียนด้วยกัน วิชา พละ(ตอนนั้นผมยังไม่ได้คิดอะไรกับเขา) ผมเป็นคนที่ไม่ชอบเล่นบอล แต่ครูเขาบอกต้องเล่นทุกคน ผมก็ได้แต่ยืนดูและวิ่งตามคนอื่นโดนที่ไม่รู้ว่าเขาเล่นกันอย่างไง และผู้ชายคนนั้นวิ่งมาที่ผมแล้วบอกว่า
A : มัวยืนอยู่ทำไม ไม่เข้าไปเล่นละ
T : เล่นไม่เป็น
A : เล่นไปเถอะ มาเดี๋ยวกูสอน
แล้วเขาก็พาผมไปเล่น และทุกๆเย็นหลังเลิกเรียนหรือมีเวลาว่างเขาก็จะชวนผมไปเล่น(ทำให้ผมมีความรู้สึกว่าผมชอบเขา) จนเราขึ้น ป.6 ครูเขาได้ให้นักเรียนมารวมกันเป็นห้องเดียว ผมก็ได้เรียนกับเขาสนิดกับเขาเพิ่มมากขึ้น และผมกับเขาก็เล่นกันโดยที่เขาไม่รู้ว่าผมคิดอะไรกับเขา และได้เรียนจบ เราก็มาเรียน มัธยมโรงเรียนเดียวกันแต่!! อยู่คนละห้องกันอีก ผมพยายามหาผู้หญิงคุย และผมได้คุยกับผู้หญิง เขาชอบแซวผมมีแฟนแล้วอิจฉาจัง อยู่แบบนี้ทุกครั้งที่เจอน่า แจ่ความรู้สึกผมมันไม่ใช่ และช่วงเวลานั้นผมก็ชอบเขามากขึ้นโดยที่มีผู้ญิงคนไหนมาชอบเขาผมก็คอยแอบเเช่งไม่ไห้เขาได้คุยกันเป็นแบบนี้จนขึ้น ม.3 และมีวันที่พวกเพื่อนๆ ชวนไปเล่นตะกร้อ ก็ก็เล่นไม่เป็นอีกเช่นเคย มันก็สอนด่าเมื่อไหร่จะเล่นเป็นสักทีกูเหนื่อยนะเนี่ยสอนเกือบทุกวัน(55555ก็คนเล่นไม่เป็นนิ) เขาก็สอนผมเล่นความรู้สึกผมคือผมไม่อยากเล่นตะกร้อเป็นเพราะเขาจะได้อยู่ผม จนมาวันนึงมันรู้ว่าผมชอบมันแต่มันไม่แสดงท่าทีอะไรออกมา มันก็ยังชวนยังสอนผมมากเพิ่มขึ้น(ตอนนั้นผมยังไม่รู้เลย ว่ามันรู้เรื่องที่ผมชอบมัน)
พอมันรู้ว่าผมชอบมันก็ชอบมาแกล้งผมคอยเตะคอยต่อยให้ผมวิ่งควบมันไอผมก็เบื่อนะบางทีแต่มันก็ไม่ยอมเลย 55555
เเละเราก็เรียนจบ แล้วเขาก็เรียนต่อ ปวช ช่วงนั้นต่างคนต่างไม่ได้เจอ ผมก็เรียน เขาก็เรียนจนจบ ปวช ผมก็มาเรียนต่อที่กรุงเทพนานๆผมจะได้กลับบ้านสักทีแต่ความรู้สึกครั้งแรกกับตอนนี้มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลยมีแต่มากเพิ่มขึ้นเรื่อย ผมก็รู้ว่าเขามีแฟน เขาไม่มาสนใจเราหรอก ตั้งแต่ป.4 จนถึงตอนนี้อยู่ มหาลัยแล้ว เขาเจอน่าเขาก็ทักก็เล่นเหมือนตอนที่ตอนเรียนมัธยมเหมือนเดิม แต่อย่างไงเขาคงไม่มองผมหรอก
ก็จบเรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ