สาวน้อยพลังจิต
บทที่ 13 เพื่อนรัก
“แล้วแกจะแอบอย่างนี้อยู่ได้ซะกี่วันวะ กลับบ้านเหอะ มีอะไรก็ค่อยไปคุยกันที่บ้าน พ่อแม่อะนะ ยังไงๆก็ต้องรักลูก สงสัยว่าเมื่อคืนเขานอนกับหลับนะเปล่าที่ไม่เห็นแกกลับบ้าน”
แจ็คบอกกับแพรวขณะกำลังจะเดินออกไป
“เลิกพูดเรื่องนี้ได้มั้ย แม่ฉันนะเหรอ ออกงานทั้งชาติ ส่วนพ่อก็ประชุมทั้งปี ไม่มีใครรู้หรอกว่าฉันไม่อยู่บ้าน ยังเคยนึกเลยนะ ถ้าวันไหนฉันเกิดตายคาห้องนอนขึ้นมาเฉยๆ สงสัยพ่อกับแม่จะรู้เอาตอนที่ศพขึ้นอืดเหม็นฉึ่งแล้วแน่ แล้วพอแม่มาเห็นศพก็คงจะอุทานว่า ต๊าย ยัยแพรว จะตายทั้งทีไม่ไปตายนอกบ้าน มาตายตรงนี้จนศพขึ้นอืด ฉันต้องเสียเงินซื้อพรม ซื้อม่าน ซื้อเตียง ซื้อผ้าปูที่นอนใหม่นะซีเนี่ย แล้วอ้ายลายผู้ปูเตียงที่ถูกใจก็หายากด้วยนะ...
ฉันตั้งใจแล้วว่าจะไม่กลับบ้านอีกต่อไป ลำพังเงินที่ฉันแอบถอนจากบัญชีเงินฝากของแม่มาเข้าบัญชีฉันนี่ก็มากโขเหมือนกัน มาแอบอยู่รีสอร์ทถูกๆอย่างนี้ก็คงอยู่เฉยๆได้โดยไม่ต้องทำอะไรไปได้เป็นปีๆ...
อยู่อย่างนี้สักพักนึงพอฉันเริ่มปรับตัวได้ จะลองหางานทำแล้วก็เรียนกศน.ไปด้วย ชีวิตคงไม่ตกอับนักหรอกน่า”
“จะเอายังไงก็เอา ว่าแต่แม่แกก็ต้องตามเจอแน่ ฉันเคยเห็นในข่าวทีวีนะ ตำรวจเขาเช็คทีเดียวรู้เลย ว่าหมายเลขบัญชีนี้ๆ ไปกดเอทีเอ็มที่ตู้ไหนมาบ้าง”
“เชอะ ขอโทษ เผอิญเราดูทีวีข่าวช่องเดียวกันจ๊ะ แต่ฉันฉลาดกว่าแก พอเบิกเงินมาเข้าบัญชีปุ๊บ ฉันก็ซื้อแคชเชียร์เช็คปั๊บ แล้วก็เอาแคชเชียร์เช็คไปเปิดบัญชีใหม่ทำบัตรเอทีเอ็มใหม่เลยย่ะ แม่ฉันคงไม่เก่งถึงขนาดตามเจอว่าฉันแอบเปิดบัญชีเงินฝากใหม่ที่ไหนหรอกน่ะ”
“เออ เอ็งเก่ง ฉันไปละ รายการของที่ซื้อนี่มันเยอะจัง จะเอาให้หมดภายในวันนี้เลยเหรอ”
แจ็คทำท่าจะไป แล้วหยิบกระดาษที่จดรายการซื้อของที่แพรวส่งให้ขึ้นมาดูอีกรอบหนึ่ง
“ก็ แหม ผู้หญิงก็ต้องมีของเยอะหน่อยซีวะ เอาเหอะน่า อย่าพูดมากเลย”
“โอเค โอเค”
พอหันหลังจะเดินออกไปจากห้อง แพรวเรียกชื่อแจ็คอีกครั้ง
“แจ็ค ขอบใจนะโว้ย ที่แกทำตัวเป็นเพื่อนที่น่ารัก ไม่แสดงอาการเซ็กส์จัดกะฉัน”
..................................................................................................................................................................................
อีกสถานที่หนึ่ง ไม่ไกลจากที่ที่หนุ่มสาวคู่นั้นพักอยู่
“อะไรนะ เด็กผู้หญิงอายุสิบห้าสิบหก ถือแคชเชียร์เช็คมาเปิดบัญชีสะสมทรัพย์ห้าล้านแล้วทำบัตรเอทีเอ็มไปด้วย”
อ้ายเฉลิม คนที่ดูอายุมากกว่าใครในนั้นอุทานเสียงดัง อีกคนที่ใส่ชุดรปภ. ชื่ออ้ายดวงพยักหน้าแล้วพูดต่อ
“ฉันเลยลอบโทรบอกอ้ายปื๊ดให้ขี่มอเตอร์ไซค์ตามว่ามันพักอยู่ที่ไหน”
พูดจบก็หันมาทางอ้ายปื๊ด อ้ายปื๊ดเทเหล้าลงคอแล้วพูดขึ้นบ้าง
“
พักอยู่รีสอร์ทจิ้งหรีดกับเด็กวัยรุ่นอีกคน สงสัยมันต้องขโมยเงินใครมาแน่ มีเงินตั้งเยอะมันมาพักอยู่ที่แบบนี้ ต้องตั้งใจแอบซ่อนใครแน่”
อ้ายเฉลิมหัวเราะก่อนจะพูดขึ้นบ้าง
“ถ้าไม่ขโมยเงินพ่อแม่มา มันก็เชิดเงินเสี่ยมาปรนเปรอชายชู้ชัวร์ป้าด”
อ้ายดวงก้มลงทำเสียงกระซิบกระซาบ
“แล้วเราจะเอาไงกัน”
“งานนี้มีหลายระดับว่ะ...
อ้ายเฉลิมโพล่งขึ้นมา ทั้งอ้ายปื๊ดกับอ้ายดวงยื่นหน้าเข้าไปใกล้
“ข้อแรก....
จับตัวนังนั่นกับอ้ายหนุ่มไปขัง ยึดเอทีเอ็มมันไว้ แล้วกดเงินออกมาวันละแสน วิธีนี้อาจไม่เวิร์ค เพราะตั้งเกือบสองเดือนถึงจะได้ตังค์ครบห้าล้าน...
ถ้าฆ่าปิดปากมันทั้งคู่ เราอาจจะลอยนวลไปได้ หรือไม่ก็โดนจับภายในสองอาทิตย์ เพราะเงินมันมากขนาดนี้ เมื่อไหร่ตำรวจเจอศพ รับรองได้ สาวถึงเรื่องเงินในบัญชีแน่”
อ้ายปื๊ดกับอ้ายดวงพยักหน้าเห็นด้วย
“ข้อสอง ถ้าพ่อแม่มันรวย ก็จับตัวเรียกค่าไถ่ซะเลย เงินในบัญชีห้าล้านถือว่าเป็นค่าขนม กดได้แค่ไหนเอาแค่นั้น”
อ้ายปื๊ดยืนนึกสักพักแล้วพูดขึ้นบ้าง
“เอาข้อแรกดีกว่าพี่ ฉันอยากได้แบบนี้มากที่สุด จับนังนั่นมาขังไว้ แล้วเราผลัดกันเอามันจนกว่าจะกดเงินหมดครบ 5 ล้านดีกว่า หน้าตามันขาวหมวยดี อีกอย่างเรียกค่าไถ่น่ะเสี่ยง เกิดพ่อแม่มันเสียดายเงินมากกว่าลูกขึ้นมา เราจะไม่ได้อะไรเลย”
อ้ายดวงเงยหน้าคิด คิดแล้วก็คิดไม่ออก จึงมองไปที่อ้ายเฉลิม อ้ายเฉลิมใช้เวลาคิดครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น
“เอางี้ จับเฉพาะผู้หญิง แล้วบังคับให้มันเขียนจดหมาย บอกเลิกกับผู้ชายเลย บอกว่าให้กลับไปได้ ไม่ต้องตามมันอีก มันเกลียดแล้ว มันขอเชิดเงินไปใช้คนเดียวอะไรยังงี้แล้วกันวะ อ้ายผู้ชายมันอาจจะยอมตามหาผู้หญิงอยู่พักนึง แต่มันคงไม่กล้าแจ้งตำรวจแน่...
สัก เดือนกว่าๆเรื่องของเราก็จบ นังผู้หญิงถ้าเรื่องมากนักก็ฆ่ามันทิ้ง หรือดูว่ามันจะเลือกระหว่างไปเก็บตัวอยู่เฉยๆหรือประกาศให้ชาวบ้านรู้ว่ามันมีผัวพร้อมกันทีเดียวสามคน แถมอยู่กินกันเป็นเดือนๆงี้ ด้วยการแจ้งตำรวจจับเรา จับแล้วก็ไม่ได้อะไรเพราะเราก็เชิดเงินไปหมดแล้ว ดูสิว่ามันจะเลือกเอาแบบไหน”
ตกลงกันได้เรียบร้อยแล้ว ทั้งสามก็ขับรถกระบะมาจอดในซอยเปลี่ยวหลังรีสอร์ท แล้วอาศัยความมืดคลานเข้ามาหมอบอยู่ใกล้ๆห้องที่แพรวกับแจ็คพักอยู่
พอทั้งสามคนเห็นแจ็คเดินจนพ้นประตูทางเข้ารีสอร์ทออกไปก็มั่นใจว่าคงอีกพักใหญ่ถึงจะเข้ามา ทั้งสามมองตากันก็รู้ว่าตอนนี้สบโอกาสที่สุดแล้ว
อ้ายดวงทำตามแผนทันที ที่ใส่ชุดรปภ.คอยท่าไว้อยู่แล้ว มันจัดแจงขยับเสื้อกางเกงให้เข้าที่เข้าทาง ใส่หมวกแล้วเดินทะมัดทะแมงไปเคาะประตูห้อง
แพรวมองผ่านประตูห้องก็เข้าใจว่าเป็นรปภ.ของรีสอร์ทจึงยอมเปิดประตูแต่โดยดี
“คุณใช่มากับผู้ชายอีกคนที่ใส่กางเกงขาสั้นเสื้อยืดสีแดงนะเปล่า”
“ใช่ ใช่ค่ะ ทำไมเหรอ”
“คือคนนั้นน่ะ เขาโดนมอเตอร์ไซค์ชนขากระเผลก ผมจะพาเข้ามาเขาไม่ยอม บอกให้มาบอกพี่ที่ห้องนี้ให้ไปช่วยพยุงเขาหน่อย”
ด้วยอารามตกใจ แพรวไม่ทันคิดอะไร พยักเพยิดให้รปภ.เดินนำหน้า อ้ายเฉลิมหันหลังได้ก็แอบยิ้มใหัตัวเองว่า แผนการช่างสำเร็จลุล่วงอย่างง่ายดายขนาดนี้
มันพาแพรวเดินมาด้านหลังรีสอร์ท แพรวเริ่มเอะใจแต่ความสงสัยของเธอก็ช้าเกินไป เพราะอ้ายเฉลิมกับอ้ายดวงรีบกระโจนออกมาล็อกตัวสาวน้อยไว้แล้วช่วยกันแบกเธอไปใส่รถกระบะ ส่วนอ้ายดวงรีบวิ่งกลับไปที่ห้องเก็บทรัพย์สินทั้งหมดของแพรวจนไม่เหลือสักชิ้นเดียว
เมื่อแจ็คเข้ามาถึงห้องพักก็แปลกใจ เพราะไม่เห็นแพรวและข้าวของก็หายไปหมด แจ็คเที่ยวเดินถามพนักงานในนั้นก็ไม่มีใครเห็น เขาวิ่งกลับไปกลับมาหลายรอบไม่รู้จะทำยังไง
“นั่นไงอ้ายแจ็ค”
ทรายชี้ให้หมวดปราบดู เมื่อเห็นแจ็คนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว
“”อ้ายแจ็ค แพรวอยู่ไหน”
แจ็คถึงกับสะดุ้ง เมื่อเงยหน้าขั้นมาก็เห็นทรายทำหน้าตาบึ้งตึง
“ไม่รู้ แพรวให้แจ็คไปซื้อของมาให้ พอกลับมาก็หายไปแล้ว เอาเสื้อผ้าเอากระเป๋าไปหมดเลย”
ทั้งหมดจึงพากันกลับไปที่ห้องพัก
“คุณรู้สึกอะไรได้มั้ย”
หมวดปราบถามทราย เมื่อจนปัญญาที่จะไปตามหาตัวแพรว
“ตอนนั้นความรู้สึกก็มาสิ้นสุดที่ตรงนี้เท่านั้นเองค่ะ”
“ทราย แกใช้พลังจิตตามมาถึงนี่ได้เลยเหรอ เก่งจริงๆว่ะ”
แจ็คหันมาพูดกับทรายแล้วหัวเราะ แต่ยามนี้ไม่มีใครหัวเราะด้วย แจ็คที่กับหน้าเจื่อน
“แกเลวมาก ทำไมแกทำยังงี้กับแพรว แล้วนี่ดูซิ แพรวก็หายไปอีก คนอย่างแกมันไม่สมควรให้อภัย คนอย่างแกมันไม่เคยกลับตัวกลับใจ...”
“อ้ายทราย อย่ามองฉันเป็นคนเลวไปตลอดซีวะ แกฟังฉันมั่งซีโว้ย”
“แกมีอะไรจะพูดก็รีบพูดออกมา ส่วนฉันจะเชื่อหรือไม่ก็อีกเรื่องนึง”
“เออ แกจะเชื่อนะเปล่าก็แล้วแต่แก แค่ยอมให้ฉันพูดมั่งก็พอใจแล้วว่า คือ...
ตั้งแต่แกสองคนทะเลาะกันเรื่องแม่นังแพรวจะให้มันไปนิวซีแลนด์ แพรวมันก็มาบ่นกลุ้มใจทุกวัน มันบอกว่ากลางคืนมันนอนไม่หลับเลย คิดมากทั้งคืน มันเสียใจมากที่แกผลักใสไล่ส่งมัน ฉันก็พูดปลอบว่าไม่จริงหรอก เป็นเพื่อนกันก็อยากให้เพื่อนได้ดีด้วยกันทั้งนั้นแหละ ได้ไปเรียนถึงนิวซีแลนด์ ถ้าฉันมีโอกาสมั่งทำไมจะไม่เอา ใครๆก็ว่าดีทั้งนั้นแหละ ไม่ได้เรียกให้ไปตายซะหน่อย...
แต่มันก็ไม่อยากไปวันยังค่ำ จนเมื่อวานนี้แหละ มันมาหาฉันที่บ้าน บอกให้ฉันพามาที่พัทยานี่แหละ ฉันบอกมันว่าให้กลับบ้านหรือไม่ก็ไปหาแกที่บ้านดีกว่า ทราย...
มันบอกไม่เคยมีใครฟังมันเลย ไม่เคยมีใครทำอย่างที่มันต้องการสักคน มีแต่คนบอกให้มันทำยังงั้นยังงี้ มันบอกว่าจะหนีแม่ ไม่กลับไปเจอกันอีก ถ้าฉันไม่ยอมมาเป็นเพื่อนมันจะมาคนเดียว...
แกคิดดูเด๊ะ ฉันทำถูกมั้ยที่มาเป็นเพื่อนมัน ถ้าปล่อยให้มันมาคนเดียวแล้วเราก็ต้องเป็นห่วงมันมากขึ้น ฉันไม่ได้ทำอะไรมันเลยนะ ถ้าเจอตัวมันน่ะมันเป็นพยานได้ เมื่อคืนมันก็นอนห้องข้างใน ฉันนอนอยู่ตรงเก้าอี้นี่ ฉันก็เกลี้ยกล่อมมันทั้งวันบอกให้มันกลับบ้านเถอะ ฉันพูดมากๆเข้ามันก็จะไล่ฉันกลับบ้าน มันบอกมันอยู่คนเดียวดีกว่า ถ้าฉันพูดมากยังงี้...
ตอนนี้มันหายไปแล้ว ไม่รู้ว่าเพราะมันรำคาญที่ฉันพูดมากหรือเปล่า เลยหนีไปคนเดียว จะได้ไม่มีใครตามตัวเจอ”
แจ็คพูดจบทุกคนตรงนั้นก็ถอนหายใจ
“เอางี้ ผมจะขอให้ตำรวจพัทยาช่วยกันตรวจรถทุกคันที่จะออกจากพัทยา อย่างน้อยจะได้แน่ใจว่าเธอยังอยู่แถวๆนี้ อีกส่วนนึงเดี๋ยวเราขอให้ตำรวจที่ชำนาญพื้นที่พาเราไปสืบหาแพรวกันดีกว่า”
ทั้งสามไม่รู้เลย ว่ามีใครบางคนจับตาความเคลื่อนไหวของพวกเขาอยู่ตลอด
..................................................................................................................................................................................
พวกเขาออกตามหาแพรวจนเช้าก็ไม่เห็น จึงตกลงว่าจะกลับไปรีสอร์ทที่แจ็คกับแพรวเคยพักอยู่ เมื่อรถเข้ามาจอดทุกคนก็แปลกใจ เพราะประตูห้องพักเปิดอยู่ มีเสียงเหมือนคนหลายคนอยู่ในห้อง
“แม่แวว”
ทรายถึงกับตกใจ เมื่อเห็นแม่แววยืนน้ำตาไหลพรากอยู่ในห้อง กำจดหมายฉบับหนึ่งในมือ อีกมือกำหมัดอย่างลืมตัว
พอแม่แววเงยหน้าขึ้นเห็นแจ็คถึงกับวิ่งเข้ามาทั้งข่วนทั้งทุบทั้งตีแจ็คอย่างรุนแรง
“คุณนายพอ พอ พอ”
หมวดปราบพยายามดึงแม่แววออก ชายฉกรรจ์อีกสี่คนตรงเข้าจับตัวหมวดปราบทันที
“อย่า
”
หนึ่งในชายชุดซาฟารีที่สูงวัยกว่าเพื่อนถตาให้ พร้อมส่งสัญญาณให้คนอื่นช่วยกันลากหมวดปราบให้ถอยออกไป
“เดี๋ยวเพื่อน ผมร้อยตำรวจโทปราบ พวกคุณทำอย่างนี้ไม่เหมาะ”
หมวดปราบร้องขึ้น พวกนั้นถึงกับชะงักมือ
คนที่ถตาให้หมวดปราบเปลี่ยนท่าทีทันควัน เขายิ้มให้แล้วหันไปทางแม่แวว
“เอางี้คุณนาย เรามีอะไรค่อยๆคุยกันดีกว่า”
“ทำไม ไหนว่าพวกคุณเป็นทหาร กลัวมันด้วยเหรอ”
“ไม่ใช่ คุณนาย เราต้องฟังกันก่อน ถ้าพูดกันไม่รู้เรื่องแล้วค่อยว่ากัน...
คุณตำรวจ เราเอาข้อมูลมาแชร์กันดีกว่า คือผมเป็นนายทหารนอกราชการ ขอสงวนชื่อและยศ อาชีพอิสระผมรับจ้างทวงหนี้ สายสืบอะไรประมาณนี้แหละ คุณนายแววเขาว่าจ้างพวกผมให้แกะรอยตาามหาลูกสาว...
จากเบาะแสที่เราได้ก็คือน้องผู้หญิงคนนี้...”
ว่าแล้วก็ชี้ไปที่ทรายและหันมาพูดกับหมวดปราบต่อ
“คุณขับรถพาเธอมาที่นี่ เพื่อมาพบพ่อหนุ่มคนนี้ ผมสืบได้ว่าเขาพาสาววัยรุ่นคนหนึ่งมาเปิดห้องที่นี่ตั้งแต่เย็นวานซืน สาววัยรุ่นคนนั้นเชื่อได้ว่าเป็นแพรวลูกสาวคุณนายแวว...
“อัดพวกมันเลย มันยุยงให้ลูกสาวขโมยเงินฉันไปตั้งห้าล้าน”
แม่แววพูดเสียงดัง หน้าตาของเธอแสดงอาการทั้งโกรธทั้งแค้น
“คงอัดไม่ได้หรอกคุณนาย พวกผมมีหน้าที่ตามสืบว่าลูกสาวคุณนายอยู่ที่ไหน เรื่องอัดคนนั่นมันเป็นเรื่องของนักเลงกับมือปืนรับจ้าง”
“เงินตั้งห้าล้าน”
ทรายตาโตเมื่อได้ยิน หันไปมองทางอ้ายแจ็ค แจ็คทำหน้าเหมือนไม่แปลกใจ ทรายเดาได้ว่าแจ็ครู้เรื่องเงินดังกล่าว
“อ้ายแจ็ค แกรู้เรื่องพวกนี้ใช่มั้ย”
“แล้วยังไงอ่ะ ฉันไมได้เกี่ยวอะไรกับเงินก้อนนี้นะโว้ย แพรวมันบอกว่ามันขโมยแม่มันมา มันบอกจะเก็บไว้ใช้ส่งเสียตัวเองเรียนแล้วก็ทำงานก๊อกๆแก๊กๆ ไปเรื่อยๆ จะได้ไม่ต้องกลับไปเจอหน้าแม่ใจยักษ์อีก”
“พ่อหนุ่ม ตอนนี้ยังไงเธอก็ไม่มีโอกาสอะไรในเงินก้อนนั้นอยู่แล้ว”
คนใส่ชุดซาฟารีสูงวัยหันไปพูดกับแจ็ค แล้วขอกระดาษในมือแม่แววส่งให้หมวดปราบอ่าน
“เราติดต่อคุณนายแววให้มาที่นี่ทันที และให้คนดักซุ่มทั้งคืน ตอนเช้าตรู่รปภ.ถือจดหมายมาสอดใต้ประตู เราสอบรปภ.แล้ว บอกว่าผู้หญิงรูปพรรณเหมือนลูกสาวคุณนายแววมาฝากให้กับพ่อหนุ่มคนนี้ที่หน้าประตูรีสอร์ท ส่วนจะไปที่ไหนต่อเรา
สาวน้อยพลังจิต บทที่ 13 เพื่อนรัก
บทที่ 13 เพื่อนรัก
“แล้วแกจะแอบอย่างนี้อยู่ได้ซะกี่วันวะ กลับบ้านเหอะ มีอะไรก็ค่อยไปคุยกันที่บ้าน พ่อแม่อะนะ ยังไงๆก็ต้องรักลูก สงสัยว่าเมื่อคืนเขานอนกับหลับนะเปล่าที่ไม่เห็นแกกลับบ้าน”
แจ็คบอกกับแพรวขณะกำลังจะเดินออกไป
“เลิกพูดเรื่องนี้ได้มั้ย แม่ฉันนะเหรอ ออกงานทั้งชาติ ส่วนพ่อก็ประชุมทั้งปี ไม่มีใครรู้หรอกว่าฉันไม่อยู่บ้าน ยังเคยนึกเลยนะ ถ้าวันไหนฉันเกิดตายคาห้องนอนขึ้นมาเฉยๆ สงสัยพ่อกับแม่จะรู้เอาตอนที่ศพขึ้นอืดเหม็นฉึ่งแล้วแน่ แล้วพอแม่มาเห็นศพก็คงจะอุทานว่า ต๊าย ยัยแพรว จะตายทั้งทีไม่ไปตายนอกบ้าน มาตายตรงนี้จนศพขึ้นอืด ฉันต้องเสียเงินซื้อพรม ซื้อม่าน ซื้อเตียง ซื้อผ้าปูที่นอนใหม่นะซีเนี่ย แล้วอ้ายลายผู้ปูเตียงที่ถูกใจก็หายากด้วยนะ...
ฉันตั้งใจแล้วว่าจะไม่กลับบ้านอีกต่อไป ลำพังเงินที่ฉันแอบถอนจากบัญชีเงินฝากของแม่มาเข้าบัญชีฉันนี่ก็มากโขเหมือนกัน มาแอบอยู่รีสอร์ทถูกๆอย่างนี้ก็คงอยู่เฉยๆได้โดยไม่ต้องทำอะไรไปได้เป็นปีๆ...
อยู่อย่างนี้สักพักนึงพอฉันเริ่มปรับตัวได้ จะลองหางานทำแล้วก็เรียนกศน.ไปด้วย ชีวิตคงไม่ตกอับนักหรอกน่า”
“จะเอายังไงก็เอา ว่าแต่แม่แกก็ต้องตามเจอแน่ ฉันเคยเห็นในข่าวทีวีนะ ตำรวจเขาเช็คทีเดียวรู้เลย ว่าหมายเลขบัญชีนี้ๆ ไปกดเอทีเอ็มที่ตู้ไหนมาบ้าง”
“เชอะ ขอโทษ เผอิญเราดูทีวีข่าวช่องเดียวกันจ๊ะ แต่ฉันฉลาดกว่าแก พอเบิกเงินมาเข้าบัญชีปุ๊บ ฉันก็ซื้อแคชเชียร์เช็คปั๊บ แล้วก็เอาแคชเชียร์เช็คไปเปิดบัญชีใหม่ทำบัตรเอทีเอ็มใหม่เลยย่ะ แม่ฉันคงไม่เก่งถึงขนาดตามเจอว่าฉันแอบเปิดบัญชีเงินฝากใหม่ที่ไหนหรอกน่ะ”
“เออ เอ็งเก่ง ฉันไปละ รายการของที่ซื้อนี่มันเยอะจัง จะเอาให้หมดภายในวันนี้เลยเหรอ”
แจ็คทำท่าจะไป แล้วหยิบกระดาษที่จดรายการซื้อของที่แพรวส่งให้ขึ้นมาดูอีกรอบหนึ่ง
“ก็ แหม ผู้หญิงก็ต้องมีของเยอะหน่อยซีวะ เอาเหอะน่า อย่าพูดมากเลย”
“โอเค โอเค”
พอหันหลังจะเดินออกไปจากห้อง แพรวเรียกชื่อแจ็คอีกครั้ง
“แจ็ค ขอบใจนะโว้ย ที่แกทำตัวเป็นเพื่อนที่น่ารัก ไม่แสดงอาการเซ็กส์จัดกะฉัน”
..................................................................................................................................................................................
อีกสถานที่หนึ่ง ไม่ไกลจากที่ที่หนุ่มสาวคู่นั้นพักอยู่
“อะไรนะ เด็กผู้หญิงอายุสิบห้าสิบหก ถือแคชเชียร์เช็คมาเปิดบัญชีสะสมทรัพย์ห้าล้านแล้วทำบัตรเอทีเอ็มไปด้วย”
อ้ายเฉลิม คนที่ดูอายุมากกว่าใครในนั้นอุทานเสียงดัง อีกคนที่ใส่ชุดรปภ. ชื่ออ้ายดวงพยักหน้าแล้วพูดต่อ
“ฉันเลยลอบโทรบอกอ้ายปื๊ดให้ขี่มอเตอร์ไซค์ตามว่ามันพักอยู่ที่ไหน”
พูดจบก็หันมาทางอ้ายปื๊ด อ้ายปื๊ดเทเหล้าลงคอแล้วพูดขึ้นบ้าง
“
อ้ายเฉลิมหัวเราะก่อนจะพูดขึ้นบ้าง
“ถ้าไม่ขโมยเงินพ่อแม่มา มันก็เชิดเงินเสี่ยมาปรนเปรอชายชู้ชัวร์ป้าด”
อ้ายดวงก้มลงทำเสียงกระซิบกระซาบ
“แล้วเราจะเอาไงกัน”
“งานนี้มีหลายระดับว่ะ...
อ้ายเฉลิมโพล่งขึ้นมา ทั้งอ้ายปื๊ดกับอ้ายดวงยื่นหน้าเข้าไปใกล้
“ข้อแรก....
จับตัวนังนั่นกับอ้ายหนุ่มไปขัง ยึดเอทีเอ็มมันไว้ แล้วกดเงินออกมาวันละแสน วิธีนี้อาจไม่เวิร์ค เพราะตั้งเกือบสองเดือนถึงจะได้ตังค์ครบห้าล้าน...
ถ้าฆ่าปิดปากมันทั้งคู่ เราอาจจะลอยนวลไปได้ หรือไม่ก็โดนจับภายในสองอาทิตย์ เพราะเงินมันมากขนาดนี้ เมื่อไหร่ตำรวจเจอศพ รับรองได้ สาวถึงเรื่องเงินในบัญชีแน่”
อ้ายปื๊ดกับอ้ายดวงพยักหน้าเห็นด้วย
“ข้อสอง ถ้าพ่อแม่มันรวย ก็จับตัวเรียกค่าไถ่ซะเลย เงินในบัญชีห้าล้านถือว่าเป็นค่าขนม กดได้แค่ไหนเอาแค่นั้น”
อ้ายปื๊ดยืนนึกสักพักแล้วพูดขึ้นบ้าง
“เอาข้อแรกดีกว่าพี่ ฉันอยากได้แบบนี้มากที่สุด จับนังนั่นมาขังไว้ แล้วเราผลัดกันเอามันจนกว่าจะกดเงินหมดครบ 5 ล้านดีกว่า หน้าตามันขาวหมวยดี อีกอย่างเรียกค่าไถ่น่ะเสี่ยง เกิดพ่อแม่มันเสียดายเงินมากกว่าลูกขึ้นมา เราจะไม่ได้อะไรเลย”
อ้ายดวงเงยหน้าคิด คิดแล้วก็คิดไม่ออก จึงมองไปที่อ้ายเฉลิม อ้ายเฉลิมใช้เวลาคิดครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น
“เอางี้ จับเฉพาะผู้หญิง แล้วบังคับให้มันเขียนจดหมาย บอกเลิกกับผู้ชายเลย บอกว่าให้กลับไปได้ ไม่ต้องตามมันอีก มันเกลียดแล้ว มันขอเชิดเงินไปใช้คนเดียวอะไรยังงี้แล้วกันวะ อ้ายผู้ชายมันอาจจะยอมตามหาผู้หญิงอยู่พักนึง แต่มันคงไม่กล้าแจ้งตำรวจแน่...
สัก เดือนกว่าๆเรื่องของเราก็จบ นังผู้หญิงถ้าเรื่องมากนักก็ฆ่ามันทิ้ง หรือดูว่ามันจะเลือกระหว่างไปเก็บตัวอยู่เฉยๆหรือประกาศให้ชาวบ้านรู้ว่ามันมีผัวพร้อมกันทีเดียวสามคน แถมอยู่กินกันเป็นเดือนๆงี้ ด้วยการแจ้งตำรวจจับเรา จับแล้วก็ไม่ได้อะไรเพราะเราก็เชิดเงินไปหมดแล้ว ดูสิว่ามันจะเลือกเอาแบบไหน”
ตกลงกันได้เรียบร้อยแล้ว ทั้งสามก็ขับรถกระบะมาจอดในซอยเปลี่ยวหลังรีสอร์ท แล้วอาศัยความมืดคลานเข้ามาหมอบอยู่ใกล้ๆห้องที่แพรวกับแจ็คพักอยู่
พอทั้งสามคนเห็นแจ็คเดินจนพ้นประตูทางเข้ารีสอร์ทออกไปก็มั่นใจว่าคงอีกพักใหญ่ถึงจะเข้ามา ทั้งสามมองตากันก็รู้ว่าตอนนี้สบโอกาสที่สุดแล้ว
อ้ายดวงทำตามแผนทันที ที่ใส่ชุดรปภ.คอยท่าไว้อยู่แล้ว มันจัดแจงขยับเสื้อกางเกงให้เข้าที่เข้าทาง ใส่หมวกแล้วเดินทะมัดทะแมงไปเคาะประตูห้อง
แพรวมองผ่านประตูห้องก็เข้าใจว่าเป็นรปภ.ของรีสอร์ทจึงยอมเปิดประตูแต่โดยดี
“คุณใช่มากับผู้ชายอีกคนที่ใส่กางเกงขาสั้นเสื้อยืดสีแดงนะเปล่า”
“ใช่ ใช่ค่ะ ทำไมเหรอ”
“คือคนนั้นน่ะ เขาโดนมอเตอร์ไซค์ชนขากระเผลก ผมจะพาเข้ามาเขาไม่ยอม บอกให้มาบอกพี่ที่ห้องนี้ให้ไปช่วยพยุงเขาหน่อย”
ด้วยอารามตกใจ แพรวไม่ทันคิดอะไร พยักเพยิดให้รปภ.เดินนำหน้า อ้ายเฉลิมหันหลังได้ก็แอบยิ้มใหัตัวเองว่า แผนการช่างสำเร็จลุล่วงอย่างง่ายดายขนาดนี้
มันพาแพรวเดินมาด้านหลังรีสอร์ท แพรวเริ่มเอะใจแต่ความสงสัยของเธอก็ช้าเกินไป เพราะอ้ายเฉลิมกับอ้ายดวงรีบกระโจนออกมาล็อกตัวสาวน้อยไว้แล้วช่วยกันแบกเธอไปใส่รถกระบะ ส่วนอ้ายดวงรีบวิ่งกลับไปที่ห้องเก็บทรัพย์สินทั้งหมดของแพรวจนไม่เหลือสักชิ้นเดียว
เมื่อแจ็คเข้ามาถึงห้องพักก็แปลกใจ เพราะไม่เห็นแพรวและข้าวของก็หายไปหมด แจ็คเที่ยวเดินถามพนักงานในนั้นก็ไม่มีใครเห็น เขาวิ่งกลับไปกลับมาหลายรอบไม่รู้จะทำยังไง
“นั่นไงอ้ายแจ็ค”
ทรายชี้ให้หมวดปราบดู เมื่อเห็นแจ็คนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว
“”อ้ายแจ็ค แพรวอยู่ไหน”
แจ็คถึงกับสะดุ้ง เมื่อเงยหน้าขั้นมาก็เห็นทรายทำหน้าตาบึ้งตึง
“ไม่รู้ แพรวให้แจ็คไปซื้อของมาให้ พอกลับมาก็หายไปแล้ว เอาเสื้อผ้าเอากระเป๋าไปหมดเลย”
ทั้งหมดจึงพากันกลับไปที่ห้องพัก
“คุณรู้สึกอะไรได้มั้ย”
หมวดปราบถามทราย เมื่อจนปัญญาที่จะไปตามหาตัวแพรว
“ตอนนั้นความรู้สึกก็มาสิ้นสุดที่ตรงนี้เท่านั้นเองค่ะ”
“ทราย แกใช้พลังจิตตามมาถึงนี่ได้เลยเหรอ เก่งจริงๆว่ะ”
แจ็คหันมาพูดกับทรายแล้วหัวเราะ แต่ยามนี้ไม่มีใครหัวเราะด้วย แจ็คที่กับหน้าเจื่อน
“แกเลวมาก ทำไมแกทำยังงี้กับแพรว แล้วนี่ดูซิ แพรวก็หายไปอีก คนอย่างแกมันไม่สมควรให้อภัย คนอย่างแกมันไม่เคยกลับตัวกลับใจ...”
“อ้ายทราย อย่ามองฉันเป็นคนเลวไปตลอดซีวะ แกฟังฉันมั่งซีโว้ย”
“แกมีอะไรจะพูดก็รีบพูดออกมา ส่วนฉันจะเชื่อหรือไม่ก็อีกเรื่องนึง”
“เออ แกจะเชื่อนะเปล่าก็แล้วแต่แก แค่ยอมให้ฉันพูดมั่งก็พอใจแล้วว่า คือ...
ตั้งแต่แกสองคนทะเลาะกันเรื่องแม่นังแพรวจะให้มันไปนิวซีแลนด์ แพรวมันก็มาบ่นกลุ้มใจทุกวัน มันบอกว่ากลางคืนมันนอนไม่หลับเลย คิดมากทั้งคืน มันเสียใจมากที่แกผลักใสไล่ส่งมัน ฉันก็พูดปลอบว่าไม่จริงหรอก เป็นเพื่อนกันก็อยากให้เพื่อนได้ดีด้วยกันทั้งนั้นแหละ ได้ไปเรียนถึงนิวซีแลนด์ ถ้าฉันมีโอกาสมั่งทำไมจะไม่เอา ใครๆก็ว่าดีทั้งนั้นแหละ ไม่ได้เรียกให้ไปตายซะหน่อย...
แต่มันก็ไม่อยากไปวันยังค่ำ จนเมื่อวานนี้แหละ มันมาหาฉันที่บ้าน บอกให้ฉันพามาที่พัทยานี่แหละ ฉันบอกมันว่าให้กลับบ้านหรือไม่ก็ไปหาแกที่บ้านดีกว่า ทราย...
มันบอกไม่เคยมีใครฟังมันเลย ไม่เคยมีใครทำอย่างที่มันต้องการสักคน มีแต่คนบอกให้มันทำยังงั้นยังงี้ มันบอกว่าจะหนีแม่ ไม่กลับไปเจอกันอีก ถ้าฉันไม่ยอมมาเป็นเพื่อนมันจะมาคนเดียว...
แกคิดดูเด๊ะ ฉันทำถูกมั้ยที่มาเป็นเพื่อนมัน ถ้าปล่อยให้มันมาคนเดียวแล้วเราก็ต้องเป็นห่วงมันมากขึ้น ฉันไม่ได้ทำอะไรมันเลยนะ ถ้าเจอตัวมันน่ะมันเป็นพยานได้ เมื่อคืนมันก็นอนห้องข้างใน ฉันนอนอยู่ตรงเก้าอี้นี่ ฉันก็เกลี้ยกล่อมมันทั้งวันบอกให้มันกลับบ้านเถอะ ฉันพูดมากๆเข้ามันก็จะไล่ฉันกลับบ้าน มันบอกมันอยู่คนเดียวดีกว่า ถ้าฉันพูดมากยังงี้...
ตอนนี้มันหายไปแล้ว ไม่รู้ว่าเพราะมันรำคาญที่ฉันพูดมากหรือเปล่า เลยหนีไปคนเดียว จะได้ไม่มีใครตามตัวเจอ”
แจ็คพูดจบทุกคนตรงนั้นก็ถอนหายใจ
“เอางี้ ผมจะขอให้ตำรวจพัทยาช่วยกันตรวจรถทุกคันที่จะออกจากพัทยา อย่างน้อยจะได้แน่ใจว่าเธอยังอยู่แถวๆนี้ อีกส่วนนึงเดี๋ยวเราขอให้ตำรวจที่ชำนาญพื้นที่พาเราไปสืบหาแพรวกันดีกว่า”
ทั้งสามไม่รู้เลย ว่ามีใครบางคนจับตาความเคลื่อนไหวของพวกเขาอยู่ตลอด
..................................................................................................................................................................................
พวกเขาออกตามหาแพรวจนเช้าก็ไม่เห็น จึงตกลงว่าจะกลับไปรีสอร์ทที่แจ็คกับแพรวเคยพักอยู่ เมื่อรถเข้ามาจอดทุกคนก็แปลกใจ เพราะประตูห้องพักเปิดอยู่ มีเสียงเหมือนคนหลายคนอยู่ในห้อง
“แม่แวว”
ทรายถึงกับตกใจ เมื่อเห็นแม่แววยืนน้ำตาไหลพรากอยู่ในห้อง กำจดหมายฉบับหนึ่งในมือ อีกมือกำหมัดอย่างลืมตัว
พอแม่แววเงยหน้าขึ้นเห็นแจ็คถึงกับวิ่งเข้ามาทั้งข่วนทั้งทุบทั้งตีแจ็คอย่างรุนแรง
“คุณนายพอ พอ พอ”
หมวดปราบพยายามดึงแม่แววออก ชายฉกรรจ์อีกสี่คนตรงเข้าจับตัวหมวดปราบทันที
“อย่า
หนึ่งในชายชุดซาฟารีที่สูงวัยกว่าเพื่อนถตาให้ พร้อมส่งสัญญาณให้คนอื่นช่วยกันลากหมวดปราบให้ถอยออกไป
“เดี๋ยวเพื่อน ผมร้อยตำรวจโทปราบ พวกคุณทำอย่างนี้ไม่เหมาะ”
หมวดปราบร้องขึ้น พวกนั้นถึงกับชะงักมือ
คนที่ถตาให้หมวดปราบเปลี่ยนท่าทีทันควัน เขายิ้มให้แล้วหันไปทางแม่แวว
“เอางี้คุณนาย เรามีอะไรค่อยๆคุยกันดีกว่า”
“ทำไม ไหนว่าพวกคุณเป็นทหาร กลัวมันด้วยเหรอ”
“ไม่ใช่ คุณนาย เราต้องฟังกันก่อน ถ้าพูดกันไม่รู้เรื่องแล้วค่อยว่ากัน...
คุณตำรวจ เราเอาข้อมูลมาแชร์กันดีกว่า คือผมเป็นนายทหารนอกราชการ ขอสงวนชื่อและยศ อาชีพอิสระผมรับจ้างทวงหนี้ สายสืบอะไรประมาณนี้แหละ คุณนายแววเขาว่าจ้างพวกผมให้แกะรอยตาามหาลูกสาว...
จากเบาะแสที่เราได้ก็คือน้องผู้หญิงคนนี้...”
ว่าแล้วก็ชี้ไปที่ทรายและหันมาพูดกับหมวดปราบต่อ
“คุณขับรถพาเธอมาที่นี่ เพื่อมาพบพ่อหนุ่มคนนี้ ผมสืบได้ว่าเขาพาสาววัยรุ่นคนหนึ่งมาเปิดห้องที่นี่ตั้งแต่เย็นวานซืน สาววัยรุ่นคนนั้นเชื่อได้ว่าเป็นแพรวลูกสาวคุณนายแวว...
“อัดพวกมันเลย มันยุยงให้ลูกสาวขโมยเงินฉันไปตั้งห้าล้าน”
แม่แววพูดเสียงดัง หน้าตาของเธอแสดงอาการทั้งโกรธทั้งแค้น
“คงอัดไม่ได้หรอกคุณนาย พวกผมมีหน้าที่ตามสืบว่าลูกสาวคุณนายอยู่ที่ไหน เรื่องอัดคนนั่นมันเป็นเรื่องของนักเลงกับมือปืนรับจ้าง”
“เงินตั้งห้าล้าน”
ทรายตาโตเมื่อได้ยิน หันไปมองทางอ้ายแจ็ค แจ็คทำหน้าเหมือนไม่แปลกใจ ทรายเดาได้ว่าแจ็ครู้เรื่องเงินดังกล่าว
“อ้ายแจ็ค แกรู้เรื่องพวกนี้ใช่มั้ย”
“แล้วยังไงอ่ะ ฉันไมได้เกี่ยวอะไรกับเงินก้อนนี้นะโว้ย แพรวมันบอกว่ามันขโมยแม่มันมา มันบอกจะเก็บไว้ใช้ส่งเสียตัวเองเรียนแล้วก็ทำงานก๊อกๆแก๊กๆ ไปเรื่อยๆ จะได้ไม่ต้องกลับไปเจอหน้าแม่ใจยักษ์อีก”
“พ่อหนุ่ม ตอนนี้ยังไงเธอก็ไม่มีโอกาสอะไรในเงินก้อนนั้นอยู่แล้ว”
คนใส่ชุดซาฟารีสูงวัยหันไปพูดกับแจ็ค แล้วขอกระดาษในมือแม่แววส่งให้หมวดปราบอ่าน
“เราติดต่อคุณนายแววให้มาที่นี่ทันที และให้คนดักซุ่มทั้งคืน ตอนเช้าตรู่รปภ.ถือจดหมายมาสอดใต้ประตู เราสอบรปภ.แล้ว บอกว่าผู้หญิงรูปพรรณเหมือนลูกสาวคุณนายแววมาฝากให้กับพ่อหนุ่มคนนี้ที่หน้าประตูรีสอร์ท ส่วนจะไปที่ไหนต่อเรา